Παρακράτος

Το ’’παρακράτος’’ ως έννοια συνίσταται, το σύνολο παράνομων κρυφών μηχανισμών που στέκουν δίπλα στην πολιτική ζωή ή σε μέρος αυτής. Ορισμένες φορές ακολουθούν εντολές ή δρουν ανεξάρτητα, με αλλότριους σκοπούς από την σωστή διακυβέρνηση ενός κράτους. Συνήθως συναντάται σε τριτοκοσμικές ή αναδυόμενες χώρες από μια πολιτική ή άλλη κρίση.
Δεν είναι λίγες οι φορές όμως που οι δράσεις του παρακράτους συγκλόνισαν και έριξαν προέδρους σοβαρών κρατών, όπως οι ΗΠΑ. Βλέπε Νίξον με το πασίγνωστο σκάνδαλο ’’watergate” (γουότερ γκέιτ). Οι πληροφορίες αποδείχτηκε πρόσφατα, ότι δίνονταν στους δημοσιογράφους από πράκτορα του FBI. Προσφάτως κατά την ψήφιση του ασφαλιστικού νομοσχεδίου στη βουλή, στα αναμενόμενα επεισόδια στο σύνταγμα είχαμε ως αποτέλεσμα, την πλήρη καταστολή των διαδηλώσεων, με την ακόμα μια φορά δράση των παρακρατικών-κουκουλοφόρων. Δεν θα αναλύσουμε διάφορα. Να πούμε μόνο ότι από τους 14 που συνελήφθησαν, οι 11 είναι αλλοδαπής προελεύσεως. Καταλαβαίνουμε όλοι πιστεύω τι μπορεί να σημαίνει αυτό…αυτοί πάντως που συνελήφθησαν, κατά ’’παράδοξο’’ τρόπο, θα αφεθούν ελεύθεροι….
Εκτός όμως από τον ορισμό που δόθηκε στην πρώτη παράγραφο, ως παρακράτος συνηθίζουμε να ορίζουμε και κάποιες από τις καθημερινές μας δραστηριότητες. Για παράδειγμα, πάμε σε ένα δημόσιο νοσοκομείο για μια επέμβαση. Όσο σκληρό και αν ακούγεται, πάμπολλες υποθέσεις με ’’φακελάκι’’ σε γιατρό, έχουν δει το φώς της δημοσιότητας. Ακούγονταν σύνηθες να ζητάει ο γιατρός, έξτρα αμοιβή για τις υπηρεσίες του. Ο γιατρός που είχε διοριστεί με την θέλησή του, αύξανε τα εισοδήματά του κατ’ αυτόν τον τρόπο. Η κοινωνία σιωπηλά το είχε αποδεχθεί. Δυστυχώς όμως δεν είναι έτσι. Εάν ήθελε, ο συγκεκριμένος γιατρός, μπορούσε να ανοίξει ιδιωτικό ιατρείο και να παρέχει τις υπηρεσίες του επ’ αμοιβής, απολύτως νόμιμα. Εφ’ όσον ήταν πολύ καλός στην δουλειά του και προσέφερε ανταγωνιστικές υπηρεσίες θα είχε και το ανάλογο οικονομικό όφελος. Επίσης, μπορούσε να καταθέσει το βιογραφικό του π.χ. στο memorial hospital στην Ν. Υόρκη, αν ήθελε καλύτερο μέλλον και υψηλότερο μισθό. Το ίδιο ισχύει και για την πολεοδομία, όπου είναι πλήθος τα εγκληματικά παραπτώματα υπαλλήλων που έκαναν τα ’’στραβά μάτια’’, με το ανάλογο όμως τίμημα σε δραχμές και μετέπειτα σε € . Η ίδια η κοινωνία προέτρεπε να γίνονται, για να εμφανίζεται στα βραδινά δελτία ειδήσεων, κλαίγοντας για τα θύματα, αφού είχαν μπαζώσει όλα τα ρέματα και είχαν χτίσει ορόφους πάνω σε ερείπια, να διερωτώνται τάχα απορημένοι ’’ΜΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ”;; Η διαστροφή και η υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο. Για τις εφορίες τα έχουμε αναλύσει σε προηγούμενο άρθρο.
Όλα τα παραπάνω, αλλά και άλλες παρόμοιες δραστηριότητες, αποσκοπούν στην απόκτηση εισοδήματος που δεν είναι δυνατόν να ελέγχει, πόσο μάλλον να φορολογηθεί. Με μία λέξη ’’παραοικονομία’’. Έχουμε ακούσει κατά καιρούς αρκετές μαρτυρίες, από ’’φακελάκι’’ για την απόκτηση διπλώματος οδήγησης ή έκδοσης ’’εύκολης’’ πινακίδας αυτοκινήτου (π.χ. ΙΚΑ 1000) και άλλα ευτράπελα που δεν θα τα αναλύσουμε γιατί θα χρειαστούμε όλο τον Μαΐστρο. Τα έσοδα από τέτοιες αλλά και άλλες παράνομες δραστηριότητες (παράνομα παρακρατηθέν ποσοστό από επιδοτήσεις- γρηγορόσημο, ΕΣΠΑ και άλλα καλούδια) ’’επενδύονται’’ ή και σπαταλούνται στην τοπική οικονομία. Αυτός ήταν εν μέρει, ένας ανασταλτικός παράγοντας, που δεν είχαν υπολογίσει οι “φίλοι’’ μας οι ευρωπαίοι όταν συνέτασσαν τα μνημόνια. Ακόμα δεν μπορούν να καταλάβουν στις Βρυξέλες, τι έγινε και ακόμα στέκεται όπως-όπως, η παραπαίουσα οικονομία. Λόγω της ισχυρής παραοικονομίας φυσικά. Στην απλή της μορφή, ακόμα και τώρα, η μη έκδοση απόδειξης αποτελεί δέλεαρ για τον υποψήφιο “τελειωμένο’’ καταναλωτή…
Δεν θα μπορούσαμε να μην αναφέρουμε και τα αποτελέσματα της παραπαιδείας. Ακόμα ένα οδυνηρό για τους γονείς, κομμάτι του παρακράτους. Δεν μπόρεσα ποτέ μου να καταλάβω, ούτε να αποδεχτώ, για ποιό λόγο θα πρέπει τα παιδιά μας να ξυπνάνε από τα άγρια χαράματα, να τρέχουν με μια βαριά τσάντα στον ώμο μέχρι το μεσημέρι που τελειώνει το δημόσιο σχολείο και το απόγευμα να ξανατρέχουν έως αργά το βράδυ, για να ξανακούσουν τα ίδια πράγματα, ίσως με ένα καλύτερο σύστημα εκπαίδευσης, αρκετά κοστοβόρο όμως στον μέσο έλληνα οικογενειάρχη. Η κοινωνία το έχει αποδεχτεί και αυτό όπως είναι. Το θεωρεί τελείως φυσιολογικό. Ποιό? Το ότι υπάρχει υπερπληθώρα καθηγητών που έχουν πάρει το πτυχίο τους από το πανεπιστήμιο ως εκπαιδευτικοί και επειδή δεν μπορούν να απορροφηθούν από την αγορά εργασίας, να ταλαιπωρούνται οι παιδικές ψυχές, τρέχοντας από το πρωί ως το βράδυ. Έτσι, με αυτό το ’’κολπάκι’’, δεν πάει και η ανεργία στα ύψη. Το γνωρίζω ότι υπάρχουν πολλές ενστάσεις, αλλά αυτό δεν είναι η αλήθεια;;
Φίλος μου έλεγε, όταν πήγε να εγκατασταθεί στις Βρυξέλλες ότι ρωτούσε τους γονείς αν ξέρουν κανένα καλό φροντιστήριο για το παιδί του. Δεν καταλάβαιναν για ποιό πράγμα ρωτούσε. Ως απάντηση, πήρε το εξής : Τα παιδιά εδώ, τελειώνουν το σχολείο αργά το απόγευμα. Τρώνε και διαβάζουν με τους καθηγητές τους στο σχολείο. Έρχονται διαβασμένα και πάνε για αθλητισμό ή μουσική. ΑΚΟΥΕΙ ΚΑΝΕΙΣ?? Εδώ θα αφήσουν επιτέλους τα διάφορα συμφέροντα να γίνει κάτι καλό, ως προς αυτήν την κατεύθυνση ή θα χάνονται πακτωλοί € στα ιδιωτικά φροντιστήρια? επιτέλους ας μας πουν ότι δεν πιάνουν τόπο οι φόροι που πληρώνουμε για την δημόσια εκπαίδευση και ας πηγαίνουμε τα παιδιά μας μια και καλή το απόγευμα φροντιστήριο, να μην ταλαιπωρούνται κιόλας….
Θα μπορούσαμε να γράφουμε για μέρες, με αφορμή διάφορα γεγονότα που έχουν συμβεί σε όλους μας. Εκείνη η υπόθεση με τους επίορκους δημοσίους υπαλλήλους αλήθεια, τι γίνεται? Ο γενικός επιθεωρητής δημόσιας διοίκησης, περιήλθε σε πολύ δύσκολη θέση όλα αυτά τα χρόνια…. Να αναφέρω ότι κυρίως λόγω της κρίσης έχουν μειωθεί τα περιστατικά που αναφέρθηκαν πιο πάνω και όχι λόγω του ’’κυνηγητού’’ από τον Γενικό.
Τελικά το πρόθεμα ’’Παρά’’ συνοδεύει την δημόσια ζωή μας; Υπάρχει δηλαδή ένα παράλληλο κράτος (παρακράτος); Υπάρχει. Έχουν εγκαταλείψει όλα τα θεσμικά του όργανα τις δημοκρατικές αρχές από τις οποίες διέπονται; Πιστεύω πως όχι. Παρόλο που φαίνεται ότι το παρακράτος πασχίζει να εμφανίζεται ως κράτος, πιστεύω ότι οι εξαιρέσεις θα αρχίσουν σιγά-σιγά, να γίνονται ο κανόνας. Πως θα μπορούσαν άλλωστε, αφού η κρίση (ηθική και οικονομική) επιβάλλει από τον καθένα μας την προσωπική αλλαγή του, ούτως ώστε να συντελεστεί και η συλλογική κοινωνική αλλαγή που επιθυμούμε.

Γιάννης Παπαγιάννης

Έντυπη έκδοση 118