Για την αληθινή Παιδεία – Πότε θα πάψουμε να τυραννούμε τα παιδιά μας

Του Χρήστου Σακαρίκα

Πριν 12 περίπου χρόνια, όταν ολοκλήρωσα την πολυετή δουλειά και έδινα διαλέξεις σε όσες πόλεις με αποδέχονταν, {γιατί ήταν πολλοί εκείνοι που δεν ήθελαν να ακούσουν, με πρώτα τα κόμματα, τα κανάλια και τις εφημερίδες}, τύπωνα το κείμενο που ακολουθεί για να ξέρουν όσοι συμμετείχαν, τι επρόκειτο να ακούσουν.
Τώρα, η ανάγκη με έκανε να το ξαναδώσω σε όλους εσάς.
Με την ελπίδα, κάποιος να με ακούσει!

Με λόγια απλά

Η Άννα, ξεναγούσε μια ομάδα συνομήλικων της στην Ακρόπολη.
Ήταν ταλέντο στα διεθνή, μιλούσε ήδη δύο ξένες γλώσσες και γι’ αυτό ανάλαβε ρόλο στην ανταλλαγή μαθητών μεταξύ των σχολείων της Ευρώπης.
Εκείνοι ήθελαν να δουν το μέρος και να περπατήσουν πάνω στο ίδιο χώμα που περπάτησε ο Σωκράτης, να αισθανθούν το περιβάλλον μέσα στο οποίο δίδαξε ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης, όταν ήρθε το μήνυμα στη φορητή συσκευή της.
Το διάβασε:

Προς: ΑΝΝΑ ΑΝΤΩΝΙΟΥ <προσωπικό>
ΟΙ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑΣ
ΣΑΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΟΥΝ ΟΤΙ ΕΧΕΤΕ ΕΝΤΑΧΘΕΙ
ΣΤΗ ΝΟΜΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ
ΤΜΗΜΑ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΔΙΚΑΙΟΥ ΜΕ ΣΕΙΡΑ 3.

Παρακαλείστε να παρουσιαστείτε την 1η Σεπτεμβρίου στη Γραμματεία της σχολής.

<Παρακαλώ επιβεβαιώστε λήψη>

Τοποθέτησε το μήλο του δεξιού δείκτη στο ορθογώνιο και πίεσε ελαφρά.
Ακούστηκε ένα κλικ.
Αυτό ήταν! Τώρα είναι πλέον φοιτήτρια στην επιστήμη που ονειρεύονταν από τότε που της πρωτομίλησαν για το διεθνές δίκαιο, αυτό που έχουν ανάγκη οι αδικημένοι λαοί του πλανήτη.
Τα παιδιά την κύκλωσαν ρωτώντας, «Τι έγινε;»
«Μάλλον το αγόρι σου, είπε Ναι», της είπε μια κατάξανθη Φινλανδή.
«Αλλιώς δεν δικαιολογείται η χαρά σου; Το πρόσωπό σου λάμπει!»
«Κάτι καλύτερο», της απάντησε η Άννα.
«Θα σπουδάσω αυτό που ονειρευόμουν. Εντάχθηκα στη σχολή που ήθελα, στο τμήμα διεθνούς δικαίου. Τρέμετε καταπατητές των ανθρώπινων δικαιωμάτων!».

«Αλήθεια, μόλις την περασμένη εβδομάδα τελειώσατε το Λύκειο, πότε πρόλαβες να δώσεις εξετάσεις;», τη ρώτησε ένα αγόρι από την Ισπανία
«Όχι, δεν έδωσα, δεν χρειάστηκαν εξετάσεις, απλά μελετούσα για αυτό που ήθελα.
Το σύστημα που έχουμε στη χώρα μας, με ενέταξε εκεί».
«Δηλαδή, πως;», ρώτησαν απορώντας τα παιδιά.
«Μα είναι πολύ απλό, με τοποθέτησε εκεί που επέλεξα, εκεί που επιθυμούσα.
Κυρίως, εκεί που ταίριαζα! Αφού πρώτα αναγνώρισε την κλίση και το ταλέντο μου.
Μην ξεχνάτε πως κάθε άνθρωπος είναι ξεχωριστός!
Πάμε να κάτσουμε κάπου, εκεί θα σας εξηγήσω!
Στην Ελλάδα κερνάμε στις χαρές μας. Πάμε να σας κεράσω!»

Όταν η Άννα μπήκε στην πρώτη τάξη του Γυμνασίου, ο καθηγητής, επόπτης της τάξης διάβασε τα ονόματά τους…
Αντωνίου, αριθμός ένα, Βασιλείου αριθμός 2, … , Χαρούλης αριθμός 24. Τέλος.
Αυτοί είναι οι αριθμοί της συσκευής αξιολόγησης για εφέτος, και τους έδειξε μια μικρή φορητή συσκευή που έμοιαζε με κινητό.
Τώρα θα αρχίσει το μάθημά μας που θα έχει την εξής δομή:
Τα 3 έως 5 πρώτα λεπτά θα εξηγώ με σαφήνεια τι πρόκειται να διδάξω αυτή την εκπαιδευτική ώρα και σε τι ακριβώς θα σας χρησιμεύσει.
Θα πρέπει κατόπιν να χαλαρώσετε και να παρακολουθήσετε για 18 λεπτά τον κορμό της παράδοσης. Ύστερα για περίπου 20 λεπτά θα κάνουμε ελεύθερη συζήτηση, για να λύσουμε απορίες, σύντομες ασκήσεις, να εξηγήσουμε λεπτομέρειες και να εμπεδώσουμε ότι σας δόθηκε ως παράδοση.
Τα τρία τελευταία λεπτά θα τα αξιοποιήσουμε για να δούμε σε ποιο βαθμό κατανοήσαμε όσα συζητήσαμε.
Αρχίζουμε:
Ότι πρόκειται να σας παρουσιασιάσω αφορά στο …….

Ύστερα για 18 λεπτά πότε ο διδάσκων δια ζώσης και πότε αξιοποιώντας τεχνολογικά μέσα παρουσίασε την ύλη του. Δεν συνέχισε, επειδή γνώριζε ότι αυτό είναι το χρονικό όριο συγκέντρωσης για την πρόσληψη της γνώσης.
«Τώρα» είπε, «έχουμε 20 ολόκληρα λεπτά για συζήτηση. Η συζήτησή μας είναι ελεύθερη μόνο που θα την κρατήσουμε σε πολιτισμένο δημοκρατικό επίπεδο όπως κάνουν οι ελεύθεροι άνθρωποι.
Να έχετε πάντα κατά νου, ότι στη δημοκρατία, ο καθένας μας πρέπει να σέβεται τον άλλον, βάζοντας ο ίδιος τα όριά του».
Ακολούθησε συζήτηση, ακούστηκαν απορίες και δόθηκαν απαντήσεις. Τα παιδιά ήταν όλα ενεργά, αισθάνθηκαν να συμμετέχουν σε κάθε τι.
«Μου φαίνετε πως δεν θα χρειαστεί διάβασμα στο σπίτι», είπε στην Άννα, η διπλανή της.
«Έχεις δίκιο, τα μάθαμε όλα εδώ», της απάντησε η Άννα.
«Τώρα», είπε ο διδάσκων, μόλις πέρασε το 20λεπτο, «ας δούμε τι κατανοήσαμε. Ενεργοποιήστε τις συσκευές».
Η Άννα πίεσε το κουμπί στη συσκευή με αριθμό 1 και αναβόσβησε ένα κόκκινο φωτάκι.
«Προσέξτε κάτι», είπε ο καθηγητής.
Στον πίνακα θα προβάλλονται ερωτήσεις με πολλαπλή επιλογή απαντήσεων.
Μόνο μία από αυτές τις απαντήσεις είναι η σωστή. Οι άλλες είναι λάθος, και μάλιστα μία από αυτές είναι τόσο λάθος που μόνον κάποιος που δεν παρακολούθησε το μάθημα θα μπορούσε να την επιλέξει.
Όλες οι ερωτήσεις είναι αποκλειστικά μέσα από την ύλη που μόλις διδάχτηκε. Κάθε προσεκτικός θα αριστεύσει!»
Ξεκίνησε…

Ερώτηση 1η…
1 η απάντηση είναι…
2 η απάντηση είναι…
3 η απάντηση είναι…
4 η απάντηση είναι…

Άναψε φωτάκι πράσινο, πράγμα που σήμαινε ότι μπορούσες να πιέσεις όποιο πλήκτρο θεωρούσες ως σωστή επιλογή.
Η Άννα αφού διάβασε προσεκτικά την ερώτηση και τις απαντήσεις, πάτησε το 3 και το φωτάκι έγινε μπλε.
Τώρα όποιο πλήκτρο και να πατούσες, δεν επηρέαζε σε τίποτα.
Η απάντηση είχε κλειδώσει.
Μετά τα 15 δευτερόλεπτα, άρχισε ο κύκλος της επόμενης ερώτησης
Μετά τη δεύτερη, η τρίτη, …

Μετά τη 10η ερώτηση, (σύνολο 150 δευτερόλεπτα), το φωτάκι έγινε κόκκινο και ο διδάσκων ζήτησε από τα παιδιά να απενεργοποιήσουν τις συσκευές τους.
Αμέσως στον πίνακα εμφανίστηκε ένα ιστόγραμμα με τη βαθμολογία κάθε μαθητή και δίπλα μια καμπύλη όπως το σχήμα του κουδουνιού.
Στην ίδια γραμμή φαίνονταν και τα λάθη των μαθητών. Ο διδάσκων κοίταξε τα διαγράμματα και χαμογέλασε. Μέσος όρος της τάξης 92%.
Η κορυφή της καμπύλης, βρίσκονταν στο 92 του οριζόντιου άξονα και το άνοιγμά της ήταν πολύ στενό.
«Μπράβο παιδιά», τους είπε.
«Με τέτοιους μαθητές η πατρίδα μας θα μεγαλουργήσει.
Αν και πρώτη φορά, πιάσαμε στο 92 τοις εκατό. Σε κάποιες χώρες αυτό το λένε ‘Α’, δηλαδή άριστα.
Αν συνεχίσετε έτσι, το σύστημα θα σας εντάξει στη σχολή που θέλετε εσείς, όχι όπου τύχει όπως συνέβαινε κάποιες φορές στο παρελθόν».
«Δηλαδή δεν θα δώσουμε εξετάσεις για να μπούμε στο Πανεπιστήμιο;», ρώτησε η Άννα.
«Δεν χρειάζονται», της απάντησε ο καθηγητής.
«Πως γίνεται αυτό ;»
«Μα είναι πολύ απλό, στη ζωή αξιολογούμαστε κάθε στιγμή. Η κάθε πράξη, μας διαμορφώνει το χαρακτήρα, το γνωστικό επίπεδο και τις εμπειρίες μας.
Τι ζητούμε από την εκπαιδευτική διαδικασία;
Ζητούμε να αποκτήσουμε το σύνολο των γνώσεων και των εμπειριών που θα μας κατευθύνουν στη ζωή».
«Θα αξιολογούμαστε σε κάθε μάθημα;»
«Όχι απαραίτητα, πολλά μαθήματα θα κρίνονται διαφορετικά»
«Αυτοί οι βαθμοί που πήραμε πριν λίγο, τι θα γίνουν;»
«Μη σας νοιάζει, έχουν ήδη ενταχθεί στην ασφαλή θέση των δεδομένων του σχολείου».
«Χωρίς να κάνετε εσείς κάτι;»
«Ο διδάσκων δεν παρεμβαίνει στην αξιολόγηση, δεν βαθμολογεί γιατί δεν είναι κριτής, ούτε καταγράφει σε καταλόγους βγάζοντας μέσους όρους, γιατί δεν είναι λογιστής.
Ο διδάσκων είναι «Δάσκαλος!».
Εμένα μου αρέσει να διδάσκω, και μόνον να διδάσκω. Όλα τα άλλα γίνονται αυτόματα, χωρίς την παρέμβασή μου. Έτσι υπάρχει απόλυτη δικαιοσύνη.
Ούτε δεχόμαστε πλέον πίεση γονέων για υψηλή βαθμολόγηση, όπως γινόταν στο παρελθόν.
Άλλωστε, αν προσέξατε, μάλλον εγώ αξιολογούμαι πιο πολύ από ότι εσείς».
«Δηλαδή, πως γίνεται να αξιολογείστε εσείς;»
«Αν το μέγιστο της καμπύλης, ( που θα τη λέμε καμπύλη Γκάους), βρίσκεται σε κάθε παράδοσή μου ψηλά, δηλαδή προς το άριστα, σημαίνει πως κάνω καλά τη δουλειά μου. Αν αντίθετα, ήταν χαμηλά, δηλαδή προς τη βάση, τότε θα σήμαινε ότι κάνω κακή διδασκαλία και πρέπει να βελτιωθώ, ή να αλλάξω επάγγελμα!
Εξετάζοντας το αποτέλεσμα της διδασκαλίας μου, γνωρίζω αν το μήνυμα πέρασε.
Αν όχι, τότε πρέπει να επαναλάβω την παράδοσή μου με βελτιωμένο τρόπο»
«Ναι αλλά πως θα ενταχθούμε στη σχολή που θέλουμε, για να σπουδάσουμε την επιστήμη που μας αρέσει;»
«Πολύ απλό, όλα τα μαθήματα που ακολουθούν θα έχουν αυτή τη φιλική δομή, και θα ακολουθεί σύντομη αξιολόγηση. Αυτή θα καταγράφεται και θα σας ακολουθεί μέχρι το τέλος του Λυκείου. Τότε, λαμβάνοντας υπόψη το σύνολο του μαθητικού βίου σας θα προσδιορίζεται με ακρίβεια σε ποια επιστήμη θα ενταχθείτε.
Το σύστημα, δηλαδή η πλατφόρμα που θα σας εποπτεύει, θα κάνει συναισθηματική ανάλυση σε εσάς, θα αναλύει τις ανάγκες σας, τις αγωνίες σας και θα δίνει απαντήσεις στις ερωτήσεις σας, πριν όλα αυτά σας αγχώσουν και γίνουν πρόβλημα!
Θα έχει κάθε παιδί, ένα σύμβουλο που θα το καθοδηγεί.
Όλα αυτά θα γίνονται, χωρίς τις ψυχοφθόρες εξετάσεις που ήταν υποχρεωμένοι να δώσουν οι γονείς σας!»
«Δηλαδή η βαθμολογία μας θα βγαίνει από το σύνολο των αξιολογήσεων;»
«Ακριβώς!. Και θα είναι απόλυτα δίκαιη και τίμια απέναντί σας.
Αλλά θα συμπληρώνεται από την εξαμηνιαία εργασία που θα επιλέγετε να ολοκληρώσετε, με την υποστήριξη ενός ή περισσότερων εκπαιδευτικών».
«Εργασία; Γιατί; Τι είδους εργασία;»
« Γιατί παιδιά μου, μόνον ότι φτιάξεις σου μένει ως γνώση! Όλα τα υπόλοιπα θεωρητικά ξεχνιούνται. Άλλωστε το είδος της εργασίας το επιλέγετε εσείς, και είναι ανάλογο με την επιστήμη ή το επάγγελμα που θα ακολουθήσετε
Μην ξεχνάτε πως, η ζωή είναι μια διαρκής αξιολόγηση που πρέπει να την επιδιώκουμε για να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι.
Μόνο που πρέπει να είναι έντιμη, δίκαιη και ίδια για όλους!»
«Δηλαδή δε θα δίνουμε εξετάσεις, αλλά θα αξιολογούμαστε;»
«Δεν θα το έλεγα έτσι. Κάθε στιγμή δεν αξιολογείς πράγματα και θέσεις και παίρνεις αποφάσεις; Αυτό δεν πρέπει να σας διδάξω; Να παίρνετε σωστές αποφάσεις. Αλλά με τρόπο φιλικό. Θα προτιμούσατε να κριθεί το μέλλον σας από μια αγχωτική τρίωρη εξέταση, μέσα σε 4 ημέρες; Τι προτιμάτε; Γνώση που εφαρμόζεται στην πραγματική ζωή ή αποστήθιση που είναι φτερό στον άνεμο;»
«Και τα φροντιστήρια;»
«Ποια φροντιστήρια; Το μέλλον στην πατρίδα μας δεν συμπεριλαμβάνει την παραπαιδεία. Όλα πλέον, γίνονται στην κανονική σχολική τάξη!»
Το υπόλοιπο του χρόνου σας το δικαιούστε για να ζήσετε την παιδική σας ηλικία.
Μια ηλικία που δεν ξανάρχεται και που οι γονείς σας από επαναλαμβανόμενα λάθη της πολιτείας, τη στερήθηκαν!» Ακολουθήστε το e-maistros.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις