Σκοπιανό: Ώρα δώδεκα παρά πέντε – Αντίλογος για το όνομα της Fyrom

Γράφει ο Χρήστος Μάντζιος

Ακούμε, διαβάζουμε τις τελευταίες εβδομάδες και ημέρες, ότι οι διαπραγματεύσεις μεταξύ των κυβερνήσεων της Ελλάδος και της FYROM έχουν μπεί πια στην τελική ευθεία. Οι κυβερνήσεις των δυο χωρών αφήνουν με δημόσιες δηλώσεις τους να ενοοηθεί, ότι επίκειται λύση του λεγομένου “σκοπιανού ζητήματος”. Παραμένοντας αταλάντευτος και σταθερός στην άποψη μου ότι δεν πρέπει να χαριστεί το όνομα “Μακεδονία”, ούτε σκέτο, ούτε ως παράγωγο, και συμφωνώντας με τις αποφάσεις της ΕΟΚ (16.12.1991) και του συμβουλίου του ελλήνων πολιτικών αρχηγών (13.04.1992), θα προσπαθήσω να αποδείξω, για μια ακόμη φορά, την ορθότητα των ελληνικών επιχειρημάτων. Στο άρθρο αυτό θα παρουσιάσω μερικά παραδείγματα αλλαγής και επιβολής ονομάτων κρατών και συμβόλων, όπου εμπλεκόμενα μέρη είναι κράτη, των οποίων οι πολιτικές ηγεσίες και η κοινη γνώμη των υποστηρίζουν, ακόμη και σήμερα, ότι δεν μπορούν να καταλάβουν την ελληνική εμμονή και επιμονή στο ονοματολογικό του ζητήματος. Με τα διαχρονικά λάθη της ελληνικής πλευράς στο “σκοπιανό” δεν θα ασχοληθώ, καθώς γι΄αυτά έχουν μιλήσει ήδη αρκετοί, όπως για παράδειγμα ο πρώην γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής (ΗΠΑ) κ. Κρίς Σπύρου.

Τιμής ένεκεν θα αρχίσω με την Γερμανία, η οποία διακρίθηκε ιδιαιτέρως για την αρνητική στάση της απέναντι στις ελληνικές θέσεις. Ποιός μπορεί να ξεχάσει τις επιπλήξεις, τις ειρωνείες και τις απειλές των γερμανών πολιτικών και των γερμανικών κομμάτων εναντίον της Ελλάδος: Ποιός μπορεί επίσης να ξεχάσει την άκρως μεροληπτική στάση της πλειοψηφίας των γερμανικών Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης (ΜΜΕ), με μπροστάρη την “ναυαρχίδα” του έντυπου τύπου “Φραγκφούρτερ Αλλγκεμαινε Τσάιτουγκ” („Frankfurter Allgemeine Zeitung – FAZ“) υπέρ της FYROM; Μεγάλη μερίδα του ελληνικού κομματικού συστήματος και του πολιτικού κατεστημένου μπορεί να ξέχασε, όχι όμως η πλειοψηφία των Ελλήνων, εντός και εκτός Ελλάδος.

Επί δεκατέσσερα ολόκληρα χρόνια (1955-1969), η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας (ΟΔΓ) απειλούσε με διακοπή των διπλωματικών σχέσεων όποια χώρα θα αναγνώριζε την Λαική Δημοκρατία της Γερμανίας (ΛΔΓ), όπως και έπραξε τελικώς εναντίον της Γιουγκοσλαβίας (19.10.1959) και της Κούβας (14.01.1963) που τόλμησαν να αναγνωρίσουν την ΛΔΓ και να αμφισβητήσουν με αυτό τον τρόπο την “αποκλειστική εντολή” της εκπροσώπησης του γερμανικού λαού απο την ΟΔΓ. Για την νομιμοποίηση των πράξεων της, η ΟΔΓ επικαλέστηκε το λεγόμενο “δόγμα Χάλσταίν” („Hallstein Doctrine“), το οποίο είχε εκπονήσει ο (δυτικο)γερμανός χριστιανοδημοκράτης πολιτικός Βάλτερ Χάλσταιν (Walter Hallstein). Παρεμπιπτόντως ν΄αναφέρω ότι ο Χάλσταιν διετέλεσε και πρόεδρος της Επιτροπής της ΕΟΚ και στην σύγχρονη ιστορία συμπεριλαμβάνετε στο “πάνθεον” της πολιτικής ως ένας “μεγάλος Ευρωπαίος”…

