Το νόστιμο ήμαρ – μια σκληρή δοκιμασία….

«Κι ως την Ισκεντερία επήγα κι ως την Αμφιλοχία κουβάλησα την πίκρα του αναγκαστικού ξενητεμού»… Την ίδια διαδρομή έκανε ο Αχμέτ με τον Αλέξανδρο αλλά σε αντίστροφες διαδρομές… Κι αν ο Μακεδόνας δεν γεύτηκε τη γλυκιά μέρα του γυρισμού, ο Αχμέτ, μετά από διαδρομή αεροπλάνου-7/8 ωρών, θ’ αντικρίσει τον ορίζοντα της αγαπημένης πατρίδας, θα πατήσει τα χώματά της…
7-8 ώρες να γυρίσει, βδομάδες-μήνες να έρθει ως τα μέρη μας… Αποχαιρέτησε τους δικούς του ο Αχμέτ κι έφυγε… Πού πήγαινε; Κατά τη ΛΥΣΗ… Πού βρίσκονταν αυτό το μέρος… δεν ήξερε… Ήξερε όμως ότι ακολουθώντας τον ήλιο, ίσως θα ´ βρισκε τη ΛΥΣΗ… Τη λύση από τα προβλήματα στον τόπο του… Όλοι ζούμε, οπτικά, το δράμα των ανθρώπων σ’ εκείνες τις πατρίδες… Η ζωή κι ο θάνατος εκεί, δύο μόνο κλήροι στο σακούλι της ειμαρμένης, κάθε μέρα ίσως και κάθε ώρα η ίδια βασανιστική κλήρωση… Άφησε ο Αχμέτ – πίσω – γυναίκα και τα τέσσερα παιδάκια του… Ο μεγαλύτερος στα έξι του ίσως καταλάβαινε. Μαζί με τη μάνα θα αναπλήρωναν το μεγάλο κενό από την πατρική αναχώρηση… Το μικρότερο, στις φασκιές… Είχε μαζί του, στο ταξίδι ,σαν πιστός μουσουλμάνος , και το χαλάκι του… Κι όταν ερχόταν η ώρα, ο Αχμέτ το άπλωνε, στρεφόμενος κατά τη Μέκκα… Προσευχές και προσευχές για όλους και για όλα… Κι ο Αχμέτ διάβαινε αρχαίους δρόμους κι ατραπούς , προσπαθώντας ν’ αποφύγει ανεπιθύμητους όσο κι απρόοπτους κινδύνους… Και περπάταγε ο Αχμέτ πάνω στα δρομολόγια των καραβανιών, στους δρόμους του μεταξιού… Και βάδιζε στα χνάρια του στρατεύματος του Μακεδόνα….
Πέρασε μέρη στεγνά, άνυδρα-ερήμους, καρδιοχτύπησε σαν, κάτω από τα πόδια του, έχασκαν αβυσσαλέοι γκρεμοί, χίλιες φορές γλύτωσε από βράχους που έσκαγαν πλάι του πριν πάρουν τον δρόμο για τα απύθμενα φαράγγια… Μούσκεψε ως το κόκκαλο διαβαίνοντας αιώνια ποτάμια γεννήματα των παγετώνων των Ιμαλαΐων… Στο διάβα του τον αντιμετώπισαν με καχυποψία, αλλού βρήκε και θαλπωρή… Κι ο Αχμέτ το χαλάκι του και τα λιγοστά χρήματα για το ταξίδι της δύσκολης πορείας, ακολουθούσε πάντα τον ήλιο κατά τη δύση κι ο προορισμός όλο και κοντοζύγωνε… Η ΛΥΣΗ… Ο Αχμέτ έφτασε, τελικά, ως τις παραλίες της ζεστής θάλασσας, ίσως και στις όχθες του μεγάλου ποταμού… Κι εκεί το υστέρημα για τον… έμπορο!! Χίλια-δύο χιλιάδες, περισσότερα(;) κι ο Αχμέτ στην Ισκεντερία.
Δεν έμαθα ποτέ τα άλλα μέρη όπου στάθηκε… Εγώ-εμείς τον γνωρίσαμε ξαφνικά μια μέρα, φορτωμένος μ’ ένα σωρό πράγματα – άλλα μπιχλιμπίδια και άλλα χρήσιμα και χρειαζούμενα σε πρώτη ανάγκη… Κι ο Αχμέτ, με το πέρασμα του καιρού, «πολιτογραφήθηκε » στη μικρή μας πόλη… Κι έμεινε αρκετά χρόνια, στα μέρη μας, ο Αχμέτ… Μελαχρινός με το σοβαρό όσο και ευγενικό του ύφος, δεν άφηνε περιθώρια να τον παρεξηγήσεις… Ένα ολόκληρο ψιλικατζίδικο στα χέράκια και στους ώμους του Αχμέτ… Κι άρχισε, σιγά-σιγά, να μπαίνει «ζεστή ανάσα» στο πουγκί του….”
