Της ένδοξης μέρας τα παραπονιάρικα….

Πάλι σήμερα-χρονιάρα μέρα -συγχύστηκα..
Τι συγχύστηκα, έγινα έξω φρενών..
Εδώ και χρόνια το λέω στους …υπεύθυνους ( λέμε τώρα)..
Τους το λέω…
Βρε άνθρωποι ζητήστε , από μικροφώνου, πριν την ιεροτελεστία της κατάθεσης στεφάνων στο μνημείο , από τον κόσμο να μην χειροκροτεί …
Η ώρα της κατάθεσης και περισσότερο η ίδια η κατάθεση στεφάνου είναι η επιτομή της απότισης φόρου τιμής στους ήρωες…
Δεν είναι τραγουδιστικό μέρος, δεν είναι θέατρο ο χώρος για να χειροκροτούνται οι πρωταγωνιστές του ακροάματος και θεάματος, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ…
«Ο εκπρόσωπος……» , το στεφάνι , ο καταθέτων με βαθιά υπόκλιση και ο
κόσμος χειροκροτεί…
Κι ακολουθούν και οι άλλοι καταθέτοντες μέχρι της λήξης του ιερότατου χρέους,
κι ο κόσμος αμέριμνος να καίει τις παλάμες από το χτύπημα…
Και είδα και βλέπω διαχρονικά και άτομα που ΕΠΡΕΠΕ να γνωρίζουν την αντικανονικότητα , να χειροκροτούν….
Δεν ξέρουν , δεν ρωτάνε ( τουλάχιστον);
Τι, να πεις……..

Μ´έζωναν τα φίδια ( ανάθεμα στο προαίσθημα) από το πρωΐ και περισσότερο σαν κατηφόριζα από την Εκκλησία, σήμερα μετά την λειτουργία και δοξολογία …
Κι όταν έφτανα κοντά στο στρογγυλό και την πλατεία , μ´έφαγαν κι όλας( τα φίδια)…
Ο καημένος ο Αρχιστράτητος…..
Σπαρακτικά μόνος ….
Α, μην μπερδεύετε τον κόσμο που συνάχτηκε στην πλατεία για την επιμνημόσυνη δέηση και την καταχειροκροτούμενη ( …..) κατάθεση στεφάνων …
Ο γιός της καλογριάς, έστεκε εκεί στην μεγαλόπρεπη παρουσία του , χρονιάρα μέρα ,
μέρα που της δόξας της μεράδι έχει κι αυτός ΜΕΓΑ, ο ισχνός , ο ασθενικός μα ,με το
μάτι του να αστραποβολάει ακόμα και σαν άγαλμα του Τύμπα , εκει…..
ΜΟΝΟΣ , ΜΟΝΟΣ μέσα στο αμέριμνο πλήθος….
Οι …επίσημοι, οι εκπρόσωποι πέρασαν ΑΔΙΑΦΟΡΟΙ -μπροστά από τα έκπληκτα όμορφα μάτια του που άστραφταν από τον ηλιάτορα που φόρεσε τη λαμπρή φορεσιά του τιμώντας την ΑΚΡΙΒΗ ΜΕΡΑ- και έκοψαν κατά τον συνηθισμένο χώρο …
ΑΜΕΡΙΜΝΟΙ , χαμένοι στις κουβέντες τους περί ανέμων και υδάτων …
Και κρυφοπερίμενε ο Αητός της Ρούμελης ότι κάποια στιγμή , κάποιος/ κάποιοι θα έστρεφαν την προσοχή στον πορθητή του κάστρου της άλλης αποκλείστρας του Βάλτου .
Κι άκουγε την επιμνημόσυνη δέηση, είδε τα στεφάνια των τιμών στα πόδια του μνημείου των πεσόντων..
Και ύστερα…
Όλοι στράφηκαν για την Α.Στράτου για την παρέλαση…
Κι ο Αρχιστρατηγος , τελικά, έμεινε παρατημένος από την προσοχή του κόσμου και το χειρότερο , από την κατάθεση έστω κι ενός δάφνινου….
Το απόγιομα – κοντά βραδάκι- πέρασα από κει…
Τα μάτια μας συναντήθηκαν ….
Σύρε στο καλό…
Εδώ που είμαι τώρα , « Ου λύπη , ου στεναγμός»…
Σύρε στο καλό και φχαριστώ που με νοιάστηκες….

Θ.Κ
25/3/2026