Ο άνθρωπος που φύτευε δένδρα

του Χρήστου Σακαρίκα

“Είσαι σαν τον άνθρωπο που φύτευε δένδρα”, μου είπε ο νεαρός από την Πράγα.
“Γιατί το λες αυτό”, τον ρώτησα.
“Μα για το δασάκι δίπλα στο σπίτι σου”, μου απάντησε.
“Από ότι βλέπω λίγο πιο πέρα δεν υπάρχουν παρά μόνο θάμνοι, ενώ δίπλα στο σπίτι σου υπάρχει μια πυκνή σειρά από άγρια δένδρα. Πως τα λέτε;”
“Πουρνάρια”, του απάντησα, “ανήκουν στην οικογένεια της βελανιδιάς”.
“Το βλέπω”, μου είπε, πιάνοντας ένα πεσμένο βελανίδι.
“Αυτός ο καρπός φαίνεται υγιής και δυνατός. Με βελανίδια τα φύτεψες;”
“Όχι”, του απάντησα. “Εδώ τα πουρνάρια είναι αυτοφυή, απλά όταν εμφανίζονταν κάποιο, αντί να το κόψω το φρόντιζα. Λίγο νερό το Καλοκαίρι και μια χούφτα λίπασμα το Χειμώνα τα έκαναν να μεγαλώσουν γρήγορα. Και τότε δίπλα τους ξεφύτρωνε ένα άλλο, λες και ήταν συνεννοημένα”.
“Έτσι τώρα έγινε ένα μικρό δασάκι, πράγμα που το χρειαζόμουν. Ήθελα λίγη δροσιά και ένα φράγμα για τους δυνατούς αέρηδες που έχουν τη συνήθεια να περνούν από εδώ”.
“Πόσα φυτά μεγάλωσες στο δασάκι σου”, με ξαναρώτησε.
“Εκατόν δέκα οκτώ, προς το παρόν”.
“Έ τότε είσαι σίγουρα σαν τον άνθρωπο που φύτευε δένδρα”.
“Ποιος είναι αυτός”, ξαναρώτησα.
“Θα σου πω την ιστορία”, μου απάντησε.
“Στις αρχές του 20ου αιώνα, ένας νέος επισκέφθηκε μια απομονωμένη ορεινή περιοχή της Γαλλίας. Εκεί ανακάλυψε τον τόπο παρατημένο, με τους λιγοστούς κατοίκους του να οδηγούνται από τις κακουχίες στο μίσος και την τρέλα. Εκτός από τον Ελζεάρ Μπουφιέ, έναν μεσήλικα βοσκό που ενώ έβοσκε γαλήνια τα πρόβατά του ξεδιάλεγε βελανίδια και τα φύτευε στις άγονες πλαγιές. Ενώ η Ευρώπη περνάει δύο παγκόσμιους πολέμους, αυτός θα φυτέψει ένα ατελείωτο δάσος από χιλιάδες δένδρα, μετατρέποντας την περιοχή που θύμιζε κόλαση σε έναν φυσικό παράδεισο.
Είδες τι μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος άμα επιμείνει σε κάποιο σκοπό!
Όταν μεγαλώσουν τα δένδρα σου θα αντιστοιχεί το καθένα σε ένα εαρκοντίσιον.
Σε λίγα χρόνια θα έχεις εκατόν δέκα οκτώ κλιματιστικά μηχανήματα στην αυλή σου. Θάθελα να ξανάρθω όταν γίνουν 4-5 μέτρα ψηλά”.
“Και που τη βρίσκεις αυτή την ιστορία με τον άνθρωπο που φύτευε δένδρα;”
“Μα στο βιβλίο του Jean Giono, μπορείς επίσης να τη βρεις και στο ίντερνετ, ξέρω πως αυτή τη μικρή ταινία την παίζουν στα Αγγλικά και τα Γαλλικά.
Ίσως να υπάρχει και στη γλώσσα σου”.
Όταν πήγα να ξεκουραστώ, αυτός σκιτσάριζε και στο τέλος μου χάρισε την εικόνα του χωριού, όπως την έβλεπε από το μπαλκόνι του σπιτιού μου.
