Προαναγγελία θανάτου από τον Δημήτρη Κουφοντίνα

Προαναγγελία θανάτου από τον Δημήτρη Κουφοντίνα

Ο Δημήτρης Κουφοντίνας διανύει την 46η απεργία πείνας διεκδικώντας να εφαρμοστεί ο νόμος που ψηφίστηκε για τον ίδιο προκειμένου να απομακρυνθεί από τις Αγροτικές Φυλακές της Κασσαβέτειας Βόλου.
Σύμφωνα με το νόμο, ο κρατούμενος έπρεπε να επιστρέψει στις φυλακές Κορυδαλλού και όχι στον Δομοκό, όπου μεταφέρθηκε.
Το αίτημά του είναι να επιστρέψει στο υπόγειο κελί των Φυλακών Κορυδαλλού, όπου έχει ήδη περάσει 16 χρόνια.
Σύμφωνα με πληροφορίες του avgi.gr, ο Δημήτρης Κουφοντίνας ζήτησε από τη διοίκηση του Γενικού Νοσοκομείου Λαμίας και τους γιατρούς να αφαιρέσουν τον φλεβοκαθετήρα, που είχε τοποθετηθεί στο χέρι του, προκειμένου να παίρνει ορό ενυδάτωσης (αυστηρά, χωρίς κανένα πρόσθετο), λόγω αδυναμίας πρόσληψης νερού από το στόμα.
Ο γιος του Δημήτρη Κουφοντίνα, Έκτορας, δημοσίευσε στην προσωπική του σελίδα στο Facebook το ποίημα του Γιάννη Ρίτσου «Επιλογικό: Να με θυμάστε», ενώ στο kufontinas.blogspot.com υπάρχει, ένα αποχαιρετιστήριο μήνυμα του Δημήτρη Κουφοντίνα, συνοδευόμενη από στίχους του Γιάννη Ρίτσου

«Σε απεργία πείνας από 8 Γενάρη
Αφού επιμένουν στο νόμο που τόσο προκλητικά μηχανεύτηκαν, οφείλουν να τον εφαρμόσουν, τουλάχιστον αυτόν, και να με ξαναφέρουν στο υπόγειο του Κορυδαλλού, στην ειδική πτέρυγα που έκτισε ο ίδιος ο υπουργός της καταστολής, ο Μ. Χρυσοχοίδης, για να θάψει τη 17Ν, και όπου πέρασα τα 16 από τα 18 χρόνια που είμαι στη φυλακή».

Δημήτρης Κουφοντίνας

Γιάννης Ρίτσος – Ἐπιλογικό: Να με θυμάστε
Νὰ μὲ θυμόσαστε – εἶπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα
χωρὶς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σὲ πέτρες κι ἀγκάθια,
γιὰ νὰ σᾶς φέρω ψωμὶ καὶ νερὸ καὶ τριαντάφυλλα.Τὴν ὀμορφιὰ
Ποτές μου δὲν τὴν πρόδωσα. Ὅλο τὸ βιός μου τὸ μοίρασα δίκαια.
Μερτικὸ ἐγὼ δὲν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ᾿ ἕνα κρινάκι τοῦ ἀγροῦ
τὶς πιὸ ἄγριες νύχτες μας φώτισα. Νὰ μὲ θυμᾶστε.
Καὶ συγχωρᾶτε μου αὐτὴ τὴν τελευταῖα μου θλίψη:
Θἄθελα
ἀκόμη μιὰ φορὰ μὲ τὸ λεπτὸ δρεπανάκι τοῦ φεγγαριοῦ νὰ θερίσω
ἕνα ὥριμο στάχυ. Νὰ σταθῶ στὸ κατώφλι, νὰ κοιτάω,
καὶ νὰ μασῶ σπυρὶ σπυρὶ τὸ στάρι μὲ τὰ μπροστινά μου δόντια
θαυμάζοντας κι εὐλογώντας τοῦτον τὸν κόσμο ποὺ ἀφήνω,
θαυμάζοντας κι Ἐκεῖνον ποὺ ἀνεβαίνει τὸ λόφο στὸ πάγχρυσο λιόγερμα. Δέστε:
Στὸ ἀριστερὸ μανίκι του ἔχει ἕνα πορφυρὸ τετράγωνο μπάλωμα. Αὐτὸ
δὲν διακρίνεται πολὺ καθαρά. Κι ἤθελα αὐτὸ προπάντων νὰ σᾶς δείξω.
Κι ἴσως γι᾿ αὐτὸ προπάντων θ᾿ ἄξιζε νὰ μὲ θυμᾶστε.

Share

Αφήστε ένα σχόλιο

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*