Τεχνοφεουδαρχία – Το νέο πρόσωπο της εξάρτησης και γιατί πρέπει να μείνει στα όριά του

Ζούμε, παράγουμε, δημιουργούμε, μα σε τίνος «γη» τελικά; Η τεχνολογία μάς λύνει τα χέρια, κανείς δεν το αρνείται, χωρίς αυτήν, δεν θα μπορούσαμε να επικοινωνούμε τόσο άμεσα, να διαφημίζουμε την παραγωγή μας, να βλέπουμε ευκαιρίες και κόσμο έξω από το χωριό, την πόλη, την Ελλάδα.
Όμως, μέσα στη δύναμη που μας προσφέρει, κρύβεται και ένας διαφορετικός κίνδυνος, να ξεχάσουμε πού σταματά η ευκολία και πού ξεκινά η εξάρτηση.
Δεν είμαστε πια μόνο «χρήστες», είμαστε εργάτες χωρίς δική μας γη. Περνάμε ώρες μπροστά σε οθόνες, επενδύουμε ιδέες, λόγο, προσπάθεια, περιεχόμενο, δουλεύουμε για να χτίσουμε «παρουσία», «απήχηση», «κοινό», αλλά πολλές φορές ξεχνάμε ότι η πλατφόρμα δεν είναι δική μας. Ο κανόνας δεν γράφεται από εμάς.
Ένας μικρός αγρότης ξέρει πως αν σπείρει, θα θερίσει, όσο του επιτρέψει ο καιρός και ο κόπος του.
Ένας ψηφιακός δημιουργός, επαγγελματίας ή απλός πολίτης όμως, δεν ξέρει πότε θα «θερίσει», γιατί ο αλγόριθμος αλλάζει χωρίς προειδοποίηση και το χτίσιμο μιας φήμης, ενός κοινού ή ακόμα και μιας επιχείρησης μπορεί να χαθεί σε μια μέρα, με ένα «bug» ή ένα νέο όρο χρήσης.
Η τεχνολογία μάς παρέχει εργαλεία, αλλά τα εργαλεία, αν περάσουν σε λάθος χέρια ή αν χρησιμοποιούνται χωρίς σκέψη, γίνονται μέσα επιρροής οχι γιατί κάποιος μας «κυνηγά» αλλά γιατί εμείς οι ίδιοι δίνουμε την προσοχή μας, τον χρόνο μας και τα δεδομένα μας χωρίς αντάλλαγμα.
Και τι σημαίνει αυτό για την καθημερινότητά μας; Ότι ο πολιτισμός μας, η οικονομία μας, ακόμα και οι μικρές μας επαγγελματικές κινήσεις εξαρτώνται όλο και περισσότερο από αόρατους «κανόνες παιχνιδιού» που δεν καθορίζουμε.
Τι μπορούμε να κάνουμε; Ισορροπία και όχι φόβος. Δεν προτείνω να φοβηθούμε την πρόοδο, η τεχνολογία είναι εδώ και ευτυχώς που είναι.
Αυτό που χρειάζεται είναι να ξέρουμε πώς να τη χρησιμοποιούμε χωρίς να χανόμαστε μέσα της.
Να στηρίζουμε την αυτονομία των ανθρώπων, να μη χρειάζονται μεσάζοντες για να φτάσουν στον κόσμο. Να επιμένουμε στην εκπαίδευση και την κατανόηση όχι μόνο πώς «ανεβάζουμε» κάτι, αλλά πού πάει, ποιος το βλέπει και ποιος το ελέγχει. Να μην ξεχνάμε ότι το πιο δυνατό μέσο είναι ακόμα η ανθρώπινη φωνή, η αλήθεια και η συνέπεια.
Κλείνοντας…Αν συνεχίσουμε να δίνουμε το μυαλό και τη δημιουργικότητά μας σε «γη» που δεν μας ανήκει, τότε θα δουλεύουμε για άλλους χωρίς να το ξέρουμε.
Δεν είναι θέμα συνωμοσίας, είναι θέμα συνειδητοποίησης. Η τεχνολογία δεν είναι φεουδάρχης, αρκεί να μη φερθούμε εμείς σαν υπήκοοι.

Βιργινία Σίμου – Ελεύθερος Επαγγελματίας