Η ιδέα ενός ανθρώπου να φυτέψει ολόκληρο δάσος μου στέρησε το μεσημεριανό ύπνο, έτσι άνοιξα τον υπολογιστή και έψαξα το μικρό βίντεο.
«The man who planted trees, (Ο άνθρωπος που φύτευε δένδρα)».

Αυτές τις μέρες που ψάχνουμε απεγνωσμένα για λίγη ψυχική ανάταση, θα μοιραστώ μαζί σας περίληψη του κειμένου που ξεσήκωσα από την αγγλική παρουσίαση με τη φωνή του Christofer Plummer. (Λίγο αργότερα, όταν σχεδόν τελείωνα, διαπίστωσα πως υπάρχει και έκδοση με Ελληνικούς υπότιτλους)
==========================================================

Ο άνθρωπος που φύτευε δένδρα.
Πριν σαράντα χρόνια αποφάσισα να περπατήσω στα βουνά, διάλεξα έναν τόπο ξεχασμένο από τον κόσμο, χέρσο και άνυδρο εκεί που τα βουνά της Προβηγκίας εισχωρούν μέσα στις Άλπεις. Μόνο άγρια λεβάντα φύτρωνε εκεί. Περπατούσα τρείς μέρες όταν βρέθηκα σε ένα τοπίο χαμένο και θλιμμένο πέρα από κάθε περιγραφή.
Είπα να ξεκουραστώ στα ερείπια ενός χωριού και να βρω νερό, γιατί αυτό που κουβαλούσα, τελείωσε την προηγούμενη μέρα.
Κοίταζα τα σπίτια όπως είχαν απομείνει και μου θύμιζαν σφηκοφωλιά, αλλά σκέφτηκα πως αν ζούσαν άνθρωποι εδώ, τότε θα υπήρχε και νερό.
Βρήκα μια πηγή, όμως ήταν στεγνή. Τα σπίτια ήταν ξέσκεπα δαρμένα από τον αέρα και τη βροχή. Το ίδιο και η εκκλησία με το καμπαναριό. Από αυτό το μέρος είχε χαθεί κάθε ίχνος ζωής. Ήταν μια όμορφη μέρα του Ιουνίου, αλλά πάνω σε αυτά τα γυμνά ύψη λυσσομανούσε ένας άγριος ανυπόφορος άνεμος.
Περπάτησα ώρες αλλά νερό πουθενά. Στο τέλος διέκρινα στην κορφή ενός λόφου μια φιγούρα μέσα στον άνεμο. Όταν πλησίασα είδα πως ήταν ένας βοσκός. Το κοπάδι του ξεκουράζονταν, το ίδιο και ο σκύλος του. Του είπα πως διψώ και μου έδωσε να πιώ από το παγούρι του. Ύστερα με πήγε στο πηγάδι και γέμισα το δικό μου παγούρι με καθαρό νερό. Πότισε τα πρόβατα και τα έβαλε στο μαντρί τους. Ύστερα με πήγε στο σπίτι του. Ήταν πέτρινο σκεπασμένο με κεραμίδια και ο αέρας που τα άγγιζε ακούγονταν όπως το κύμα στην αμμουδιά της θάλασσας. Μοιράστηκε τη σούπα του μαζί μου και καπνίσαμε. Ύστερα καθάρισε το τραπέζι και άπλωσε πάνω του ένα σακούλι γεμάτο βελανίδια. Άρχισε να τα διαλέγει ένα-ένα, φροντίζοντας να είναι γερά χωρίς ρωγμές. Τα χώριζε σε δεκάδες και όταν συμπληρώθηκαν εκατό τα τοποθέτησε σε μια σακούλα.
Την άλλη μέρα τον βρήκα να βόσκει τα πρόβατά του και να μπήγει βαθειά στο χώμα το ψηλό μεταλλικό ραβδί του. Εκεί στην τρύπα, τοποθετούσε ένα βελανίδι και το σκέπαζε προσεκτικά με χώμα. Φύτευε βελανιδιές!
