Ανδριανή Τσόμπου: Ελπιδοφόρα αποτελέσματα για πλύσιμο χωρίς απορρυπαντικό

Ο στόχος του ερευνητικού έργου είναι η ανάπτυξη ενός επιστημονικού μοντέλου που εξηγεί τι συμβαίνει τόσο χημικά όσο και φυσικά όταν αφαιρείται η βρωμιά σε καθαρό νερό.
Το πλύσιμο των ρούχων μας χωρίς απορρυπαντικό θα μπορούσε να γίνει παρελθόν; Παρόλο που η έρευνα βρίσκεται στα αρχικά της στάδια, μια έρευνα για το αν το πλύσιμο ή ο καθαρισμός μπορεί να γίνει με καθαρό νερό αντί για διάλυμα απορρυπαντικού φαίνεται πολλά υποσχόμενη.
«Στόχος μας είναι να αναπτύξουμε ένα επιστημονικό μοντέλο που εξηγεί τι συμβαίνει τόσο χημικά όσο και φυσικά όταν η βρωμιά αφαιρείται σε καθαρό νερό. για να βρείτε μια μαθηματική εξάρτηση που να περιγράφει αυτές τις διαδικασίες. Όσον αφορά το πλύσιμο με απορρυπαντικά, γνωρίζουμε ήδη τι συμβαίνει, αλλά αυτή είναι μια ανεξερεύνητη περιοχή», λέει η Ανδριανή Τσόμπου, διδάκτορας στο Τμήμα Βιοϊατρικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Μάλμε.
Ο Vitaly Kocherbitov επιβλέπει το έργο στο Biofilms Research Center for Biointerfaces, προσθέτει:
«Μακροπρόθεσμα, η έρευνά μας μπορεί να λύσει περιβαλλοντικά προβλήματα με τη ρύπανση του νερού που προκαλείται από απορρυπαντικά. Για να επιτύχουμε σε αυτό, πρέπει να κατανοήσουμε καλύτερα τις διαμοριακές δυνάμεις που δρουν στο καθαρό νερό».
Η υπόθεση είναι ότι στο καθαρό νερό –το νερό που έχει φιλτραριστεί και απιονιστεί έτσι ώστε να αφαιρούνται οι ακαθαρσίες και ιδιαίτερα τα ιόντα– οι απωστικές δυνάμεις μεταξύ φορτισμένων αντικειμένων γίνονται ισχυρότερες. Ως αποτέλεσμα, τα σωματίδια βρωμιάς αποσπώνται ευκολότερα από τις επιφάνειες και σχηματίζουν ένα λεπτώς διασκορπισμένο κολλοειδές σύστημα στο νερό.

Τσόμπου εξηγεί:
«Όταν έχετε αλάτι στο σύστημα, η βρωμιά που θέλετε να αφαιρέσετε θα συσσωματωθεί περισσότερο και θα κάνει πιο δύσκολο για το νερό να αφαιρέσει τα σωματίδια από το υλικό».
Σύμφωνα με προηγούμενα αποτελέσματα μιας μελέτης που δημοσιεύτηκε στο Journal of Colloid and Interface Science, η Τσόμπου και οι συνεργάτες της χρησιμοποίησαν νερό με διαφορετικές ιδιότητες: νερό βρύσης, νερό με πρόσθετο αλάτι και δύο ποιότητες καθαρισμένου νερού. Σε μια μέτρηση QCM-D – μια επιφανειακά ευαίσθητη τεχνική σε πραγματικό χρόνο για την ανάλυση της αλληλεπίδρασης της επιφάνειας και των ιδιοτήτων του στρώματος σε λεπτές μεμβράνες – επιτεύχθηκε καθαρισμός βαζελίνης 90% σε γυάλινη πλάκα και για τις δύο ποιότητες καθαρισμένου νερού στους 25 βαθμούς.
Σε μεταγενέστερες δοκιμές, πειραματίστηκαν με πολλούς κύκλους πλύσης και με διαφορετικές θερμοκρασίες και πέτυχαν βαθμό καθαρισμού 100 τοις εκατό σε καθαρό νερό στους 40 βαθμούς σε δύο κύκλους πλύσης.
Σε αυτές τις δοκιμές, ωστόσο, οι πιο ευνοϊκές συνθήκες έχουν υποτεθεί με την επιλογή επιφανειών και ρύπων που σχηματίζουν αδύναμους δεσμούς. «Έχουμε χρησιμοποιήσει επιφάνειες φιλικές προς το νερό, όπως γυαλί και πυριτικό άλας που έχουν αρνητικά φορτία και μετά ελαιόλαδο ή βαζελίνη, που επίσης μπορούν να πάρουν αρνητικά φορτία, ώστε να απελευθερώνονται εύκολα μεταξύ τους», εξηγεί η Τσόμπου.
Η ιδέα είναι να αυξήσουμε σταδιακά την αντοχή του δεσμού και να αλλάξουμε τα υλικά ώστε τελικά να προσεγγίσουν τις πραγματικές συνθήκες.
«Επειδή πρόκειται για τόσο περίπλοκες διαδικασίες, πρέπει να αποκτήσουμε γνώση από λιγότερο περίπλοκους τομείς. Το επόμενο βήμα θα είναι λάδι σε πλαστικό που συνδέονται πιο δυνατά μεταξύ τους. Ο τελικός στόχος είναι φυσικά η δοκιμή σε πραγματικό ύφασμα», λέει η Τσόμπου.

Κείμενο: Magnus Erlandsson & Adrian Grist