Οι Γερμανοί δεν πρέπει επίσης να ξεχνούν ότι λίγο μετά την λήξη του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου (Β΄ΠΠ), οι μεγάλες, νικήτριες δυνάμεις, ΗΠΑ, Μεγάλη Βρετανία, Γαλλία και Σοβιετική Ένωση, αποφάσισαν να καταλύσουν τα γερμανικά εδάφη που έφεραν το όνομα «Πρωσσία». Το έπραξαν αυτό για λόγους ιστορικούς και πολιτικούς. Ο ιστορικός λόγος ήταν κυρίως ο εξής: όταν τον Μεσαίωνα τα γερμανικά φύλα προχωρούσαν με πολεμικές επιχειρήσεις στην Ανατολική Ευρώπη, έφτασαν, μεταξύ άλλων, στον τόπο των Πρώσσων. Σε αντίθεση με τον πολύ κόσμο που πιστεύει σήμερα ότι οι Πρώσσοι ήταν αυθεντικοί γερμανοί, είμαι υποχρεωμένος να τονίσω για λόγους ιστορικής αλήθειας ότι, οι Πρώσσοι ήταν ένας βαλτικός λαός, συγγενής των Λεττονών και των Λιθουανών. Μετά την κατάκτηση τους απο τους γερμανούς, έπαψαν σταδιακά να υπάρχουν τόσο ο αυτόχθων πρωσσικός πληθυσμός, όσο και η πρωσσική γλώσσα. Γνωρίζοντας λοιπόν οι σύμμαχοι-νικητές αυτή την σημαντική ιστορική λεπτομέρεια, αποφάσισαν να μην επιτρέψουν σε κανένα γερμανικό ομόσπονδο κράτος να φέρει το όνομα «Πρωσσία», καθώς ήταν απόλυτα πεποισμένοι ότι η χρήση της ονομασίας αυτής απο την Γερμανία, θα αποτελούσε αλυτρωτισμό και απειλή για τα πρωσσικά εδάφη που περιήλθαν στην Πολωνία και στην Σοβιετική Ένωση μετα το 1945. Το «Συμμαχικό Συμβούλιο Ελέγχου», που κυβερνούσε την Γερμανία μετά την λήξη του Β΄ΠΠ, το κατέστη απόλυτα σαφές, μεταξύ άλλων, στον νόμο «Περί διαλύσεως του Πρωσσικού Κράτος» το 1947: «Το Πρωσσικό Κράτος που απο παλιά υπήρξε το λίκνο του μιλιταρισμού και της αντίδρασης στην Γερμανία έπαψε στην πράξη να υφίσταται». Οι νικητές του Β΄ΠΠ είχαν γνώση του γεγονότος ότι, οι Γερμανοί γνώριζαν πολύ καλά τι σημαίνει σφετερισμός του ονόματος ενός λαού…

Ο πολιτικός λόγος βασίσθηκε, μεταξύ άλλων, στα ακόλουθα δυο παραδείγματα:

Στην απόφαση της αυστριακής «Προσωρινής Εθνικής Συνελεύσεως» μετά το τέλος του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου (Α΄ΠΠ), όπου αποφασίσθηκε η ονομασία του κράτους σε «Γερμανική Αυστρία». Στην συνέχεια, οι αυστριακοί επικύρωσαν την απόφαση τους με «Συντακτική Συνέλευση», όμως οι νικητές του Α΄ΠΠ είχαν άλλη άποψη και επέβαλαν την απάλειψη του όρου «Γερμανική».
Έχοντας υπ΄όψιν τους οι νικητές του Β΄ΠΠ το προαναφερόμενο παράδειγμα, αποφάσισαν να περικόψουν και τον εθνικό ύμνο της Γερμανίας. Από το 1945 απαγορεύεται στους γερμανούς να τραγουδούν τις δυο πρώτες στροφές του ύμνου τους. Εκτός απο το γνωστό «Γερμανία, Γερμανία, πάνω απο κάθε τι άλλο στον κόσμο», δεν επιτρέπεται να τραγουδούν και την ακόλουθη στροφή: «Απο τον Μόσα μέχρι το Μέμελ, Απο τον Αδίξη μέχρι το Μπέλτ». Ο Μόσας είναι ποταμός που διασχίζει την Γαλλία, την Ολλανδία και το Βέλγιο, ο Μέμελ είναι η Κλαιπάντα (πόλη της Λιθουανίας), ο Αδίγης είναι ποτάμι στην Ιταλία και τα Μπέλτ δυο πορθμοί στην Δανία. Με σιδηρά πυγμή οι νικητές «έκοψαν μαχαίρι» τις όποιες, μελλοντικές, επεκτατικές βλέψεις της ηττημένης Γερμανίας.
Παρόμοιες εμπειρίες με ονομασίες κρατών και σφετερισμό εθνικών συμβόλων, έχουν βιώσει και οι Γάλλοι. Επί αιώνες έβλεπαν το εθνικό τους σύμβολο, τα κρίνα, να είναι σε περίοπτη θέση στην αγγλική βασιλική σημαία και στον αγγλικό θωρεό. Κατ’ αυτό τον τρόπο οι Άγγλοι υπενθύμιζαν στους Γάλλους τις διεκδικήσεις τους εις βάρος της χώρας τους.

