Ἀποχαιρετισμός στόν Τάσο Τηγάνη

Ἡ εἴδηση γιά τόν χαμό τοῦ Τάσου μᾶς ἦρθε ξαφνικά, σάν κεραυνός ἐν αἰθρίᾳ… Δύσκολο πολύ νά τό πιστέψεις. Καί πολύ πιό δύσκολο, σάν τό βάλεις μέσα σου, νά ἀρθρώσεις ἔστω λίγα λόγια‧ λόγια παρηγορίας γιά τήν ἀπώλεια ἑνός ἐκλεκτοῦ συναδέλφου πού στήν καρδιά σου ἡ σχέση σας, δεκαπέντε χρόνια μετά τή συνταξιοδότηση, παρέμεινε ἰδιαίτερα ζεστή, στενή καί ἀνθρώπινη. Σ’ αὐτή τήν περίπτωση τά νοήματα μικραίνουν, οἱ λέξεις δέν κυλοῦν ἀβίαστα καί λές … «δέν ὑπάρχουν λόγια». Κι ὅμως: βαραίνει ἕνα «πρέπει», πόσο μᾶλλον τώρα πού δέν βρέθηκε οὔτε ἕνας ἐκπρόσωπος– πῶς εἶναι δυνατόν; – νά ἀπευθύνει μπροστά στή σορό του τό ὕστατο χαῖρε… Ἀφοῦ λοιπόν ἐγώ δέν ἀντιπροσωπεύω κανέναν, ἄς ἀρθρώσω τουλάχιστον τώρα, ὅσο τό χῶμα πού τόν σκεπάζει εἶναι ἀκόμα νωπό, αὐτά τά λίγα λόγια πού δέν μπόρεσα νά πῶ τήν ὥρα πού ἔπρεπε. Ὄχι, δέν γνώριζα τόν Τάσο ἀπό παιδί, δέν τόν ἔζησα παρά μόνο τά εἰκοσιτόσα τελευταῖα χρόνια. Ἧταν τό 2003, ὅταν μετατέθηκα στήν Ἀμφιλοχία γιά νά ὑπηρετήσω ὡς σχολικός σὐμβουλος τά σχολεῖα τῆς περιοχῆς. Ὁ αείμνηστος Βασίλης Τσούκας, προϊστάμενος τότε τοῦ γραφείου ἐκπαίδευσης, εἶχε τήν καλοσύνη νά μέ συνοδεύσει στήν πρώτη μου περιοδεία – γνωριμία μέ τά σχολεῖα καί τούς δασκάλους τῆς περιοχῆς. Στή Μπούκα, πρῶτο σταθμό τῆς ἐξόρμησης πρός τά βόρεια, μέ παρουσίασε στούς δασκάλους τοῦ 3/θέσιου τότε δημοτικοῦ σχολείου, ἐπικεφαλῆς τῶν ὁποίων ἦταν ὁ Τάσος Τηγάνης, γέννημα-θρέμμα τοῦ χωριοῦ, πού ὑπηρετοῦσε ἤδη στή γενέτειρά του πάνω ἀπό εἴκοσι χρόνια. Ἐκτός ἀπό τή ζεστή ὑποδοχή, ἐντύπωση μοῦ ἔκανε ἡ ἁπλότητά του, ἡ φυσικότητα μέ τήν ὁποία ἀντιμετώπιζε τό καθῆκον του, ἡ φροντίδα νά διατηρεῖ ἀκμαῖο τό σχολεῖο του, παρά τά δυσοίωνα σημεῖα πού εἶχαν ἀρχίσει ἤδη νά ἐκδηλώνονται γιά τά μικρά σχολεῖα. Ἦταν συνομίληκός μου, ὁ μόνος συνομίληκος συνάδελφος σ’ ὅλη τήν περιφέρεια Βάλτου. Ἔτσι ἀπέκτησα μαζί του ἕναν ἰδιαίτερο δεσμό, ἀφοῦ μᾶς σημάδεψαν τά ἴδια γεγονότα, εἴχαμε παρόμοιες ἐμπειρίες: ἀπό τή φοίτηση στίς διετεῖς παιδαγωγικές ἀκαδημίες, τή στρατιωτική μας θητεία ἐπί χούντας τήν ἐξέγερση τοῦ Πολυτεχνείου, τή μεταπολίτευση καί τήν κοσμογονική ἐκπαιδευτική μεταρρύθμιση πού ἀκολούθησε. Ὡστόσο, ἀνεξάρτητα ἀπ’ τήν κοινή μας μοίρα, τόν ἐκτίμησα ἀπ’ τόν πρῶτο κιόλας καιρό γιά τά φυσικά του χαρίσματα. Ὅχι γιατί δέν εἶχε τίποτα ἀρνητικό πάνω του, ἀλλά γιατί τά θετικά του στοιχεῖα ἦταν τόσο ἔντονα πού ἐπισκίαζαν κάθε μειονέκτημα. Ἐκτός ἀπό τήν ἁπλότητα, τόν διέκριναν ἡ φιλοπονία, τό φιλότιμο, ἡ ψυχική εὐγένεια, ἡ σεμνότητα, ἡ ταπεινοφροσύνη, ἡ ανιδιοτέλεια… Ἦταν πάντα πρόθυμος νά συνεργαστεῖ, νά βοηθήσει μιά κοινή προσπάθεια, νά ἀνοιχτεῖ σέ καινοτόμες δράσεις… …Στήν ἑβδομαδιαία καθιερωμένη ἀπογευματινή βόλτα πού ἔκανα τά χρόνια ἐκεῖνα μέ τό ποδήλατο μέχρι τή Μπούκα, ἔβλεπα συχνά πυκνά περνώντας ἔξω ἀπό τό σχολεῖο τήν πόρτα τοῦ γραφείου του ἀνοιχτή. Ὁ Τάσος δούλευε καί τά ἀπογεύματα! Σταματοῦσα κάπου κάπου καί συζητούσαμε ἐπί τόπου γιά τά θέματα πού τόν ἀπασχολοῦσαν: Ἀπό τά πιό σοβαρά – τήν τάση κάποιων γονέων νά στέλνουν τά παιδιά τους στό γειτονικό πολυθέσιο σχολεῖο τοῦ Λουτροῦ καί τήν ἀπαράδεκτη στάση τοῦ γραφείου νά νοικιάζει ταξί γιά νά τά μεταφέρει δωρεάν, λές καί θά πήγαιναν στό …κολλέγιο, μέχρι τά πιό εὐτράπελα – τήν ὀνοματοδοσία τῶν σχολείων πού ζήτησε κάποια στιγμή τό ὑπουργεῖο Παιδείας καί τήν ἀδυναμία του νά βρεῖ τό πιό ἐμπνευσμένο ὄνομα γιά τό σχολεῖο του… Κοντολογῆς, στά ὀκτώ χρόνια τῆς συνεργασίας μας ἡ σχέση μας, μέ ἐπίκεντρο πάντα τή μόρφωση τῶν παιδιῶν, ἀπέκτησε πολύ βάθος καί οὐσία. Βγήκαμε στή σύνταξη τό 2010-2011 κι οἱ δυό, μέ μικρή χρονική διαφορά. Ὡστόσο, τά χρόνια τῆς «ἀποστρατείας» μας διατηρήσαμε τή φιλική μας σχέση. Ἐπικοινωνούσαμε παντοιοτρόπως, τόν ἔβρισκα καί στά καφενεῖα τῆς Μπούκας. Εἴχαμε τόσα νά θυμηθοῦμε, μιλούσαμε καί γιά τίς ὕστερες ἀσχολίες μας. Ἧταν καθιερωμένο μάλιστα νά ἀνταλλάσσουμε καί δῶρα ἀπό τούς φυσικούς καρπούς πού μᾶς ἔδινε ὁ μόχθος τῆς γῆς: Κρασί καί τσίπουρο ἐγώ, ἐλιές καί λάδι ἐκεῖνος. Κι ἔτσι ἡ σχέση γινόταν ἀκόμα πιό στενή καί πιό στέρεη. Ἀλλά ὁ Τάσος ἄφησε ἀνεξίτηλο τό ἀποτύπωμά του ὄχι μόνο σ’ ἐμένα ἀλλά καί σέ ὅποιον ἄλλο συνεργάστηκε ἤ συναναστράφηκε μαζί του. Ἕνα ἀποτύπωμα τό ὁποῖο μονάχα ὅταν ἕνας ἄνθρωπος φύγει γιά πάντα ἀποκτᾶ τό πραγματικό βάρος μέσα μας. Βλέποντας τώρα τό ἄψυχο σῶμα του περιτυλιγμένο μέ τά πολύχρωμα λουλούδια, παρότι ἀκόμα δυσκολεύομαι νά πιστέψω ὅτι ἔφυγε γιά πάντα ἀπό κοντά μας, νιώθω αὐτό τό ἀποτύπωμά του νά μέ συνοδεύει, καί παρηγοριέμαι. Σκέφτομαι ὅτι αὐτά τά εὐωδιαστά ἄνθη σέ λίγες μέρες θά σβήσουν καί θά μαραθοῦν‧ ὅμως αὐτές πού δέν θά μαραθοῦν ποτέ εἶναι οἱ ἀρετές και οἱ ἀξίες μέ τις ὁποῖες φεύγει στολισμένος γιά τό αἰώνιο ταξίδι. Καί αὐθόρμητα ψελλίζω τά λόγια τοῦ ποιητῆ: «Μέ θλίψη, φίλε, σ’ αποχαιρετοῦμε Μέ θλίψη καί παραδοχή καί γεύση ματαιότητας στά χείλη. Καλό ταξίδι στό ὑπερούσιο φῶς, ἐκεῖ πού σβήνουν ὅσα τώρα λάμπουν». Στέφανος Κολοβός (πρώην σχολικός σύμβουλος)