Ανερώτηγα …..

Αγρίμια κι’ αγριμάκια μου….
Δεντρά μου και δεντράκια μου…
Πουλιά μου και πουλάκια μου,
Αρκετά κράτησε η…”ανοχή” και η προθεσμία ζωής σας , σε κάποιους τόπους, όπου γεννηθήκατε ,  μεγαλώσατε, φύγατε, γυρίσατε ..
Τώρα, τέρμα…..
Εσάς τα ακίνητα, σας περιμένει η..μπουλντόζα και η φαγάνα βγάζει μουγκρητά αρχινήματος ….
Και μαζί μ’ εσάς , πάει και το ζείδωρο οξυγόνο για το καταραμένο και ταλαίπωρο γένος
των ανθρώπων που επιμένουν -από καταβολής τους να βγάνουν τα μάτια τους με τα ίδια τα χέρια τους …
Τέρμα κι εσείς πουλιά μου – όσο κάτσατε, κάτσατε…
Τώρα, πάρτε δρόμο, για ό,που σας βγάλει το πληγωμένο ένστικτό σας , μέχρι νάρθει η ώρα να σας διώξουν κι από κει…
Οι άνθρωποι , δεν αγαπούν, δεν τα θέλουν τα πουλιά ..
Αγρίμια κι αγριμάκια μου , ήρθ’ ο καιρός να φύγετε κι όπου σας βγάλει, πάτε …
Οι βοσκές , τα κελαρρυστά νερά , χάνονται , τα λόγγια που φωλεύατε, πικρή ανάμνηση …..
Τέλος, πια και για σας ..
Και ποια βοσκοτόπια , αγρίμια και ημερά μου θα σας χωρέσουν , που δεν θα υπάρχουν πια ..
”Διάτες ” σε σκληρό όρντινο μέσ’ τα βαριά μεσάνυχτα …
Αγρίμια κι αγριμάκια μου,
Δέντρα και δεντράκια μου ,
Πουλιά μου και πουλάκια μου
Ανερώτηγα,
Σφράγισαν τη ζωή σας…

Θ.Κ
Σκάλα Αμπρακιάς ( Ανερώτηγα απ’ τη φύση…οι άφρονες ) 6/5/ του 20