Απο το 1896 εως το 1967 η Γαλλία κατείχε μια αποικία στην Αφρική με την ονομασία «Γαλλική Ακτή των Σομαλών» (“Cote francaise de Somalis“). Όταν όμως το 1960 ιδρύθηκε η «Δημοκρατία της Σομαλίας», ως αποτέλεσμα συγχώνευσης της «Ιταλικής Σομαλίας» και της «Βρετανικής Σομαλίας», η Γαλλική Ακτή των Σομαλών άλλαξε όνομα το 1967 και έγινε το «Γαλλικό έδαφος των Αφάρ και των Ισσά» (“Territoire francais des Afars et des Issas –TFAI“). Η επιλογή όμως του ονόματος αυτού δεν αποδείχθηκε ιδιαίτερα ευφυές. Ναι μεν ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού της χώρας δεν ήταν Σομαλοί , συγκεκριμένα η φυλή των Αφάρ, οι Ισσά όμως ήταν και σταδιακά άρχισαν ν΄αναπτύσσονται στην Σομαλία σενάρια διεκδικήσεων. Το 1977, το TFAI έγινε ανεξάρτητο κράτος και διάλεξε μια πολιτικά και εθνολογικά ουδέτερη ονομασία: «Δημοκρατία του Τζιμπουντί» (“Republic of Djibouti“). Χρησιμοποιώντας το όνομα της πρωτεύουσας της, η οποία ιδρύθηκε το 1888 απο τους Γάλλους, έχει καταφέρει μέχρι σήμερα να διατηρήσει την εσωτερική της σταθερότητα αλλά και την ειρήνη με τους γείτονες του.

Διδακτική είναι επίσης και η μελέτη της γαλλικής ιστορίας. Το 1918 ο γαλλικός στρατός επιτέθηκε εναντίον του γερμανικού μετώπου στα Σκόπια και το υποχρέωσε σε ανακωχή. Ο γάλλος στρατηγός François Léon Jouinot-Gambetta, που οδήγησε το στράτευμα στην νίκη, αναφέρει στα απομνημονεύματα του τα Σκόπια ώς την πρωτεύουσα της «Παλαιάς Σερβίας». Γράφει επίσης: «Οι Γερμανοί έβαλαν φωτιά στην πόλη…είναι καπνοί πυρκαιών! Υψώνονται απο παντού, απο την τουρκική συνοικία, την ελληνική συνοικία, την σερβική συνοικία, ακόμα και απο την βουλγαρική συνοικία». Οι σημερινοί Γάλλοι μπορεί να βλέπουν στα Σκόπια «Μακεδόνες», ο διακεκριμένος στρατηγός τους αντιθέτως δεν είδε ούτε έναν…

Αξίζει επίσης αναφοράς, άλλο ένα ιστορικό γαλλικό παράδειγμα που αφορά μάλιστα την Ελλάδα. Το 1797, τα στρατεύματα του Ναπολέοντα Βοναπάρτη καταλαμβάνουν τα Επτάνησα και ο Ναπολέων τα μετανομάζει σε «Γαλλικοί νομοί της Ελλάδος» (“Departements francais de Grece“). Οι τρείς νομοί έφεραν τις ονομασίες «Κερκύρας», «Ιθάκης» και «Αιγαίου»! Ο «νομός Αιγαίου» περιλάμβανε την Ζάκυνθο, τις Στροφάδες, τα Κύθηρα και τα Αντικύθηρα. Ασφαλώς, ο αυτοκράτορας και στρατηγός όπως και οι σύμβουλοι του γνώριζαν πολύ καλά ότι, η πρωτεύουσα του Νομού, η Ζάκυνθος δεν βρίσκονταν στο Αιγαίο, όμως με την ονομασία αυτή, ο Ναπολέων είχε υπογράψει την υποθήκη για τις επεκτατικές του βλέψεις εναντίον του Αιγαίου Πελάγους…

Απο την ορχήστρα των φίλων, εταίρων και συμμάχων που μας κατηγορούν, επειδή προσπαθούμε να εμποδίσουμε την χρήση του ονόματος «Μακεδονία» απο την FYROM, δεν λείπουν ούτε οι Βρετανοί. Το «Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρατανίας και της Βορείου Ιρλανδίας» (“United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland“), όπως είναι η επίσημη ονομασία, υπήρξε κατά το παρελθόν αρκετές φορές «ανάδοχος» πολλών κρατών που έχουν δημιουργηθεί, όπως για παράδειγμα η Σαουδική Αραβία, η Ιορδανία και το Ιράκ. Όπως οι Γερμανοί και οι Γάλλοι, έτσι και οι Βρετανοί γνώριζαν καλά τι σημαίνει αλυτρωτισμός και «φρόντισαν» για την «επόμενη μέρα» των προαναφερόμενων χώρων:

Η Σαουδική Αραβία έλαβε το όνομα της απο την δυναστεία των «Σαούντ» (“Saud“) και μέχρι σήμερα δεν αντιμετωπίζει κανένα πρόβλημα αλυτρωτισμού.
Το Ιράκ δεν ονομάστηκε «Μεσοποταμία», παρότι βρίσκεται σε αυτή την ιστορική περιοχή, αλλά «βαπτίστηκε» με όνομα που προέρχεται απο την αρχαία πόλη των Σουμερίων κι αργότερα της Βαβυλωνίας, την «Ουρούκ» (“Uruk“).
Η Ιορδανία, που καλύπτει μέρος του Ισραήλ των βιβλικών χρόνων, έλαβε το όνομα ενός ποταμού της χώρας („Nahar ha – Jarden“), και όχι αυτό της ιστορικής περιοχής «Χαναάν» (“Canaan“).
Στο σημείο αυτό να συνεχίσω και μ΄ένα άλλο παράδειγμα που αφορά του Βρετανούς. Είχαν κάποτε στην Κεντρική Αμερική μια αποικία, την οποία ονόμαζαν «Βρετανική Ονδούρα» (“British Honduras“). Στην ίδια γεωγραφική περιοχή υπήρχε, ήδη απο το 1821, αν και χωρίς κοινά σύνορα, η «Δημοκρατία της Ονδούρας» („Republic of Honduras“). Η ύπαρξη δυο κρατών με αναφορά στο ίδιο όνομα («Ονδούρας») δημιουργούσε τουλάχιστον…»προβληματισμό». Όταν οι Βρετανοί αποφάσισαν να δώσουν την ανεξαρτησία στην αποικία τους, αυτή φρόντισε να μετανομαστεί σε «Μπελίζε» (“Belize“)…

Μη θέλοντας να κατηγορηθώ για μεροληψία, παραλείποντας τους αμερικανούς φίλους μου, σπεύδω να υπενθυμίσω ότι, για τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής δεν υπήρχε ούτε «μακεδονικό» κράτος, ούτε «μακεδονικό» έθνος. Το 1944 ο τότε υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ, Έντουαρτ Στετίνιους (Edward Stettinius), απαγόρευσε στις διπλωματικές υπηρεσίες να χρησιμοποιούν στην επίσημη αλληλογραφία τους τον όρο «Μακεδονία», όταν αναφεροταν στο τερατώδες έκτρωμα της «Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας» των κ.κ. Τίτο και Στάλιν. Σε διπλωματικό έγγραφο του ο Στετίνιους τονίζει: «Η (αμερικανική) κυβέρνηση θεωρεί ότι αναφορές όπως μακεδονικό «έθνος», μακεδονική «πατρίδα» ή μακεδονική «συνείδηση» συνιστούν αδικαιολόγητη δημαγωγία που δεν αντικατοπτρίζει καμμία πολιτική πραγματικότητα και βλέπει σε αυτές την αναγέννηση ενός πιθανού μανδύα, που θα υποκρύπτει επιθετικές βλέψεις εναντίον της Ελλάδος».