Κι ύστερα, η «πολύτιμη πνοή» έφευγε στην πατρίδα… Το τηλέφωνο, μόνιμη σύνδεση με τους αγαπημένους στην πατρίδα… Και φωτογραφίες πολλές… Κι έβλεπε τα βλαστάρια του μέσα από το χαρτί να μεγαλώνουν… Κι έβλεπε και τη γυναίκα μαρασμένη από την μεγάλη προσπάθεια του διπλού ρόλου… Κι όλο περπάταγε στην πόλη ο Αχμέτ… Σε κάθε τραπέζι καφενείου και σε κάθε άλλο σημείο συνάντησης… Αχ μωρέ Αχμέτ… Τώρα που φεύγεις… Πόσες συγνώμες πρέπει να σου ζητήσουμε όταν σ’ αντιμετωπίσαμε αρκετές φορές και με δύσθυμο (τουλάχιστον) ύφος… Κι εσύ, καλέ μου ΜΕΤΑΝΑΣΤΗ, τα αντιμετώπιζες ΟΛΑ με υπομονή, κουράγιο και ΚΥΡΙΩΣ ΜΕ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ… Κι ο καιρός περνά κι ο μεγάλος γιος είναι πια στα 15 και το στερνοπούλι στα 9… Κι εσύ Αχμέτ-καλέ μου Αχμέτ, το ίδιο βιολί… Τώρα πια έχεις γνωρίσει όχι μόνο ανθρώπους-αυτούς τους ξέρεις σχεδόν όλους- αλλά και πράγματα για τη ζωή του μικρού μας χώρου… Σ’ έχουμε καταχωρήσει πλέον στους « δικούς» μας ξένους… Και προχτές ο Νίκος με πληροφόρησε:
– Ξέρεις, ο Αχμέτ ο γυρολόγος, ΦΕΥΓΕΙ… γυρίζει στο Πακιστάν… – Ε, καλά , τόσα χρόνια εδώ, δεν πήγε κι άσχημα, άσε που τώρα, στα δικά μας ζόρια όλοι θέλουν να την «κάνουν» Θα έπεφτες ακριβώς μέσα στις εκτιμήσεις σου, αν δεν ήξερες και το ΤΡΟΜΕΡΟ όσο και ΟΔΥΝΗΡΟ μυστικό του Αχμέτ… Μου το είπε και συγκλονίστηκα σαν πατέρας, παππούς κι άνθρωπος… – Πες μου… – Το… στερνοπούλι του… ΕΦΥΓΕ… – Ποιό , αυτό που άφησε στις φασκιές; – Ναι και μου είπε πονεμένα:
ΗΤΑΝ ΕΝΑ ΚΑΛΟ ΠΑΙΔΑΚΙ, αλλά μια πέτρα ,που κύλησε-ξεκόλλησε από ψηλά ,του πήρε το κεφαλάκι του… Πριν ένα μήνα και δυο μέρες…θ Έκλεισε την πληροφόρηση ο Νίκος μ’ έναν κόμπο στο λαιμό… Κι εγώ έμεινα άλαλος στο άκουσμα της φρικτής είδησης, να τον κοιτάω… Ένα μήνα και δυο μέρες, ο Αχμέτ κουβαλάγε-ασήκωτο- φορτίο τον χαμό του παιδιού του… Και το βράδυ , αντί ν’ αναπαυθεί από τον κάματο της μέρας, άφηνε τον εαυτό του να ξεσπάει… Ο Αχμέτ ,τώρα, σαν φτάσει στον τόπο του, σαν επιστρέψει από τη χώρα της λύσης η καρδιά του θα είναι ίδια σαν τα σπασμένα λιθάρια που τον απειλούσαν στα απόκρημνα μονοπάτια… Η ψυχή του, άδεια και τα μάτια του στερεμένα από τα δάκρυα – όμοια με τις ερήμους που πέρασε… Και θα πάει ο Αχμέτ εκεί πέρα να χαιρετήσει το αδικοχαμένο… Έλα, μωρέ Αχμέτ να σου δώσουμε κι εμείς τα δικά μας δάκρυα, για να μην ξεραθούν τα μάτια σου για να μπορέσεις, μ’ όση δύναμη πια διαθέτεις, να κοιτάς και τους άλλους και την υπόλοιπη ζωή σας Τα δάκρυα κι την οδύνη μας να τα καταθέσεις – ταπεινά λουλούδια – στον τάφο του εννιάχρονου… Δέξου και την βαθιά και ειλικρινή συγγνώμη μας, για όσες φορές σε πικράναμε… ΚΑΛΟ ΚΑΤΕΥΟΔΙΟ ΚΑΛΕ ΜΑΣ ΑΧΜΕΤ… Θ.Κ Σκάλα Αμπρακιάς 22/7/2015

Υ.Γ
«Αφιερωμένο»
Σ´ όλους όσους επιμένουν να ξεχωρίζουν τους ανθρώπους, χωρίς να σκέπτονται – πέρα από αίσθηση της ανθρωπιάς- ότι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν δραματικά για τον καθένα…

29/1/2026