Απόστολος Αυγερινός: Η σταδιακή είσοδος στην κοινωνία νέων και συνειδητοποιημένων πολιτών, μόνο θετική μπορεί να αποβεί για το συλλογικό καλό

Ονομάζομαι Απόστολος Αυγερινός του Διονυσίου και κατοικώ στο Δήμο Αμφιλοχίας με τη σύζυγό μου Άρτεμης Μπαρδάκη με καταγωγή από το Καινούργιο Αγρινίου και τα δύο παιδιά μου Διονύση και Βασίλη. Είμαι γιος του Διονυσίου Αυγερινού με καταγωγή από τους Γιαννόπουλους Βάλτου και της Παρασκευής Κόκκιου με καταγωγή από την Παπαδάτου Ξηρόμερου.
Δραστηριοποιούμαι ως ελεύθερος επαγγελματίας στον κλάδο της εστίασης και των υπηρεσιών. Συγκεκριμένα διαθέτω καφετέρια στην πόλη της Αμφιλοχίας, δυο καταστήματα κομμωτηρίων στην Αμφιλοχία και στο Καινούργιο Αγρινίου και τέλος με τη σύζυγό μου δραστηριοποιούμαι στην καλλιέργια και παραγωγή επιτραπέζιας ελιάς. Στο παρελθόν από το 2004-2018 είχα το Super Market Dia στην Αμφιλοχία και το κατάστημα Λητώ στο Αγρίνιο.
Είμαι μέλος του Δ.Σ του Επιμελητηρίου Αιτωλοακαρνανίας και Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Επαγγελματιών Βιοτεχνών & Εμπόρων Ακαρνανίας-Αμφιλοχίας και αποτελεί ιδιαίτερη τιμή για εμένα που επί της θητείας μου συνέβαλα στη υλοποίηση του έργου ΄΄Open Mall Αμφιλοχίας΄΄, στην υλοποίηση Προγραμμάτων Επαγγελματικής Κατάρτισης Εργαζομένων σε μικρές επιχειρήσεις ΛΑΕΚ στις πόλεις Αμφιλοχίας και Βόνιτσας καθώς και στη δημιουργία δυο site των https://amfilochiamall.gr/ και https://amfilochiaguide.gr/ προβολής του Δήμου και των υπηρεσιών του. Είμαι επίσης ευτυχής που συνέβαλα στη δωρεά δυο απινιδωτών στο Κέντρο Υγείας Αμφιλοχίας και στην Κοινότητα Εμπεσού για την ενίσχυση του μέγιστου αγαθού αυτού της ΥΓΕΙΑΣ μας.
Με γνώμονα την αγάπη για τον τόπο μου, το αίσθημα ευθύνης και τη διάθεση προσφοράς απεδέχθη την ιδιαίτερα τιμητική πρόταση του συντοπίτη Περιφερειάρχη Δυτικής Ελλάδας Νεκτάριου Φαρμάκη να συνταχθώ στην ομάδα του για το καλό του τόπου διότι μας συνδέουν οι ίδιες αγωνίες για την ενίσχυση της επιχειρηματικότητας και της ανάπτυξης της τοπικής αγοράς ένα μοντέλο βιώσινης οικονομίας.
Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια το αίσθημα που κυριαρχεί στη συνείδηση των πολιτών, ακόμα και σε τοπικό επίπεδο, είναι η απογοήτευση για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει ο τόπος μας. Η απογοήτευση αυτή οδηγεί ολοένα και περισσότερους σε αποστασιοποίηση και αδιαφορία για τα κοινά, όμως, στερεί από την κοινωνία την προσφορά ως καθήκον χάριν της κοινωνικής προόδου.
Η καθημερινότητα σίγουρα δεν θα αλλάξει από τη μία στιγμή στην άλλη. Όμως, η σταδιακή είσοδος στην κοινωνία νέων και συνειδητοποιημένων πολιτών, μόνο θετική μπορεί να αποβεί για το συλλογικό καλό.