Κάποια χρόνια αργότερα, το 1963, ένας απο τους διαπρεπέστερους διπλωμάτες, ο Έντμουντ Στίλμαν (Edmund Stillman) γράφει στο πόνημα του “The Balkans“: «Στην περίπτωση της μεταβαπτισμένης (γιουγκοσλαβικής) «Μακεδονίας», οι ντόπιοι Σλάβοι ισχυρίζονται ότι ανήκει στους σλαβόφωνους ορθοδόξους «Μακεδόνες», έτοιμους να φθάσουν ως τον φόνο για να επιβάλουν την άποψη τους».

Να υπενθυμίσω επίσης στους αμερικανούς πολιτικούς και πολίτες ότι, πριν μερικά χρόνια μια διαφήμιση της βότκας “Absolut“ τους προκάλεσε «νευρικό κλονισμό». Τι είχε συμβεί; Η, τότε, σουηδικών συμφερόντων εταιρεία πρόβαλε στο γειτονικό Μεξικό μια διαφήμιση, όπου υπήρχε ένας χάρτης με τα σύνορα του 1800 και στον οποίον η Καλιφόρνια και το Τέξας εμφανίζονταν ως μεξικανικά εδάφη. Την εποχή εκείνη η Καλιφόρνια ανήκε στο Μεξικό και έφερε την ονομασία „Alta California “δηλ. «Άνω ή Νέα Καλιφόρνια». Στο βόρειο τμήμα του Μεξικού υπάρχει ακόμη σήμερα μια επαρχία με την ονομασία „Baja California“ δηλ. «Κάτω ή Παλαιά Καλιφόρνια» που συνορεύει με την Καλιφόρνια των ΗΠΑ. Με την προσάρτηση του Τέξας απο τις ΗΠΑ το 1845, ξεκίνησε ο Μεξικοαμερικανικός πόλεμος που είχε ως αποτέλεσμα να γίνουν οριστικά εδάφη των ΗΠΑ, το Τέξας, η «Άνω Καλιφόρνια» και το «Νέο Μεξικό».

Ο χάρτης στην διαφήμιση εξόργισε σε μεγάλο βαθμό την αμερικανική πολιτική ηγεσία, καθώς οι ΗΠΑ δεν δέχονται για την ομόσπονδη πολιτεία τους την ονομασία «Άνω Καλιφόρνια», αλλά μόνο το δικό τους σκέτο Καλιφόρνια, με το επιχείρημα ότι η «Άνω Καλιφόρνια» υπήρξε κάποτε επαρχία του Μεξικού. Παράλληλα, αμερικανοί πολίτες ψήφιζαν κατά χιλιάδες στο διαδίκτυο υπέρ του μπουκοτάζ της βότκας Absolut. Μετά απο την διπλωματική πίεση των ΗΠΑ και τις αντιδράσεις των αμερικανών πολιτών, η σουηδική εταιρεία όχι μόνο απέσυρε την διαφήμιση, αλλά ζήτησε και συγνώμη απο τις ΗΠΑ και τους πολίτες της…

Μια παρόμοια περίπτωση θυμάμαι και στη Γαλλία, όπου στην δεκαετία του 1990 η γαλλική δικαιοσύνη απαγόρευσε στην εταιρεία Yves Saint Laurant να ονοματίσει άρωμα της ως “Champagne“, με το επιχείρημα ότι «η χρήση της ονομασίας “Champagne“ αποτελεί κλοπή της φήμης και της διασημότητας ενός ονόματος, που μόνο οι οινοπαραγωγοί έχουν δικαίωμα να χρησιμοποιούν». Διαπιστώνουμε λοιπόν ότι, οι ΗΠΑ δεν δέχεται «παιχνίδια» με τα ονόματα της επικράτειας της και στην Γαλλία δεν χωρατεύουν με τα κρασιά τους…

Συμπέρασμα: η Ελλάδα δεν έχει κανέναν λόγο να διαπραγματευτεί και, πολύ περισσότερο, να χαρίσει το όνομα «Μακεδονία». Ούτε έχει υποχρέωση να βοηθήσει στην εκπλήρωση των ονείρων πολυφίλητων εθνικιστών Σλάβων για έξοδο τους στο Αιγαίο, ούτε να νομιμοποιήσει ένα «ιστορικό κομμουνιστικό ιδεολόγημα». Η άρνηση μας να δεχθούμε κράτος στα βόρεια σύνορα μας ως «Μακεδονία» ή ονομασία κράτους που θα εμπεριέχει την λέξη «Μακεδονία» θα πρέπει να είναι αταλάντευτη.

πηγή:ypervasi.wordpress.com Ακολουθήστε το e-maistros.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις