Η πεζοπορία προς την Ασσάνι

Η πρόταση ήταν λιτή και χωρίς πολλές διευκρινίσεις…  Θα ξεκινήσουμε πεζοπορία (ορειβασία) από τον Βαρνάκα με προορισμό το εκκλησάκι της Αγίας Άννας (που γιόρταζε) στην Ασσάνι …

Χωρίς πολλές λεπτομέρειες για την διαδρομή και το υψόμετρο, αποδέχτηκα την πρόταση του φίλου μου Λευτέρη Μάντζαρη και έτσι το Σάββατο 23 του μήνα μαζί με τον έτερο φίλο Χρήστο ξεκινήσαμε από Αστακό για Βαρνάκα (κέντρο συνάντησης) στις 6.30.πμ. Στις 7 (περίπου) συναντηθήκαμε και με το υπόλοιπο γκρουπ (που με είχε ενημερώσει ο Λευτέρης) από φίλους από την Κανδήλα και Βαρνάκα και ακλουθώντας μια διαδρομή περίπου 2 χιλ με τα αυτοκίνητα, φτάσαμε σε ένα ξέφωτο όπου έπρεπε να παρκάρουμε και να συνεχίσουμε πεζοί.

Τα πρώτα μέτρα (200 με 300 περίπου) ήταν ευχαρίστα διότι το τοπίο που συναντούσες σε μάγευε, αλλά η συνέχεια άρχισε να γίνετε λίγο δύσκολη διότι η ορειβασία (όπως έξαλλου το λέει και η λέξη) ήταν μια δύσβατη ανηφοριά…Διανύοντας το πρώτο χιλιόμετρο άλλοι με καλύτερη φυσική κατάσταση (και λόγο ηλικίας) άλλοι με λιγότερο καλή δεν είχαμε και μεγάλες αποστάσεις, ήμασταν σχεδόν μαζί. Ο προορισμός όμως είχε πολύ δρόμο ακόμη….

Από τα επόμενα μέτρα και μετά ανά διαστήματα σταματούσαμε να πάρουμε τις απαραίτητες αναπνοές και να δροσιστούμε…

Μεγάλος σύμμαχος ήταν το ότι ο ήλιος δεν είχε κάνει ακόμη την εμφάνιση του… Ακλουθώντας μια διαδρομή πολλές φορές φοβερά δύσκολη από την μορφολογία του εδάφους αλλά και του δρόμου (αν μπορεί να χαρακτηριστεί δρόμος) όπου δεξιά και αριστερά της διαδρομής διέκρινες τον άδειο από νερό πόταμο (ξεροπόταμος το καλοκαίρι) με τις διαφορετικού χρώματος πέτρες οι οποίες ήταν το διαχωριστικό μέρος από τον υποτιθέμενο δρόμο που διανύαμε εμείς που ,όπως μου ανέφεραν κάποιοι από τους συνοδοιπόρους τον χειμώνα έχει φουλ νερό προερχόμενο από πήγες των Ακαρνανικών Όρεων. Συνεχίζαμε να ‘σκαρφαλώνουμε’ , αδημονώντας να βρούμε έστω και δέκα μέτρα ευθεία!!!!.

Στα μισά της διαδρομής (και λέω μισά διότι μονό όταν φτάσαμε στον προορισμό κατάλαβα ότι ήταν τα μισά) η στάση ολίγων λεπτών ήταν απαραίτητη αφ’ ενός μεν να δροσιστούμε και να ανακτήσουμε κάποιες δυνάμεις αφ ’ετέρου να θαυμάσουμε την ομορφιά που βλέπαμε στο βάθος του ορίζοντα τα δυο νησάκια Καστός και Κάλαμος και στο βάθος την Ιθάκη και τη Λευκάδα.

Η ομορφιά αυτή παρ’ ολίγον να μας επηρεάσει αρνητικά έπρεπε όμως να συνεχίσουμε διότι κάποιες αναλαμπές από ακτίνες του ηλίου άρχισαν να μας προϊδεάζουν αρνητικά. Όσοι είχαμε μείνει στην πίσω σειρά δεν γνωρίζαμε τα ακριβή μέτρα (η χιλιόμετρα) του προορισμού , οι γνωρίζοντες είχαν ξεφύγει λίγο αλλά όταν τους πλησιάσαμε σε μια στάση μας ενέπνεαν θετικά ότι φτάνουμε. Έχοντας την ελπίδα ότι φτάνει στο τέλος η δοκιμασία μας συνεχίζαμε…Η διαδρομή σαν εικόνα ήταν ίδια όσο και αν ανεβαίναμε το βουνό .Πουθενά ίχνος οροπεδίου και εκκλησιάς.Το μαρτύριο άρχισε να γίνετε πολύ πιο βαρύ και για την ψυχολογία μας αλλά και για την αντοχή μας…

Έτσι λοιπόν μη έχοντας και άλλη λύση δώσαμε ότι είχαμε ακόμη σαν περίσσευμα για την εκπλήρωση του στόχου, βγάζοντας και τα τελευταία βογγητά μετά από μια διαδρομή περίπου(πάνω – κάτω) 45λ , προσπερνώντας και την τελευταία στροφή αντικρίσαμε ένα μαγευτικό τοπίο. Μια πανέμορφη τοποθεσία…

Ένα οροπέδιο με εκατοντάδες δέντρα και θάμνους και στο βάθος (περίπου 100 μέτρα) ένα εκκλησάκι από το οποίο έφταναν στα αυτιά σου οι ψαλμοί του ιερέα από την Κανδήλα και του ψαλτή , οι οποίοι τελούσαν την Θεια Λειτουργιά για την εορτή της Αγίας Άννας…

