Οι διαχειριστές

Οι διαχειριστές

Μα την αλήθεια….
Την έπαθα σαν τον πεινασμένο σκύλο, που, όταν έχει μπροστά του φαγητό, δεν ξέρει από πού να αρχίσει….
Παίρνω το ρημάδι το στυλό και δεν ξέρω από πού να ξεκινήσω….
Και το μυαλό, αδυνατεί να βάλει τα πράγματα σε μια σειρά για να ξέρω πώς να κάνω την αρχή….
Όλα ανάκατα στη σκέψη…..
Και θέλω, θεέ μου, να γράψω τόσα….
Να γράψω για τους σύγχρονους άθλιους – όχι των Παρισίων – αλλά της σημερινής Ελλάδας….
Για τους παραδοσιακά, γελαστούς, εύθυμους, αισιόδοξους Έλληνες που, πια, έχουν καταντήσει ΝΕΚΡΟΖΩΝΤΑΝΟΙ – ΖΟΜΠΙ….
Μαυρίζει η καρδιά σουν να βλέπεις , βουλώνεις τα’ αυτιά σου να μην ακούς αποστρέφεις το βλέμμα σου στην δυστυχία που εκτυλίσσεται κάθε στιγμή μπροστά σου….
Τι, διάολο, μας συμβαίνει;
Γιατί τα παιδιά μας γέρασαν πριν της ώρας τους;
Γιατί τα Όνειρά τους καταρρέουν;
Γιατί, εμείς τα προδώσαμε;
Γιατί, τελικά, καταντήσαμε κοινωνία ανασφάλειας, φόβου, μυστικοπάθειας, απομονωτισμού;
Φοβική και κυρίως ΕΝΔΟΤΙΚΗ;
Γιατί αφήσαμε  , όχι τις Κερκόπορτες, αλλά  τις πύλες του Ρωμανού ορθάνοιχτες;
Κι ο εχθρός μπήκε….!!!!
Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί….
Κι εμείς, έντρομοι, τραπήκαμε σε φυγή…..
Αφήσαμε την πόλη και περιπλανιόμαστε στον άγριο λόγγο!!!!
Αφήσαμε την λεωφόρο της αισιοδοξίας, της πάλης για το αύριο και πλανιόμαστε σε ατραπούς που μας οδηγούν σε σκοτεινούς δρόμους απομόνωσης. Χάσαμε το κουράγιο, την δύναμη να παλεύουμε….
Όλα τα αφήσαμε στους διαχειριστές….
Οι διαχειριστές…..
Με μια «εξουσιοδότηση» που τους δώσαμε βάλθηκαν να μας ξεκάνουν…
Ναι να μας ξεκάνουν….
Μ’ έναν πρωτόγνωρο σαδισμό, με τρόπους που θα τους ζήλευαν κάθε λογής και εποχής βασανιστές, μας στερεύουν κάθε ικμάδα, μας αφήνουν λιπόσαρκους αποστεωμένους, μας αφήνουν να πεθαίνουμε κάθε στιγμή…
Οι διαχειριστές….
Διαβολικοί, ενσαρκωμένοι σε – τάχα – στοργικούς ηγήτορες, σε σωτήρες, σε οδηγούς…
Οι διαχειριστές….
Καλοταϊσμένοι, καλοποτισμένοι από τη σάρκα, την ψυχή και το αίμα μας,  σύγχρονα ΒΑΜΠΙΡ ΞΩΤΙΚΑ βγαλμένα από την εφιαλτικότερη φαντασία….
Οι διαχειριστές…
Έλα δως μου την εμπιστοσύνη σου ρίξε το χαρτάκι που θα γράφει το όνομα μου κι εγώ….. έννοια σου!!!
Κι αφού πάρουν το χαρτάκι με το όνομα τους, βγάζουν τη μάσκα του γελαστού και πίσω προβάλει η όψη του αποτρόπαιου εκμεταλλευτή!!!
Ένα τραγούδι λέει από τους προστάτες ποιος θα μας προστατέψει, ποιος;….
Ρίχνουν, με τον τόνο , κροκοδείλια δάκρυα ότι συμπάσχουν, ότι νυχθημερόν αγωνίζονται για τον κόσμο, ότι θα κάνουν τα πάντα για το καλό μας….
Το καλό μας, ΝΑΙ το καλό μας (!!!)
Την κατάντια μας δηλαδή….
Μας έδωσαν χάρτες σφαλερούς, πυξίδες με λάθος προσανατολισμούς….
Μας είπαν ότι θα μας πάνε σε λειμώνες δροσερούς και μας οδήγησαν σε σκοτεινά δάση….
Μας μίλησαν για ακύμαντες θάλασσες και μας επεφύλαξαν φουρτουνιασμένα πέλαγα….
Μας, υποσχέθηκαν ουρανούς και μας οδήγησαν σε τάρταρα δυσθεώρητα….
Η χώρα ένα απέραντο νεκροταφείο ψυχών και ελπίδων….
Ο αμοραλισμός τους…. Απύθμενος…
Η υποκρισία τους…. Απίστευτη…
Το ψέμα τους…. Τερατώδες….
Αποδοχή ευθυνών; Ούτε για αστείο!!!
¨Εγώ δεν φταίω κι αν δεν σου αρέσει σε δύο τρία χρόνια, που θα έχουμε εκλογές, με παραμερίζεις αφού, όμως, εντωμεταξύ θα σε έχω οδηγήσει στα ΘΕΟΓΚΡΕΜΝΑ!!
Έλα λαούλη μου να σε σώσω και πάλι και πάλι και πάλι¨
Ξενυχτάνε (!!!) στη βουλή, κάνουν μεταμεσονύκτιες ρυθμίσεις επί ρυθμίσεων νόμων , που έχουν οι ίδιοι ψηφίσει, εν ονόματι και…. Δια λογαριασμού ΗΜΩΝ του λαού – ενώ εμείς κοιμόμαστε τον ύπνο του ΗΛΙΘΙΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ….

Θ. Κοντονίκας

Share

Αφήστε ένα σχόλιο

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*