Η…κληρονομιά του Γιώργου Λάνθιμου

Του Θωμά Τζουβάρα
Ολοκληρώθηκε χθες τα ξημερώματα η 91η απονομή βραβείων Όσκαρ η οποία είχε «ελληνικό άρωμα». Πιο συγκεκριμένα ο σκηνοθέτης Γιώργος Λάνθιμος με την ταινία η «Ευνοούμενη» (The Favourite) εκπροσώπησε την χώρα μας στα πιο δημοφιλή βραβεία της 7ης τέχνης. Η ταινία του είχε 10 υποψηφιότητες μόνο, η Ολίβια Κόλμαν κέρδισε το βραβείο Α΄ καλύτερου γυναικείου ρόλου. Κάποιοι στην χώρα μας νιώθουν εθνικά υπερήφανοι. Και δεν λέω να μην είναι, σημαντική επιτυχία ήταν για τον Έλληνα σκηνοθέτη, μόνο που δεν την πέτυχε με την βοήθεια της Ελλάδας προκειμένου να νιώσουμε περήφανοι. Έγινε στο εξωτερικό, ο Λάνθιμος πέτυχε στο εξωτερικό, όχι στην Ελλάδα. Εδώ θα τον είχε φάει η … ελληνική μιζέρια.
Πράγματι, αν ο Λάνθιμος δεν πήγαινε στο εξωτερικό δεν θα είχε τόση επιτυχία. Και αυτό αναδεικνύεται από το «Γράμμα» που του στέλνουν άνθρωποι του κινηματογράφου με πρωταγωνιστή τον ηθοποιό Μάκη Παπαδημητρίου. Αυτό το γράμμα όμως δεν πηγαίνει τόσο στον Λάνθιμο όσο σε αυτούς που θέτουν εμπόδια για την κινηματογράφηση σε επαγγελματικές συνθήκες: υπουργούς, κανάλια, φορείς, οργανισμούς, γραμματείς, διοικητικά Συμβούλια, διευθυντές, προέδρους, συμβούλους. Όλοι αυτοί με την έλλειψη ουσιαστικής στήριξης (όχι μόνο τα κονδύλια) έχουν «σκοτώσει» τον κινηματογράφο τα χρόνια της κρίσης. Αν αναλογιστεί κανείς που ήταν κάποτε ο κινηματογράφος, ας μην είχε τόσα πολλά Όσκαρ, ο κόσμος το είχε συνήθεια να πηγαίνει εκεί (στον κινηματογράφο) οικογένειες, μικροί-μεγάλοι , θα καταλάβει την πτώση του ελληνικού κινηματογράφου σήμερα από κάθε άποψη. Ως ένα βαθμό αυτό εξακολουθούσε να υπάρχει και πριν την κρίση, τώρα όμως όχι. Υπάρχουν και αυτοί που λένε ‘’ έλα μωρέ τώρα σιγά που θα δοθούν για τις ταινίες ‘’ οι οποίοι δυστυχώς κάνουν μεγάλο λάθος.
Ο κινηματογράφος μπορεί να αποτελέσει κορωνίδα του σύγχρονου πολιτισμού, της κληρονομιάς που οφείλει να αφήσει η γενιά μας στις νέες γενεές. Ο ελληνικός κινηματογράφος με μια μακρά ιστορία μπορεί να καλλιεργήσει και να μορφώσει την νέα γενιά, να δώσει πάτημα στα ταλέντα και τους καλλιτέχνες να ασχοληθούν με όλες τις τέχνες όχι μόνο με τον κινηματογράφο. Η Ελλάδα θα έχει τεράστια ηθικά οφέλη, και οικονομικά. Μόνο που κατά κύριο λόγο πρέπει να μας αφορά το πρώτο όχι τα λεφτά. Η στροφή στην τέχνη, και κατ’ επέκταση στον κινηματογράφο, θα κάνει τον καθένα μας ξεχωριστά είτε λίγο είτε πολύ καλύτερο.