Ουκρανία : μια χώρα μεταξύ Σκύλλας και Χάρυβδης

Η περίπτωση της Ουκρανίας αποτελεί άλλο ένα κρούσμα της τάσης των ισχυρότερων κρατών να δορυφοροποιούν χώρες διόλου φτωχές –απεναντίας πλούσιες σε πρώτες ύλες και με σπουδαία γεωστρατηγική σημασία – αλλά με ισχνή διακυβέρνηση , γεγονός που τους επιτρέπουν να τις ελέγχουν.
Όπως η Ελλάδα έτσι και η Ουκρανία θεωρητικά θα μπορούσε να ανήκει στα προηγμένα κράτη του σύγχρονου κόσμου. Απέραντοι σιτοβολώνες , κοιτάσματα φυσικού αερίου, πετρελαίου, σιδηρομεταλλεύματος, ανθράκων, μαγγανίου, ορυκτού άλατος, γραφίτη, τιτάνιου, νικελίου, θείου, υδράργυρου και μαγνησίου αποτελούν τον πλούτο της.
Ωστόσο, όπως η μοίρα της Ελλάδας πάντα καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από εξωτερικές παρεμβάσεις, έτσι και η μοίρα της Ουκρανίας καταδυναστεύεται από ξένους αφέντες.
Πρώην χώρα της Ε.Σ.Σ.Δ η Ουκρανία γνώρισε την οργή του Στάλιν  ο οποίος την άφησε να λιμοκτονήσει ως αποτέλεσμα της εκκαθάρισης της ιδιωτικής ιδιοκτησίας και της εκβιομηχάνισης από το σοβιετικό καθεστώς. Το μεγαλύτερο αυτό έγκλημα του σταλινικού καθεστώτος ονομάστηκε “Holodomor” («Γολοντομόρ») ή “εκτέλεση από την πείνα. Υπολογίζεται ότι εφτά με δέκα εκατομμύρια Ουκρανοί πέθαναν την περίοδο εκείνη από την πείνα. Όσοι επέζησαν το κατάφεραν τρώγοντας ψωμί από ζιζανιόχορτα ενώ καταγράφηκαν επιβεβαιωμένα περιστατικά κανιβαλισμού.
Και μπορεί ο σοβιετικός κομμουνισμός να κατέρρευσε αλλά η επιρροή της Ρωσίας στα εσωτερικά της χώρας παρέμεινε. Εδώ και χρόνια η χώρα βιώνει ένα βαθύ δημογραφικό σε πρώτη ανάγνωση χάσμα που πλήττει το λαό της. Το βορειοδυτικό κομμάτι της Ουκρανίας μιλά ουκρανικά , δε θέλει στενές σχέσεις με τη Ρωσία και επιθυμεί μια πιο φιλοευρωπαϊκή πολιτική. Η νοτιοανατολική Ουκρανία απ’την άλλη διαθέτει πληθυσμούς με ρωσική καταγωγή , μιλά ρωσικά και υποστηρίζει τη Ρωσία ως σύμμαχο της χώρας τους.
Ο μέχρι πρόσφατα φιλορώσος πρόεδρος της Ουκρανίας Γιανουκόβιτς ο οποίος προέρχεται από το νοτιοανατολικό κομμάτι της χώρας και έμαθε ουκρανικά σε μεγάλη ηλικία αποτέλεσε την αφορμή για να εκτονωθεί η λάβα που σιγόκαιγε ανάμεσα στα δυο κομμάτια της Ουκρανίας με τις ευλογίες φυσικά της Ρωσίας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης .
Οι διαδηλώσεις εναντίον του Βίκτωρ Γιανουκόβιτς ξεκίνησαν τον περασμένο Νοέμβριο μετά την απόρριψη του προέδρου μΙας συμφωνίας για περαιτέρω ενσωμάτωση της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και αναζωπυρώθηκαν πρόσφατα.Οι αιτίες των πρόσφατων διαμαρτυριών υπήρξαν πολλές και ξεχείλισαν το ποτήρι της κακοδιακυβέρνησης του Γιανουκόβιτς. Η άθλια οικονομική κατάσταση της χώρας, η κυριαρχία της διαφθοράς στο πολιτικό σύστημα, το αίτημα για περιορισμό των εξουσιών του πανίσχυρου Γιανουκόβιτς,οι απαγορεύσεις που τέθηκαν στο δικαίωμα των συναθροίσεων άναψαν το φιτίλι της έκρηξης.
Ποιοι είναι όμως οι διαδηλωτές ; Πολίτες αγανακτισμένοι από την φτώχεια και την αδικία του πολιτικού συστήματος, πολίτες φιλελεύθεροι που επιθυμούν τον εξευρωπαϊσμό της χώρας τους αλλά και νεοναζί εθνικιστές με λοστούς και ρόπαλα οι οποίοι πρωτοστάτησαν στις επιθέσεις με μολότοφ εναντίον αστυνομικών και στις εφόδους εναντίον κρατικών και κομματικών κτιρίων  των οποίων η δύναμη γιγαντώθηκε με την οικονομική κρίση.
Οι κοινωνικές ανισότητες και η εξαθλίωση εύλογα ξεσήκωσαν τον κόσμο και  οι διαδηλώσεις διατρανώνουν την επιθυμία μιας μεγάλης πλειοψηφίας των Ουκρανών να απαλλαχτούν από τη ρωσική κηδεμονία του κραταιού Πούτιν και να έρθουν ακόμα πιο κοντά , οικονομικά και πολιτικά με την Ευρώπη. Μια Ευρώπη που στα μάτια των Ουκρανών φαντάζει διέξοδος στα προβλήματά της. Μια Ευρώπη όμως που έπαψε να μοιράζει χαμόγελα ευτυχίας , μια Ευρώπη που καταδυναστεύει τους αδύναμους εταίρους , μια Ευρώπη που κατήργησε την ισότητα και έγινε αγέλη αρπακτικών που εξωθεί λαούς στην αυτοκτονία. Το γνωρίζουν άραγε αυτό οι Ουκρανοί διαδηλωτές ; Ή μήπως επιδιώκοντας να ξεφύγουν από το σκοτεινό κουφάρι του κομμουνισμού ετοιμάζονται να πέσουν στα δόντια ενός ακόμη αιμοβόρου θηρίου;