Το «Φως που πάντα καίει» από το Π.Κ.Α έλαμψε στην εκδήλωση- αφιέρωμα στον Κ. Βάρναλη

Ένα απάνθισμα από το πεζό και ποιητικό έργο του ποιητή Κ. Βάρναλη παρουσιάστηκε στο κοινό της Αμφιλοχίας το Σάββατο 12 Μαΐου 2018 στην Αίθουσα Τρομπούκη. Την παράσταση- αφιέρωμα του Πολιτιστικού Κέντρου της πόλης «Φως που πάντα καίει» αγκάλιασε ένθερμα το κοινό που παραβρέθηκε απολαμβάνοντας τις ερμηνείες και την αφήγηση των συντελεστών. Ακούστηκαν και δραματοποιήθηκαν ποιήματα και κείμενα από τις συλλογές: «Το Φως που καίει», «Σκλάβοι πολιορκημένοι», «Η Αληθινή Απολογία του Σωκράτη», «Ελεύθερος κόσμος», «Οργή Λαού», «Άτταλος ο Γ’».
Τα αποσπάσματα ερμήνευσαν οι: Ερμιόνη Τσούμα, Γιάννα Στεργίου, Ευγενία Στροφύλλα, Ρούλα Σταμούλη, Ειρήνη Κωνσταντακοπούλου, Τηλέμαχος Καραϊσκάκης, Λευκοθέα Κακαρούνα, Όλγα Δρίτσα, Σοφία Ανδρίκουλα. Τα ποιήματα και τα θεατρικά μέρη συνόδευσαν οι μουσικοί: Νίκος Πρεβεζάνος, Αντώνης Βλάχος, Γεράσιμος Τρομπούκης, Πάνος Λιανός ερμηνεύοντας μελοποιημένους στίχους του ποιητή από γνωστούς μουσικοσυνθέτες όπως Μ. Θεοδωράκη, Σ. Κουγιουμτζη, Σ. Σαμοϊλη, Γ. Σπανού, Ν. Μαμαγκάκη, Λ. Θάνου. Τις σκηνικές παρουσίες έντυσε με φωτισμό ο Γ. Μπαμπάτσικος.
Το έργο του Κ. Βάρναλη διαχρονικό και επίκαιρο όσο ποτέ άλλοτε, φωτίζει τα κοινωνικά σκοτάδια που βιώνει η σημερινή Ελλάδα. Επιστήμονας, κλασικός φιλόλογος, ποιητής, σατιρικός, πεζογράφος, δοκιμιογράφος και κριτικός, ο οποίος με το πολύπλευρο έργο του αγκαλιάζει ποίηση, πεζογραφία, θέατρο, κριτική, μεταφράσεις, και χρονογραφήματα. Ο Βάρναλης, βαθιά ιδεαλιστής, από έφηβος ακόμα αρχίζει να δημοσιεύει έργα του στα περιοδικά «Νουμάς», «Γράμματα», «Ηγησώ», «Νέα Ζωή», «Νέοι πρωτοπόροι» κι αργότερα ποιήματα και χρονογραφήματα στις εφημερίδες «Ριζοσπάστης» και «Πρωία».
«Το φως που καίει» ήταν εκείνο που σημάδεψε την τέχνη του και χαρακτηρίστηκε αριστούργημα της παγκόσμιας λυρικής. Επίσης, μας χάρισε μια «Αληθινή απολογία του Σωκράτη» καυτηριάζοντας με την ειρωνεία του την εκμετάλλευση της εποχής. Στις συλλογές «Ελεύθερος Κόσμος» και «Οργή Λαού» τον έχει πνίξει η σιχασιά για την προδοσία της πατρίδας από την κυρίαρχη τάξη και τα όργανά της, αναφερόμενος στο ξεπούλημα της Ελλάδας στους ξένους, και στα διεφθαρμένα ήθη. Όλα αυτά, τα πλήρωσε με απολύσεις εξορία και φυλακές. Κατέκτησε επάξια τον τίτλο του Ποιητή του Λαού, γιατί αν κάτι φώτισε με την πένα του, είναι η ζωή των άθλιων του 20ου αιώνα, αγγίζοντας την ψυχή των κατώτερων τάξεων με το τραγούδι «Οι μοιραίοι». Αυτό θα τραγουδήσει το πλήθος στη νεκρώσιμο ακολουθία του το Δεκέμβρη του 1974, η οποία θα καταλήξει σε μια μεγάλη διαδήλωση.