Πότε πέρασαν ….

Σε λίγες μέρες, με το έμπα του Φλεβάρη κλείνουν …εφτά χρόνια (2/2011) απο τότε που, ο Κώστας, πρόθυμα , μου παραχώρησε μια θέση/ μονόστηλο στον Μαΐστρο..
To μονόστηλο, γρήγορα έγινε δίστηλο και μετά απο λίγο χρόνο αξιώθηκα ολόκληρη την 11η σελίδα με την αποδοχή της ταπεινοτητάς μου τόσο απο τον εκδότη όσο και απο το αναγνωστικό κοινό του έντυπου όσο και του ηλεκτρονικού ΜΑΪΣΤΡΟΥ ..
Ηαρχική συνεργασία μας εξελίχθηκε ,με τον καιρό, σε μια βαθειά κι’ απέραντη φιλία και ο Μαίστρος ο καθημερινός χώρος μου , ένα δεύτερο σπίτι μου κι’ αυτό οφείλεται τόσο στον Κώστα όσο και στη Μαρία και την Λευκοθέα..
Ηεκτίμηση, ο σεβασμός και ακόμα η στοργή των παιδιών αυτών στο πρόσωπό μου αναπληρώνουν σε μεγάλο βαθμό τα ξενητεμέ να μου παιδιά…
Ηκαθημερινή τους έγνοια για μένα , σαν αργήσω και περάσει η ώρα δώδεκα , ο έτοιμος καφές το φυλαγμένο και για μένα, γλυκό και κυριότατα ο καλός τους λόγος είναι οι όμορφες πτυχές της καθημερινότητάς μου έτσι που να αισθάνομαι τον χώρο της Χαβίνη 36 …ΚΑΤΑΦΥΓΗ μου ..
Δεν ξέρω , αλήθεια, δεν μπορώ να μετρήσω την υποχρέωση , που αισθάνομαι απο την συμπεριφορά των παιδιών στο πρόσωπό μου …
Ξέρω, όμως, πως όσο με βαστούν τα πόδια μου και τό μυαλό και τα χέρια μου θα δημιουργούν , θα ακολουθώ πάντα το γνωστό σ’ όλους, πια, τους συμπολίτες μεσημεριανο δρομολόγιο …για την ΚΑΤΑΦΥΓΗ.μου!!!
Στις ευχές και προσευχές μου έχουν ένα ξεχωριστό χώρο…
Τους ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!!

Θ.Κ

Αμφιλοχία, 24/1/18