Τον ρώτησα αν του ανήκει αυτός ο τόπος και μου απάντησε πως δεν τον ένοιαζε τίνος είναι. Υπολόγιζε πως ανήκε στο δημόσιο ή ότι ανήκε σε ανθρώπους που δεν ενδιαφέρονταν για αυτόν. Στις επίμονες ερωτήσεις μου απάντησε πως τα προηγούμενα τρία χρόνια είχε φυτέψει εκατό χιλιάδες βελανίδια. Από αυτά φύτρωσαν τα είκοσι χιλιάδες. Τα μισά από τα φυτρωμένα, για κάποιο λόγο θα αποτύγχαναν, όμως δέκα χιλιάδες βελανιδιές θα μεγάλωναν και θα γινόταν δένδρα εκεί που πριν δεν υπήρχε τίποτα. Αναρωτήθηκα για την ηλικία του, πρέπει να ήταν γύρω στα πενήντα. «Πενήντα πέντε», μου είπε. Τον έλεγαν Ελζεάρ Μπουφιέ και παλιότερα ζούσε στο αγρόκτημά του με τη γυναίκα και το γιό του. Όταν εκείνοι αρρώστησαν και πέθαναν, έφυγε. Αποφάσισε να αποσυρθεί στην απομόνωσή του και απολάμβανε να ζει αργά, με τα πρόβατα και το σκύλο του.
Μου είπε πως η γη πέθαινε γιατί είχε μεγάλη ανάγκη από δένδρα. Αφού δεν είχε τίποτα σημαντικό να κάνει αποφάσισε να δώσει αυτός τη λύση. Εγώ με τη σειρά μου του απάντησα πως σε τριάντα χρόνια αυτές οι δέκα χιλιάδες βελανιδιές θα έφτιαχναν ένα πανέμορφο τοπίο. Ήλπιζε, αν ο θεός του έδινε ακόμα τριάντα χρόνια ζωή, ότι θα φύτευε τόσα δένδρα που οι δέκα χιλιάδες βελανιδιές θα ήταν σα σταγόνα στον ωκεανό. Τότε μου απάντησε πως σκόπευε να φυτέψει σημύδες και ιτιές στις ρεματιές που το έδαφος είχε υγρασία.
Την επόμενη χωρίσαμε και στη συνέχεια ακολούθησε ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος, στρατολογήθηκα και υπηρέτησα πέντε χρόνια.
Εκεί στον πόλεμο, κάθε μέρα συναντούσες το θάνατο και κανένας δεν είχε το νου του σε δένδρα και δάση. Όταν τέλειωσε ο πόλεμος βρέθηκα με ένα μικρό επίδομα και μεγάλη επιθυμία να αναπνεύσω καθαρό αέρα, έτσι αποφάσισα να ανέβω στα γνώριμα βουνά. Ο τόπος δεν είχε αλλάξει, αλλά πέρα από το νεκρό χωριό, στο βάθος, έβλεπα κάτι σα γκρίζα ομίχλη που κάλυπτε τους λόφους σα χαλί. Ο βοσκός που φύτευε δένδρα ήταν στο νου μου από την προηγούμενη μέρα. Δέκα χιλιάδες βελανιδιές έλεγα στον εαυτό μου θα πιάνουν μεγάλο χώρο. Στον πόλεμο είδα τόσους θανάτους που μου φαινόταν λογικό να έχει πεθάνει κι αυτός. Αλλά δεν πέθανε. Τον συνάντησα και είδα πως είχε αλλάξει ασχολία. Τώρα είχε μόνον 4 πρόβατα, αλλά για να τα αναπληρώσει έφτιαξε εκατό μελίσσια. Ελάττωσε το κοπάδι του γιατί τα πρόβατα απειλούσαν τα νεαρά δένδρα. Ο πόλεμος δεν τον είχε αγγίξει καθόλου, έτσι συνέχισε το γαλήνιο φύτεμά του. Οι βελανιδιές του 1910 ήταν πολύ ψηλότερες από μένα κι από αυτόν, το θέαμα ήταν εντυπωσιακό και είχα μείνει κυριολεκτικά άφωνος και καθώς εκείνος δε μιλούσε μείναμε αμίλητοι βαδίζοντας μέσα στο δάσος ολόκληρη τη μέρα.
Είχε έντεκα χιλιόμετρα μήκος και τρία στα φαρδύτερα σημεία του. Όταν τα έβλεπα όλα αυτά απορούσα πως ένας μόνον άνθρωπος αβοήθητος μόνο με τα χέρια και την ψυχή του, χωρίς μηχανικά μέσα, κατάφερε τέτοιο θαύμα. Σκέφθηκα πως ο άνθρωπος θα μπορούσε να είναι τόσο αποτελεσματικός όσο και ο Θεός και σε άλλους τομείς, εκτός από την καταστροφή.
Είχε ακολουθήσει την ιδέα του και οι οξιές που έφταναν στους ώμους μου χάνονταν στον ορίζοντα. Οι βελανιδιές μεγάλωναν και είχαν ξεπεράσει τον κίνδυνο των τρωκτικών, όσο για τα σχέδια της θείας πρόνοιας για να καταστραφεί το έργο που είχε δημιουργηθεί, θα χρειάζονταν ένας κυκλώνας στο εξής.
Μου έδειξε τις σημύδες που ήταν πέντε χρονών, δηλαδή όταν εγώ πολεμούσα στο Βερντέν. Τις είχε φυτέψει στα χαμηλά μέρη των κοιλάδων όπου είχε προβλέψει πως υπήρχε νερό κοντά στην επιφάνεια της γης.
Ήταν τρυφερές σαν κορίτσια και αποφασισμένες να μεγαλώσουν. Γυρνώντας κάτω στο χωριό είδα νερό να τρέχει στα ρυάκια, τα οποία θυμόμουν ότι ήταν πάντα ξερά.
Ήταν η πιο απίστευτη αναγέννηση που μου έδειξε. Ο άνεμος σκορπούσε τους σπόρους και καθώς εμφανίστηκε το νερό πάλι, φύτρωσαν ιτιές και λυγαριές κήποι και λουλούδια και άλλαξε ο τρόπος ζωής. Αλλά η αλλαγή έγινε τόσο σταδιακά που θεωρήθηκε δεδομένη, χωρίς να προκαλέσει έκπληξη. Οι κυνηγοί που σκαρφάλωναν στις βουνοπλαγιές αναζητώντας λαγούς και αγριογούρουνα, είχαν προσέξει την εξάπλωση των δένδρων αλλά το θεώρησαν καπρίτσιο της φύσης.
Αυτός είναι ο λόγος που κανένας δεν άγγιξε το έργο αυτού του ανθρώπου. Αν το υποψιάζονταν νωρίτερα θα είχαν προσπαθήσει να τον αποθαρρύνουν. Αλλά δεν τον υποψιάστηκαν ποτέ. Ποιος άλλος άνθρωπος θα μπορούσε να δείξει τόση επιμονή στη γενναιοδωρία του;
Από το 1920 και μετά δεν άφησα χρονιά να μην επισκεφθώ τον Ελζεάρ Μπουφιέ. Ποτέ δεν τον είδα να διστάζει ή να αμφιβάλλει. Ωστόσο μόνον ο Θεός ξέρει αν εκείνος είχε βάλει το χέρι του. Δε μίλησε καθόλου για τις απογοητεύσεις του, αλλά μπορείτε εύκολα να φανταστείτε, ότι για ένα τέτοιο επίτευγμα, έπρεπε να νικήσει την αντιξοότητα και να παλέψει με την απογοήτευση. Για να έχει κάποιος την πραγματική εικόνα αυτού του εξαιρετικού χαρακτήρα, δεν πρέπει να ξεχνά ότι δούλευε με απόλυτη μοναχικότητα, τόσο απόλυτη που στο τέλος της ζωής του έχασε τη συνήθεια της ομιλίας, ή ίσως δεν έβρισκε τη χρησιμότητά της.
Το 1933 τον επισκέφτηκε ένας δασοφύλακας και τον διέταξε να μην ανάβει φωτιές έξω, για να μην καταστρέψει αυτό το «φυσικό δάσος». Είναι η πρώτη φορά, του είπε αυτός ο αφελής άνθρωπος, που παρατηρείται ένα δάσος να αναπτύσσεται εντελώς μόνο του. Το 1935 μια διοικητική επιτροπή πήγε να εξετάσει αυτό το «φυσικό δάσος». Πολλά άχρηστα λόγια ειπώθηκαν, αποφασίστηκε να γίνει κάτι αλλά ευτυχώς δεν έγινε τίποτα, παρά μόνον το δάσος να τεθεί υπό την προστασία του κράτους.
Καθώς ήταν αδύνατο να μη μαγευτεί κάποιος από την ομορφιά αυτών των νεαρών και υγιών δένδρων, εντυπωσίασε ακόμη και τον βουλευτή που συνόδευε την ομάδα. Είχα ένα φίλο που ήταν στην ομάδα των δασονόμων στην επιτροπή. Τον πήρα παράμερα και του εξήγησα το μυστήριο. Την επόμενη βδομάδα πήγαμε μαζί να συναντήσουμε τον γέρο Μπουφιέ.
Τον βρήκαμε να δουλεύει σκληρά, 20 χιλιόμετρα μακρύτερα. Ο δασονόμος δεν ήταν τυχαία φίλος μου, καταλάβαινε την αξία των πραγμάτων. Μοιράσαμε το κολατσιό και περάσαμε αρκετές ώρες ατενίζοντας το τοπίο. Η πλαγιά που βρισκόμασταν ήταν καλυμμένη με δένδρα 6 με 7 μέτρα ύψος. Θυμήθηκα την όψη του τοπίου το 1913: μια έρημος… Η ήρεμη, η σταθερή εργασία, ο καθαρός αέρας του βουνού, η λιτότητα και πάνω από όλα η γαλήνη της ψυχής του, είχαν χαρίσει σε αυτόν τον ηλικιωμένο άνδρα καλή υγεία. Ήταν ένας αθλητής του θεού. Πριν φύγουμε, ο φίλος μου έκανε μια πρόταση σε ότι αφορά στα είδη των δένδρων που θα ταίριαζαν καλύτερα στο έδαφος. Δεν επέμενε και αργότερα μου είπε πως.. «αυτός ο άνθρωπος ξέρει περισσότερα από όσα εγώ, ξέρει πολλά περισσότερα από τον καθένα και βρήκε έναν υπέροχο τρόπο να είναι ευτυχισμένος».
Είδα για τελευταία φορά το γέρο Μπουφιέ το 1945, ήταν τότε 87 ετών. Τότε ξαναεπισκέφτηκα την περιοχή με λεωφορείο. Αλλά δεν την αναγνώρισα. Το 1913 αυτό το χωριουδάκι είχε 10 με 12 σπίτια και τρείς κατοίκους. Ήταν αγροίκοι που μισούσαν ο ένας τον άλλο, κι έβγαζαν το ψωμί τους στήνοντας παγίδες. Η ζωή τους ήταν απελπισία. Τώρα όλα έχουν αλλάξει. Ακόμα και ο αέρας. Τώρα υπάρχει μια ελαφρά αύρα γεμάτη γλυκειές μυρωδιές. Και το εκπληκτικό, άκουσα τον ήχο πραγματικού νερού που κυλούσε σε μια λιμνούλα. Είδα πως έχτισαν σιντριβάνι με τρεχούμενο νερό, κι αυτό που με άγγιξε περισσότερο ήταν ότι δίπλα φύτεψαν μια φλαμουριά, ένα αναμφισβήτητο σημάδι ανάστασης. Ακόμη στο χωριό φάνηκαν σημάδια εργασιών για τις οποίες η ελπίδα ήταν απαραίτητη. Έτσι η ελπίδα ξαναγύρισε. Καθάριζαν ερείπια και έχτιζαν παλιούς τοίχους. Τα καινούργια σπίτια ήταν φρεσκοβαμμένα, και περιτριγυρίζονταν με κήπους. Λαχανικά και λουλούδια, λάχανα και τριανταφυλλιές, πράσα και σκυλάκια, σέλινο και ανεμώνες.
Τώρα ήταν ένα μέρος που καθένας ήθελε να ζήσει. Συνέχισα με τα πόδια και συνάντησα μικρά χωράφια με κριθάρι και σίκαλη. Στενές κοιλάδες με λιβάδια άρχισαν να πρασινίζουν. Στην περιοχή των ερειπίων του 1913 τώρα υπήρχαν καλοδιατηρημένες φάρμες, σημάδι μιας ευτυχισμένης και άνετης ζωής.
Οι παλιές πηγές γεμάτες με το νερό της βροχής και του χιονιού που κρατούσαν τα δάση, άρχισαν να ρέουν ξανά. Δίπλα σε κάθε φάρμα, μέσα σε άλση από σφενδάμι, οι λιμνούλες των σιντριβανιών περιτριγυρίζονταν από φρέσκια μέντα.
Σιγά- σιγά τα χωριά ξαναχτίστηκαν. Νέοι επαγγελματίες μετακόμισαν από τις πεδιάδες όπου η γη είναι ακριβή. Εγκαταστάθηκαν εδώ φέρνοντας μαζί τους νιάτα, κίνηση και πνεύμα περιπέτειας.
Περπατώντας στους δρόμους θα συναντήσεις υγιέστατους άνδρες και γυναίκες, αγόρια και κορίτσια που γελάνε και αναβιώνουν τα παλιά πανηγύρια.
Μετρώντας τους παλιούς κατοίκους και τους νεοφερμένους, πάνω από δέκα χιλιάδες ανθρώπων χρωστάνε την ευτυχία τους στον Ελζεάρ Μπουφιέ. Όταν σκέπτομαι πως ένας μόνον άνθρωπος ήταν ικανός να μετατρέψει αυτή τη γη σε παράδεισο, διαπιστώνω πως πέρα από όλα, η ανθρώπινη φύση είναι πραγματικά αξιοθαύμαστη και γεμίζω με τεράστιο σεβασμό για αυτόν τον αμόρφωτο γηραιό χωρικό που ήξερε να φέρει σε πέρας ένα θεόπνευστο έργο.

============================================================
Και σε εμάς συμβαίνει το ανάλογο
Όταν λίγο αργότερα βρέθηκα στην Πρωτοπορία (το βιβλιοπωλείο), ζήτησα και αγόρασα το βιβλίο, αλλά αυτές τις μέρες που το χρειάζομαι δε μπορώ να το βρω στη βιβλιοθήκη μου.
Ίσως να το διαβάζει ακόμη ο μικρός Αλέξανδρος, ο γιός της Ηλιάννας.
Το δάνεισα, γιατί θέλω να το διαβάσουν όσο πιο πολλά παιδιά γίνεται.
Είδα τη μικρή ταινία στο Ίντερνετ, τρείς τέσσερις φορές, και κάθε φορά που την έβλεπα, το ξεκίνημά της ταίριαζε με τον τόπο μας. Έναν τόπο που σιγά-σιγά ρημάζει, αφού βρέθηκε χωρίς στήριξη και υποδομές.
Τώρα την κρισιμότερη στιγμή!
Τώρα που έχουμε τη μεγαλύτερη ανάγκη για άμυνα.
Τώρα μας άφησαν ξεκρέμαστους.
Γιατί λίγο πριν μας κυβερνούσε ο βασιλιάς Αστόχαστος, για να θυμηθώ λιγάκι το «Παραμύθι χωρίς Όνομα», της Πηνελόπης Δέλτα.
Πρόσφατα, πήρα το σκιτσάκι στα χέρια μου και ξαφνικά αντί να ειδώ τα σπιτάκια και τα δένδρα που ζωγράφισε ο Τόμας από την Πράγα, είδα ξερό τόπο και γκρεμισμένους τοίχους.
Δεν ξέρω αν με επηρέασε η για έβδομη φορά περικοπή της σύνταξής μου, ή το γεγονός ότι προχθές, βράδυ Κυριακής στην ταβέρνα του χωριού ήμασταν ελάχιστοι νοματαίοι. Ενώ τα προηγούμενα χρόνια δεν έβρισκες καρέκλα να κάτσεις.
Ξανακοίταξα το δρόμο που σε ανεβάζει στο χωριό, αυτόν το δρόμο που ζήλεψε τις καμπύλες που κάνει το σώμα του φιδιού και τις υιοθέτησε για στροφές, ξανακοίταξα το μπουκάλι του εμφιαλωμένου νερού που έπινα. Ερχόταν από τα Τζουμέρκα, ενώ δυό ράχες παραπάνω ο Αχελώος κυλάει ήρεμα τα νερά του προς τη θάλασσα. Ξανακοίταξα αλλά δεν είδα άλλον χώρο παραγωγής παρά μόνον τα δυό τυροκομεία του κάμπου.
Πώς να μην ερημώσει ο τόπος όταν ακόμη και ο πιο προσεκτικός οδηγός κινδυνεύει να συγκρουστεί με τον απέναντι σε κάθε στροφή, ενώ ήταν πανεύκολο να γίνουν εκείνα τα στοιχειώδη έργα που θα τον έκαναν συντομότερο και ασφαλή.
Πώς να μην ερημώσει ο τόπος αφού για να πιεί νερό και να μαγειρέψει η νοικοκυρά περιμένει με το μπιτόνι το βυτίο της «κορπής» που έρχεται μια φορά την εβδομάδα.
Κάθε Τετάρτη!
Βλέπετε στη χώρα μας, στο παρελθόν, έτυχε ανάμεσα στους άλλους, να κυβερνούν ο υπουργός Μπρουμέλ ο Άπληστος και η πολυέξοδη Παλάβω. Αυτός (κατά τη μαρτυρία του ξαδέρφου του) σε κάθε εκλογική αναμέτρηση σκόρπαγε μέχρι και δυόμιση εκατομμύρια ευρώ πληρώνοντας τσιγγάνους, αμφισβητούμενης Ελληνικής καταγωγής μετανάστες από τον Πόντο, και καθένα που μπορούσε να λαδώνεται για να εξασφαλίσει την εκλογή του και την ασυλία. Η άλλη πάλι, μπορούσε να σκορπάει τα ευρώ σα να ήταν μαρουλόφυλλα.
Όσο στοίχιζε το κορδόνι της κουρτίνας της, άλλο τόσο και οι ανάγκες θέρμανσης ενός επαρχιακού σχολείου για ένα μήνα. Εκείνη ήθελε να σύρει με πολυτέλεια την κουρτίνα του παραθύρου της, ας παγώνουν τα παιδιά στο σχολείο για 6-7 ώρες.
Όσο στοίχιζε το κάλυμμα του καναπέ της στοίχιζε το κρεβάτι και τα φάρμακα του καρκινοπαθή που έκανε ακτινοβολίες.
Για να μην αναφερθώ σε πολυτελείς γάμους και κοσμήματα που στοίχισαν στον Ελληνικό λαό όσο κάποιες τορπιλάκατοι!
Έρχεται σήμερα η εν λόγω κυρία να απαιτήσει αποφυλάκιση, με αιτιολόγηση την αθεράπευτη ασθένεια της.. «υπέρμετρης ωραιοπάθειας και του ναρκισσισμού». Στο κάτω-κάτω αναρωτιέται «..μα είναι έγκλημα να ζεις πολυτελώς;» Μόνο που δεν είπε ότι με τις πράξεις του συζύγου της στις οποίες ήταν συμμέτοχος, οι άλλοι συνάδελφοί της με τους οποίους έπαιρνε τον ίδιο μισθό, δε μπορούν σήμερα να καλύψουν τις βασικές ανάγκες των παιδιών τους.
Ναι κυρά μου, είναι έγκλημα να ζεις πολυτελώς όταν ζεις με τα κλεμμένα λεφτά του λαού σου! Είναι έσχατη προδοσία όταν στερείται ο λαός μας για να θωρακίσει τη χώρα και ο υπουργός τα κλέβει. Αναρωτιέμαι αν πρέπει για τέτοιες περιπτώσεις να επαναφέρουμε τη θανατική ποινή. Τέτοιοι, δεν πρέπει να ζουν ανάμεσά μας γιατί με τις πράξεις τους καταδικάζουν σε αργό θάνατο εκατομμύρια συνανθρώπους μας. Επικαλείται (για το παιδί της), την απουσία της μητέρας, αλλά δεν νοιάζεται για την απουσία (στα παιδιά), όλων αυτών των πατεράδων και μανάδων, που οδηγήθηκαν σε απόγνωση και αυτοκτόνησαν.
Βλέπετε, οι επίδοξοι καταχραστές της εμπιστοσύνης του λαού μας φρόντισαν να οργανώσουν την άμυνά τους. Έτσι έφτιαξαν νόμους και οργάνωσαν με τέτοιο τρόπο το σύστημα της δικαιοσύνης που ουσιαστικά τους αφήνει στο απυρόβλητο.
Μην ξεχνάτε ότι ο εν λόγω υπουργός, βγήκε απόλυτα καθαρός από την εξεταστική της βουλής το 2005! Ενώ ο κόσμος βοούσε, εμείς απλά το ανεχθήκαμε.
Κάποια στιγμή ίσως πρέπει να επαναφέρουμε τη θανατική ποινή και να την εφαρμόζουμε σε όποιον βλάπτει έναν ολόκληρο λαό. Όχι για να τον εκδικηθούμε.
Απλά, αυτοί που για να φροντίσουν την καλοπέρασή τους εξαπατούν εκατομμύρια Ελλήνων, δεν έχουν θέση πλέον ανάμεσά μας. Όλοι οι επόμενοι τότε θα το σκέπτονταν πολύ να ξαναβάλουν το δάκτυλό τους στο βάζο με το μέλι, γιατί την ώρα που θα δοκίμαζαν να το γλείψουν, θα διαπίστωναν ότι το δάκτυλό τους είναι ήδη κομμένο.
Επίλογος
Θέλησα να δείξω πως όλα είναι δυνατά, η ελπίδα που μπορεί να φέρει στον τόπο ένας μόνον άνθρωπος και η καταστροφή στην οποία μπορεί να τον οδηγήσει κάποιος άλλος. Σε ότι αφορά στον δεύτερο, τώρα μάθαμε και θα θωρακιστούμε.
Στο εξής όχι μόνον δε θα πιστεύουμε, αλλά ούτε θα ακούμε καν, τα ψεύτικα παχιά λόγια.
Όμως ο γέρο-Μπουφιέ, πραγματικός ή φανταστικός, μπορεί να είναι για μας φωτεινό παράδειγμα ελπίδας. Έχουμε (όχι με δική μας ευθύνη) εγκαταλείψει τον τόπο μας και τον αφήσαμε να ερημώνει. Αυτό γίνεται σιγά-σιγά και δεν το αντιλαμβανόμαστε. Το θεωρούμε φυσικό επακόλουθο. Αν συνεχίσουμε έτσι, κάποτε γυρνώντας, δε θα βρούμε τίποτα πίσω μας. Είναι βέβαιο πως η ίδια η ζωή, αργά ή γρήγορα θα αναγκάσει τους μέτοικους της Αθήνας και των άλλων μεγαλουπόλεων να επιστρέψουν.
Δε μπορούμε πλέον να μένουμε στην πρωτεύουσα. Μόνο στις υπανάπτυκτες τριτοκοσμικές χώρες κατοικεί το 40% των κατοίκων της χώρας στην πρωτεύουσα. Σε όλες τις άλλες χώρες του πολιτισμένου κόσμου δεν ξεπερνάει το 12%.
Θα ξανανοίξουμε και θα συντηρήσουμε τα σπίτια μας, θα ξανασχεδιάσουμε τους δρόμους μας. Θα φέρουμε καθαρό τρεχούμενο νερό στην κουζίνα μας.
Θα ενεργοποιήσουμε τους πρωτογενείς τομείς παραγωγής προϊόντων, θα στήσουμε τις βιοτεχνίες μας και θα βελτιώσουμε τα σχολεία μας. Θα μορφώσουμε καλύτερα τα παιδιά μας και θα ομορφύνουμε τον τόπο μας για να θέλουν να μείνουν σ’αυτόν. Όταν έρθει η ώρα να σπουδάσουν, θα φεύγουν και θα επιστρέφουν. Γιατί χρειαζόμαστε μορφωμένους ανθρώπους. Θέλουμε γιατρούς, γεωπόνους, κτηνιάτρους καθηγητές και δασκάλους ντόπιους που να αγαπούν τον τόπο. Θα πάψουμε να ασχολούμαστε με τους άλλους και θα ασχολούμαστε με τη βελτίωση του εαυτού μας. Αν καθένας μας αρχίσει να βελτιώνει τον εαυτό του, τότε δεν του μένει χρόνος να ασχοληθεί με τους άλλους.
Αλλά κυρίως θα ξανασχεδιάσουμε τη ζωή μας. Γιατί την ακολουθήσαμε χωρίς σχεδιασμό, αφού κανένας από τους ηγέτες μας μέχρι σήμερα, δε μας έδειξε πως.
Η ποιοτική ζωή σήμερα δε συναντιέται στα αστικά κέντρα, η ζωή με ποιότητα βρίσκεται δίπλα μας. Στο χέρι μας είναι. Δεν έχουμε παρά να αποφασίσουμε να την αγκαλιάσουμε και να τη ζήσουμε.