Δεξιά της εκκλησιάς είχαν στρατοπέδευση καμιά δεκαπενταριά φίλοι (αυτοί έφτασαν με 3 Ι.Χ αυτοκίνητα 4Χ4 μονό αυτά μπορούσαν να φτάσουν σε τέτοιο μέρος) άνδρες και γυναίκες που επιδίδονταν στις απαραίτητες διαδικασίες για το φαγοπότι που θα επακολουθούσε….Δυο τρεις φίλοι από την παρέα ,αφού ξεκουράστηκαν για λίγα λεπτά προχώρησαν προς μια βουνοκορφή για να μαζέψουν ρίγανη…

Η επιστροφή τους ήταν καλοδεχούμενη με τσίπουρο διότι μας φόρτωσαν από ένα μάτσο μυρωδάτη ρίγανη!!!! Οι υπόλοιποι άνδρες ανέλαβαν το στήσιμο το σούβλισμα και το άναμμα της φωτιάς όπου σε λίγα λεπτά θα τοποθετούσαν δυο σφαχτά μαζί με το απαραίτητο κοκορέτσι, οι δε γυναίκες ,οι οποίες πριν από ώρα είχαν στρώσει τα τραπέζια , ασχολούνταν με τις υπόλοιπες απαραίτητες καθ’ όλα εργασίες προετοιμασίας του τραπεζιού για το επερχομενο φαγοπότι…(σαλάτες τυριά κρύα ποτήρια ), έπαιρναν θέση.

Ο ιερέας , αδιαφορώντας (και λογικό ήταν) για τις έξωθεν του ναού ετοιμασίες αφού ετοίμασε την μεταλαβιά , πρόσφερε την Θεια Κοινωνία σε όσους προσήλθαν έδωσε το αντίδωρο και με το Δι’ ευχών πηρέ θέση και αυτός στην μικρή πανήγυρη στην όποια ήδη είχαμε πάρει θέση (όλοι γύρω από τα τραπέζια) απολαμβάνοντας το ζεστό ξεροψημένο κοκορέτσι και το δροσερό τσίπουρο. Ήδη είχαν αρχίσει τα προεόρτια… Λίγα μέτρα μακριά από το εκκλησάκι της Αγίας Άννας 3 υπέροχα άλογα πηγαινοέρχονταν πέριξ του ναού σαν να θελαν και αυτά να συμμετάσχουν στην εορταστική εκδήλωση μας αλλά γρήγορα κατάλαβαν ότι πολλά περιθώρια συγκατοίκησης δεν υπήρχαν και έτσι αποσύρθηκαν διακριτικά… Τα πρώτα εδέσματα (σαλατικά ιδίως ) εξαντλήθηκαν αστραπιαία , έτσι ήρθε η σειρά του οβελία. Δυο σούβλες από κρέας τεμαχισμένες έντεχνα από τον αρχιμάγειρα της αποστολής (και παράλληλα αρχιψήστη) πήραν θέση στο τραπέζι..

Η επέλαση ήταν εντυπωσιακή. Το ψητό συνοδευόμενο από κόκκινο κρασί και παγωμένη μπύρα , εξαντλήθηκε σε λίγα λεπτά.. Το θαύμα της Αγίας Άννας ήταν εμφανές!!!!!..

Η ώρα όμως περνούσε γρήγορα και η επιστροφή επιβάλλονταν να γίνει όσο πιο γρήγορα μπορούσε. Υπενθύμισα στον Λευτέρη και τον Χρήστο (διότι εμείς θα ακλουθούσαμε την επιστροφή πεζοί ) ότι πρέπει η κατανάλωση να είναι λιτή , εφόσον η απόσταση των 3 χιλιόμετρων της επιστροφής θα ήταν με τα ποδιά και υπήρχε κίνδυνος αναρρόφησης .

Υπάκουσαν με πόνο καρδίας , ετοιμαστήκαμε μετά από λίγα λεπτά και ξεκινήσαμε την επιστροφή. Μια επιστροφή που η μεγάλη απόσταση ήταν τώρα όχι ανηφορική αλλά κατηφορική. Μπορεί εύκολα να ξεγελιέσαιαπό την κατηφοριά αλλά είναι πολύ πιο δύσκολη από την ανηφοριά… Διότι όπως έλεγε και ένας παλιός προπονητής μου του ποδοσφαίρου, η ανηφόρα θέλει πνευμονία, η κατηφόρα πόδια… Είναι πολύ πιο εύκολο να υποστείς θλάση σε δικέφαλο ή τετρακέφαλο ή κράμπα στην κατηφόρα παρά στην ανηφόρα…

Έτσι κάτω από αφόρητη ζέστη (ήδη η ώρα ήταν 1.30 μμ) με τον ήλιο σχεδόν πάνω από τα κεφαλιά μας άρχισε το μαρτύριο του Γολγοθά. Όσο πιο ανώδυνη υπήρξε η άνοδος τόσο πιο επώδυνη ήταν η κάθοδος. Ευτυχώς που τα καπέλα και τα μπουκάλια του νερού μας έδιναν ελπίδες και ανακούφιση… Μετά από μια διαδρομή πενήντα λεπτών περίπου είδαμε από μακριά την όαση.

Το αυτοκίνητο που είχαμε αφήσει στο ξέφωτο να περιμένει. Δώσαμε ότι είχε απομείνει αν και δεν είχε απομείνει τίποτε σχεδόν και ασθμαίνοντας καταφέραμε να βάλουμε το κλειδί στην πόρτα και να μπούμε μέσα……

Χρήστος Μπόνης