ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Συνάντηση Μαρίας Σαλμά και Θεόδωρου Βασιλόπουλου με την Ομοσπονδία Αγροτικών Συλλόγων Αιτωλοακαρνανίας
Με αντιπροσωπεία της Ομοσπονδίας Αγροτικών Συλλόγων Αιτωλοακαρνανίας συναντήθηκαν την Τρίτη 12 Μαΐου 2020 στο Μεσολόγγι, η Αντιπεριφερειάρχης της Π.Ε Αιτωλοακαρνανίας Μαρία Σαλμά, ο Αντιπεριφερειάρχης Αγροτικής Ανάπτυξης Θεόδωρος Βασιλόπουλος , ο περιφερειακός σύμβουλος Νικόλαος Μωραΐτη και ο Διευθυντής Αγροτικής Οικονομίας – Κτηνιατρικής Αιτωλοακαρνανίας Στέφανος Νικολόπουλος. Αντικείμενο της συνάντησης ήταν τα αγροτικά προβλήματα και πραγματοποιήθηκε έπειτα από αίτημα της Ομοσπονδίας.
Από τους εκπροσώπους της Ομοσπονδίας επισημάνθηκε ότι χιλιάδες αγρότες και κτηνοτρόφοι της Αιτωλοακαρνανίας βρέθηκαν απροστάτευτοι μπροστά στην πανδημία του κορωνοϊόυ και αυτή η κατάσταση συνεχίζεται, παρά την άρση των περιοριστικών μέτρων. Ιδιαίτερα σχολίασαν με έμφαση ότι ειδικά οι παραγωγοί ευπαθών προϊόντων αναγκάστηκαν να πουλήσουν σε ιδιαίτερα χαμηλές τιμές την παραγωγή τους, όπως γάλα και κρέας.
Ειδική αναφορά έκαναν και για τους παραγωγούς βρώσιμης ελιάς. Όπως τόνισαν πριν λίγο καιρό και οι παραγωγοί βρώσιμης ελιάς ιδιαίτερα οι παραγωγοί της ελιάς καλαμών, πούλησαν την σοδιά τους στην μισή τιμή από πέρυσι, ενώ όσοι για να μπορέσουν να επιβιώσουν αποθήκευσαν το προϊόν σε κάδους για να πάρουν μια καλύτερη τιμή, σήμερα οδηγούνται στην καταστροφή αφού το προϊόν και λόγω της πανδημίας είναι στα αζήτητα, ενώ παρόμοια κατάσταση βίωσαν και οι παραγωγοί λαϊκών αγορών.
Οι εκπρόσωποι της Ομοσπονδίας παρέδωσαν στην κ. Σαλμά και τον κ Βασιλόπουλο και έναν πλήρη φάκελο με τα αιτήματά τους ζητώντας τους να συνδράμουν στην αντιμετώπιση των προβλημάτων και την εξεύρεση λύσεων σε συνεργασία με τα συναρμόδια υπουργεία.
Εύη
14/05/2020 at 09:44
Ένας τόπος με ιστορία και ομορφιές ασύγκριτες, βρίσκεται στα αζήτητα. Η απορία είναι εύλογη, γιατί ο μεγαλύτερος νομός της χώρας αργοπεθαίνει ;Η περιοχή μας από μόνη της θα μπορούσε να είναι άνετα ένα κράτος. Χώρες ,όπως η Κύπρος ή το Ισραήλ , δεν έχουν μεγάλη διαφορά σε έκταση από το νομό μας. Οι χώρες αυτές ,αναπτύσσονται ,και όλοι γνωρίζουμε την εξέλιξή τους.(το φυσικό περιβάλλον της περιοχής μας είναι ασύγκριτα πιο πλούσιο από αυτές τις δύο χώρες). Η Αιτωλοακαρνανία όμως πού βρίσκεται ; Είναι σε συνεχόμενο μαρασμο , ο πληθυσμός της φθίνει και είναι γερασμένος . Πού θα πάει αυτή η κατάσταση ; Κανείς δεν κάνει τίποτα για αυτό, προτιμάνε να έχουν τον κόσμο στα μεγάλα αστικά κέντρα , να τον ξεζουμίζουν ,να τον φεσωνουν με δάνεια, να είναι εγκλωβισμένος παρά ελεύθερος στον τόπο του. Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας προεκλογικά είχε σημαία της την ανάπτυξη ! Μέχρι τώρα δεν έχουμε δει τίποτα πάνω σε αυτό. Πότε ακριβώς έχουν σκοπό να δράσουν ,όταν θα τελειώσει η τετραετία.?Οι αγρότες σας ψήφισαν για να κάνετε έργα και όχι άλλα λόγια! it’s enough
Εύη
14/05/2020 at 14:52
Για ποια ελληνική αγροτική παραγωγή μιλάμε; ΜΕ ΑΠΟΨΗ Του Νάσου Χρυσίνα στο capital. gr
Παρασκευή, 12-Δεκ-2014 07:23. Μιλάμε πολλές φορές υπερηφάνως για την πρωτογενή παραγωγή στην Ελλάδα αγνοώντας τα βασικά τα οποία οι επαγγελματίες της γης ξέρουν καλύτερα απ΄ τον καθένα. Οι περισσότεροι που δεν ανήκουν στον αγροτικό χώρο έχουν μια βαθιά άγνοια των σύγχρονων δεδομένων συνοψίζοντας τις όποιες γνώσεις τους στο δίπτυχο “επιδοτήσεις” και “παραδοσιακοί καλλιεργητές”.Ας δεχτούμε ως δεδομένο πως εδώ και χρόνια έχουμε ξεφύγει από την παραδοσιακή μορφή καλλιέργειας και όπως και οι άλλοι συνάδερφοι μας στο εξωτερικό έχουμε εισέλθει σε μια νέα αγροτική εποχή.
Για να καταφέρει ο σύγχρονος αγρότης παγκοσμίως να παράγει, πρέπει να κάνει χρήση πολλών υπηρεσιών και εφοδίων τα οποία στο παρελθόν φάνταζαν μη απαραίτητα και τα οποία συνδιαμορφώνουν το τελικό κόστος των προϊόντων.
Από τα “αγροεφόδια” αυτά εξαρτόμαστε όλοι οι παραγωγοί. Δεν είναι δυνατόν να παράξεις χωρίς σπόρους για παράδειγμα ή χωρίς καύσιμα. Είναι αδύνατον να καλλιεργήσεις χωρίς τρακτέρ ή χωρίς ανταλλακτικά γι΄ αυτό.
Η συνέχεια για όποιον ενδιαφέρεται στο άρθρο του capital.gr
Εύη
14/05/2020 at 15:25
Ρεπορταζ : Αποστολή στο Ισραήλ από το site Φρούτο Νέα 01.11.2006 00:00 Το πρώτο πράγμα, λοιπόν, που πρέπει να προβληματίσει ό¬σους από
μας ασχολούνται με την αγροτική ανά¬πτυξη, είναι ότι στο Ισραήλ απασχολούνται με την παραγωγή 32.000 άτομα παράγοντας περισσότερα προϊόντα απ’ ότι στην Ελλάδα, που απασχολεί αντίστοιχα τουλάχιστον 500-600.000 άτομα. Και για να τελειώνουμε με τους «μύ¬θους», συνυπολογίστε μαζί με όλα αυτά, ότι οι καλλιερ¬γούμενες εκτάσεις στο Ισραήλ είναι λιγότερες από αυτές που διαθέτει μόνο η Πελοπόννησος! Πιστεύω ότι άλλα σχό¬λια ή συγκρίσεις επί αυτού του θέματος δεν χρειάζονται. Ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματα του.
• Ένα δεύτερο στοιχείο αφορά τους εσπεριδοκαλλιεργητές και όχι μόνο! Καλό είναι να αναζητήσει κανείς νέες ποικιλίες και να έλκεται από το άγνωστο. Μήπως, όμως, θα έπρεπε πρώτα να φτάσουμε τους 7 τόνους παραγωγή ανά στρέμ¬μα, και μετά να φροντίσουμε για όλα τ’ άλλα: Όλοι οι εξα¬γωγείς των εσπεριδοειδών διατυπώνουν συχνά την άποψη ότι υπάρχει πρόβλημα με τη συγκομιδή και επιρρίπτουν ευ¬θύνες στα συνεργεία κοπής ή στους παραγωγούς. Αναλο¬γίστηκαν, όμως, ποτέ ότι το σοβαρό αυτό θέμα παραμένει άλυτο εξαιτίας της μορφολογίας των δέντρων; Κι ότι ίσως θα έπρεπε να παρέμβουμε με διαφορετικό τρόπο ώστε να έχουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα:
• Κλείνοντας, το τελευταίο ζήτημα που πρέπει να επισημά¬νουμε αφορά τη νοοτροπία των ισραηλινών. Πρόκειται για μια μοναδική ικανότητα στην προσέγγιση και επίλυση των προβλημάτων τους με τον πιο αποτελεσματικό και οικονο¬μικό τρόπο. Επιβιώνουν και ευημερούν παρότι περιστοιχί¬ζονται από κράτη που επιζητούν τον αφανισμό τους! Αντίθετα, στην Ελλάδα πολλά θέματα που αφορούν την α¬γροτική πολιτική προσπαθούμε να τα αναλύσουμε από λαν¬θασμένη σκοπιά κι αυτό δημιουργεί σοβαρά ερωτηματικά για το μέλλον της ελληνικής αγροτικής παραγωγής.
Αξίζει, τέλος, να σημειωθεί ότι αυτές τις λίγες μέρες που βρεθήκαμε στο Ισραήλ, διαπιστώσαμε την αγάπη που τρέφει αυτός ο λαός στο ελληνικό τραγούδι. Με ελληνικά τραγούδια διασκεδάζουν οι Ισραηλινοί και, όπως μας είπε ένας ταξιτζής στο Τελ Αβίβ, τον συγκίνησε πολύ μια συναυλία που έδωσε πέρσι εκεί ο Νταλάρας. Αναρωτιόμαστε, λοιπόν, μήπως το πρώτο εξαγώγιμο προϊόν της χώρας μας θα έπρεπε να είναι ο πολιτισμός και ο τρόπος ζωής μας και μετά όλα τα άλλα;