Η Ευρώπη κι εμείς

Το 1998, το Δ.Ν.Τ., δίνει συγχαρητήρια στην κυβέρνηση της Αργεντινής για το οικονομικό θαύμα που πραγματοποίησε και αναφέρει ότι η Αργεντινή αποτελεί “οικονομικό μοντέλο”. Στην πραγματικότητα, η χώρα είχε αποβιομηχανοποιηθεί, η ανεργία και η φτώχεια είχαν αυξηθεί δραματικά, ενώ το εξωτερικό χρέος εκτινάχθηκε στα ύψη. Στα τέλη του 2001, μετά από δεκαετή “βοήθεια” από το ΔΝΤ, η Αργεντινή χρεοκόπησε με χρέος περίπου 100 δις δολάρια. Η χώρα μας είχε χρέος σε αυτό το ύψος, περίπου το 1998, ίσως και πιο πριν. Αν συγκρίνουμε τις δύο χώρες, η Αργεντινή είναι πάνω από είκοσι φορές μεγαλύτερη σε έκταση, πάνω από τέσσερις φορές μεγαλύτερη σε πληθυσμό, είναι ένας από τους μεγαλύτερους αγροτικούς παραγωγούς παγκοσμίως και μέλος των είκοσι μεγαλύτερων οικονομιών του πλανήτη (G20). Είναι κατανοητό ότι αν χρέος τέτοιου ύψους γονάτισε την Αργεντινή, για την Ελλάδα, με τις σαφώς λιγότερες παραγωγικές δυνατότητες, τέτοιο χρέος ήταν από τότε (1998) ένα τεράστιο πρόβλημα.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) δεν ανησύχησε καθόλου που ένα μέλος της είχε ένα τόσο υπέρογκο χρέος. Οι πολίτες αυτής της χώρας επίσης δεν ανησύχησαν καθώς πίστευαν ότι η ΕΕ, που πρωτίστως είναι οικονομική ένωση, δεν θα επέτρεπε ποτέ μια χώρα μέλος της να πέσει στα βάραθρα της χρεοκοπίας. Μετά το 2004, κι ενώ το κανόνι της Αργεντινής είχε ήδη σκάσει, πολλές δυτικοευρωπαϊκές τράπεζες (γερμανικές, γαλλικές, ολλανδικές κ.λ.π.) άρχισαν να δανείζουν με αυξανόμενο ρυθμό τεράστια ποσά την χώρα μας. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, που ένα από τα καθήκοντά της είναι η εποπτεία των τραπεζών, ούτε αυτή ανησύχησε για το ότι η πρακτική αυτή των τραπεζών, αύξανε το ήδη τεράστιο χρέος μιας χώρας μέλους (αν γινότανε κανένα δημοψήφισμα, όλο και κάποια μείωση ρευστότητας θα ανακοίνωνε). Και φυσικά δεν ανησύχησε καθόλου και η Ευρωομάδα, το γνωστό μας Eurogroup, το οποίο αναγνωρίσθηκε ως όργανο της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 2007, ακριβώς πάνω στην “τρελή” αύξηση του δανεισμού από τις παραπάνω τράπεζες προς την χώρα μας, ούτε ανακοινώσεις έβγαζε, ούτε έκτακτες συσκέψεις έκανε (που τώρα τις κάνει κάθε δεύτερη εβδομάδα, για να τρομοκρατεί τους Ευρωπαίους πολίτες με το παραμύθι ότι κινδυνεύει η Ευρωζώνη). Τώρα όλοι “ανησυχούνε” για ένα χρέος που το τεράστιο μέγεθός του το οφείλουμε αποκλειστικά στην ΕΕ (κανείς δεν θα μας δάνειζε τέτοια ποσά αν δεν ήμασταν μέλος της), στην “περίεργη” αδράνεια των οργάνων της, στην “φούσκα” του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού συστήματος και στην “τρόμπα” που λέγεται ευρώ.
Επειδή κάποιοι είναι πιθανόν να με χαρακτηρίσουν “ευρωσκεπτικιστή” η ακόμη και “αντιευρωπαίο” κάνω μερικές διευκρινήσεις.
Δεν είμαι εναντίον της ΕΕ, είμαι εναντίον της πολιτικής που ακολουθεί η ηγεσία της, η οποία έχει ξεχάσει (και προσπαθεί να μας κάνει να το ξεχάσουμε και εμείς) ότι πολιτική είναι η διαχείριση νόμων υπέρ των πολιτών και όχι η διαχείριση χρημάτων υπέρ των λίγων.
Δεν είμαι εναντίον των οργάνων της ΕΕ, έχω όμως την απαίτηση να λειτουργούν σωστά και να ελέγχονται όταν δεν το κάνουν. Η λογική “σκάσε και πλήρωνε” μου κάνει κάτι σε αγράμματο βαλκάνιο και καθόλου σε Ευρωπαίο πολίτη.
Ούτε εναντίον του ενιαίου νομίσματος είμαι. Αν και το ευρώ ήταν από την αρχή κατασκευασμένο για να διογκώσει το συνολικό ευρωπαϊκό χρέος και τα κέρδη όσων κέρδιζαν από αυτό (οι περισσότερες χώρες της Ευρωζώνης, που έχουν ευρώ δηλαδή, είναι στη λίστα με τις πιο υπερχρεωμένες χώρες του πλανήτη), μπορεί εύκολα να αλλάξει, αν αλλάξει και η πολιτική της ΕΕ. Και με τη δραχμή δεν θα είχαμε αποφύγει τη χρεοκοπία, θα είχε γίνει όμως πριν χρόνια (ίσως πριν το 1998) με πολύ (πάρα πολύ) μικρότερο χρέος και τώρα θα είμαστε σε φάση ανάπτυξης, όπως έγινε και στις προηγούμενες χρεοκοπίες.
Από ό,τι γνωρίζω, σε όλες τις προηγούμενες χρεοκοπίες, δεν τιμωρήθηκε κανένας υπεύθυνος. Υποθέτω ότι όπως και τώρα, υπογραφές σε υπέρογκες (για τα δεδομένα της χώρας) δανειακές συμβάσεις και “τρελές” παροχές στον κομματικό μηχανισμό, υπήρχαν και τότε, αλλά κανείς από τους υπογράφοντες δεν δικάστηκε ποτέ (φυσικά ούτε τώρα θα δικαστεί). Ο λαός, κυρίως τα μεσαία και τα φτωχότερα νοικοκυριά, πλήρωνε το λογαριασμό και καταδεικνυόταν ως ο υπεύθυνος της χρεοκοπίας, αφού ψήφιζε αυτούς που υπογράφανε. Το πως γίνεται να ψηφίζεις κάποιον για να υπογράφει νόμους, συμβάσεις, διατάγματα και αυτομάτως να χάνει κάθε έννοια ατομικής ευθύνης, είναι κάτι που το ξέρουν μόνο οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι. Ποτέ μια χρεοκοπία δεν έχει υπευθύνους με όνομα και πρόσωπο. Πάντα φταίει αορίστως, ο λαός και η χώρα!
Όσοι από τους πολίτες αυτής της χώρας πιστέψαμε ότι η ΕΕ θα εμπόδιζε απάτες και λάθη των ελληνικών κυβερνήσεων, διαψευσθήκαμε οικτρά. Αντιθέτως, πράξεις και παραλήψεις, που οδήγησαν τη χώρα στις σημερινές περιπέτειες, υποστηρίχθηκαν και πολιτικά και οικονομικά από την ηγεσία της ΕΕ.
Η Ευρώπη ανήκει στους λαούς και τα έθνη της, που πολέμησαν πριν από 70 χρόνια για ελευθερία και δημοκρατία, που εργάσθηκαν και εργάζονται για προκοπή και ευημερία, που αγωνίζονται για ισότητα και αξιοκρατία. Η σημερινή ΕΕ πολύ απέχει από όλα αυτά, σε σημείο που κακώς λέγεται Ευρωπαϊκή. Αντί να συζητάμε για Grexit, Brexit και άλλα exit, πρέπει να συζητάμε για αλλαγή της ηγεσίας της ΕΕ που καταστρέφει με τις πολιτικές της και την ΕΕ και την Ευρώπη. Να ελεγχθούν για το πως έφτασε η ΕΕ να έχει το μεγαλύτερο χρέος στον πλανήτη, μεγαλύτερο και από των ΗΠΑ (θα φταίνε οι Έλληνες που ζουν και εργάζονται στις χώρες μέλη!).
Η Ευρώπη ανήκει σε μας που ζούμε και εργαζόμαστε εδώ, ό,τι δουλειά και να κάνει ο καθένας μας, δεν μας την χάρισε κάποιος που όποτε θέλει μπορεί να μας την πάρει. Έχουμε υποχρεώσεις έχουμε και δικαιώματα, εργαζόμαστε για αυτήν, θέλουμε να εργάζεται για μας(και όχι για τους λίγους πλούσιους). Η Ευρώπη είναι δική μας, δεν την χαρίσαμε σε κανέναν πολιτικό, δεν την υποθηκεύσαμε σε κανέναν πιστωτή.

Μ.Β.

Έντυπη έκδοση 201 – 10/09/2015