“Αντί στεφάνου” στον Νίκο Λουδ. Γερομήτσο

Πολλοί ήταν οι λόγοι για τους οποίους, όχι μόνο η οικογένεια το αείμνηστου Νίκου Λ. Γερομήτσου, αλλά και πλήθος φίλων, γνωστών και συμπατριωτών, ιδιαίτερα λυπήθηκαν για τον αποχωρισμό του.
Η οικογένειά του κυρίως, γιατί απώλεσε τον καλό σύζυγο, τον στοργικό πατέρα, τον αγαπημένο αδελφό, τον αναπάντεχα αποχωρισθέντα εκ της συγγενείας αυτού.
Και οι συμπατριώτες του όμως θρήνησαν, που στερήθηκαν τον άνθρωπο που προσπάθησε με όλες του τις δυνάμεις να διατηρήσει τη συνοχή των συμπολιτών του μέσω του Συλλόγου των εν Αθήναις Αμφιλοχιωτών και της Ομοσπονδίας των Συλλόγων του Βάλτου, όπου προσέφερε με ανιδιοτέλεια, με πάθος, με σύνεση, σε σύστημα, χωρίς θορύβους, χωρίς εξάρσεις, χωρίς τυμπανοκρουσίες.
Δεμένος γερά με την παράδοση αιώνων, που ξεκινούσε από την αρχαία Λιμναία, περνούσε στην μεσαιωνική Αμπρακιά κι ξαναδενόταν πάλι με την σύγχρονη Αμφιλοχία. Μια οικογένεια με μεγάλη προσφορά στους εθνικούς αγώνες, όπως οι Δημήτριος και Κώστας Γερομήτσος, που συμμετείχαν καθ’ όλη τη διάρκεια της μεγάλης πολιορκίας του Μεσολογγίου και έπεσαν κατά την φοβερή νύχτα της εξόδου, ο Πάνος πολέμησε στο πλευρό του Οδυσ. Αντρούτσου και έπεσε στη μάχη της Γραβιάς, ο παππούς του αξιωματικός Σταμούλης Γερομήτσος που μετείχε στον πόλεμο του 1912-1913, ο αείμνηστος πατέρας Λουδοβίκος που τραυματίστηκε την πρωτοχρονιά του 1941 στο Μάλι Τόπιανη της Κλεισούρας και κατόπιν στη μάχη του Μακρυνόρους, ο αδικοχαμένος αδελφός του πατέρα του Πάνος…
Πάνω στα χνάρια όλων αυτών βάδισε ο Νίκος, κρατώντας με συνέπεια την παρακαταθήκη που παρέλαβε για να την παραδώσει κατόπιν με ευθύνη στους δικούς του προγόνους.
Και εγώ αγαπητέ μου Νίκο, που διαγράφω τελευταία μεγάλες και σημαντικές απώλειες, νοιώθω για μια ακόμη φορά πόσο επικίνδυνα κλείνει ο κύκλος των ανθρώπων του δικού σου ύψους, μην ξεχνώντας την σημαντική σου συμπαράσταση, καθ’ όλη τη διάρκεια της εκπόνησης του εκδοθέντος δίτομου έργου, για την αγαπημένη μας γενέτειρα.
Ας νιώθουν οι δικοί σου, ότι από δω και πέρα θα είσαι πιο κοντά τους, με το θάνατο καταργούνται οι αποστάσεις. Και να ηρεμούν με τη σκέψη, ως όσοι μένουν αληθινά στην αγάπη του Θεού και των συνανθρώπων τους, αυτοί μόνο θα μπορέσουν να περάσουν την ασέληνη νύχτα και να φτάσου να κέραι οι στο τέρμα της ανέσπερης μέρας. Πορεύσου λοιπόν εν ειρήνη. Ουδείς προ σου, ουδείς μετά σου αθάνατος.
Καλό σου ταξίδι.
Νικόλαος Χ. Τέλωνας