Αγαπητέ Βαγγέλη

Αν και ήσουν ένας άσημος φοιτητής μιας μικρής περιφερειακής σχολής , ο θάνατός σου σκόρπισε πρωτοφανή ρίγη συγκίνησης στους Έλληνες πολίτες κάθε ηλικίας.

Μικροί και μεγάλοι , επώνυμοι και ανώνυμοι, σε ανέφεραν συχνά στις συζητήσεις τους τις μαύρες εκείνες μέρες της αναζήτησής σου από τις αρχές. Δεν υπήρξε γονιός που να μη συγκινήθηκε με την περιπέτειά σου και να μη ρίγησε μόνο και μόνο στην ιδέα του πόνου που ένιωσαν οι γονείς σου. Εκείνοι όμως που συγκλονίστηκαν περισσότερο ήταν οι γονείς παιδιών σαν και σένα, ευαίσθητων , χαμηλών τόνων, με ευγενική ψυχή και αγνά αισθήματα. Ανατρίχιασαν στη σκέψη ότι το δικό τους παιδί μπορεί να στιγματιστεί ως αδύναμο και μαλθακό και να καταλήξει γι’ αυτό το λόγο θύμα εκμετάλλευσης , περίγελος της ομάδας που ανήκει.

Κάτι τέτοιες στιγμές είναι που αυτοί οι γονείς εύχονται βαθιά μέσα τους το παιδί τους να ήταν ‘’κωλόπαιδο’’ ώστε να μπορέσει να επιβιώσει σε μια κοινωνία όπου κουμάντο κάνουν αδίστακτα και χοντρόπετσα τσογλάνια.
Ο θάνατός σου ήταν πράγματι άδικος αλλά δυστυχώς ήσουν κι άτυχος. Έλαχε εσύ να είσαι το θύμα μιας σάπιας κοινωνίας που χαρακτηρίζεται από ατιμωρησία και έλλειμμα δικαιοσύνης. Όχι ο θάνατός σου δεν ήταν αυτοκτονία. Για την αφαίρεση της ζωής σου ευθύνεται η κοινωνία στην οποία μεγάλωσες , μια κοινωνία που δε τιμωρεί ποτέ τους ενόχους , ούτε αυτούς που διαπράττουν πταίσματα αλλά ούτε κι αυτούς που οδηγούνται σε κακουργήματα.

Φυσική και επόμενη ήταν η κατάληξή σου Βαγγέλη σε μια κοινωνία όπου η κλοπή, ο φόνος, η βεβήλωση , η υπεξαίρεση , η παράβαση καθήκοντος και οποιοδήποτε αδίκημα μπορεί να φανταστείς τιμωρούνται με δυσανάλογες της βαρύτητάς τους ποινές. Με αργίες από τα καθήκοντά τους , χρηματικές ποινές και βραχύβιες ποινές στη φυλακή τιμωρούνται οι παραβάτες του νόμου. Κι όλα αυτά γιατί η κοινωνία φοβάται να τιμωρήσει τους φταίχτες καταλήγοντας να τους «χαϊδεύει» με απλές επιπλήξεις.
Γιατί λοιπόν η περίπτωσή σου να αποτελέσει εξαίρεση; Δεν είναι μόνο η δική σου σχολή που δε χειρίστηκε σωστά την περίπτωσή σου. Μια ματιά στα σχολεία αποδεικνύει περίτρανα ότι η παραβατική συμπεριφορά επιβραβεύεται μέσα από την ατιμωρησία.

Πόσες φορές μαθητές δεν «έλουσαν» τις σχολικές αίθουσες με επικίνδυνες χημικές ουσίες όπως ναφθαλίνη και κριολίνη θέτοντας σε κίνδυνο τις ζωές χιλιάδων παιδιών;

Και σε πόσες τέτοιες περιπτώσεις οι μαθητές τιμωρήθηκαν; Σε ελάχιστες έως και καμία αφού οι εκπαιδευτικοί δεν τόλμησαν να αναλάβουν πρωτοβουλία για την παραδειγματική τιμωρία των δραστών. Και πώς να έπρατταν κάτι τέτοιο άλλωστε όταν γνωρίζουν ότι η οποιαδήποτε κίνηση για επίλυση του θέματος θα προκαλούσε άνωθεν παρεμβάσεις ;

Πώς να χτυπήσουν το κακό στη ρίζα του όταν ξέρουν ότι η ατιμωρησία αποτελεί μέρος του σάπιου κοινωνικού συστήματος που ξεκινά από την κυβερνώσα δύναμη;

Πώς να διορθώσουν τα πράγματα γνωρίζοντας ότι θα καταλήξουν είτε με απλές επιπλήξεις μέσω τηλεφωνικών παρεμβάσεων υψηλά ιστάμενων προσώπων ή στη χειρότερη σε κάποιο ξεχασμένο μέρος της χώρας με δυσμενή μετάθεση.
Αγαπητέ Βαγγέλη ο άδικος θάνατός σου εξόργισε την κοινωνία, μια κοινωνία που αντιδρά όψιμα και σοκάρεται από γεγονότα που κατά τ’ άλλα ανήκουν στην ημερήσια ατζέντα της. Γεγονότα κρυμμένα κάτω από το χαλάκι που κατά λάθος κάποιος τράβηξε και φάνηκε η βρωμιά Σε κάποιες περιπτώσεις έγινες η αφορμή να βρουν το θάρρος κι άλλα θύματα ενδοσχολικής βίας και να φανερώσουν το δράμα που βιώνουν. Ακόμη έδωσες ψωμί στην κενή θεματολογία τηλεοπτικών εκπομπών, διαδικτυακών σελίδων, εφημερίδων και περιοδικών που οργίασαν μέσα από την προβολή δήθεν σοκαριστικών αποκαλύψεων. Και λέω δήθεν γιατί εδώ και καιρό η δημοσιογραφία αρέσκεται στο να σκεπάζει τις «ακαθαρσίες» αποβρασμάτων, πολιτικών και επιχειρηματιών. Σύσσωμη η κοινωνία καπηλεύτηκε το άψυχο σώμα σου εκτονώνοντας το αδιέξοδο στο οποίο περιέλθει. Πλήθος κόσμου συγκεντρώθηκε έξω από τη σχολή σου, λαϊκά δικαστήρια στήθηκαν σε καφενεία, σπιτικές μαζώξεις και τηλεοπτικά παράθυρα. Ακόμη και φωτογραφίες με τους βασανιστές σου να χαρακτηρίζονται με πηχυαίους τίτλους ως δολοφόνοι σου κυκλοφόρησαν στην ανεξέλεγκτη απεραντοσύνη του διαδικτύου. Κι όσο να πει κανείς για την αποκατάσταση του ονόματός φρόντισαν οι αρμόδιοι αφού γίνονται κινήσεις ώστε να δοθεί το όνομά σου εκεί που για καιρό ζούσες και ξαναζούσες τον ίδιο εφιάλτη.
Όπως και να’ χει φίλε Βαγγέλη , μην ξεγελιέσαι από ‘κει πάνω που βρίσκεσαι και μη θαρρείς ότι κάτι θα αλλάξει με το θάνατό σου. Η κοινωνία γρήγορα ξεχνά. Αυτό που θα μείνει στο τέλος είναι ένας θάνατος και ένας ισόβιος θρήνος, ο δικός σου θάνατός και ο θρήνος της μάνας σου.

Παναγιώτα Ντέκα

Φιλόλογος

Έντυπη έκδοση 190 Ακολουθήστε το e-maistros.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις