Αμφιλοχία: Μια όμορφη πόλη που της χρωστάμε να την κάνουμε ομορφότερη

Αμφιλοχία: Μια όμορφη πόλη που της χρωστάμε να την κάνουμε ομορφότερη

του Χρήστου Σακαρίκα

Ονειρέψου το, επιθύμησέ το, φτιάξτο!
Όταν ήμουν μικρός, (τον περασμένο αιώνα, αμέσως μετά το δεύτερο μεγάλο πόλεμο και τον εμφύλιο που τον ακολούθησε), τότε, που αν είχαμε μια κούπα ζεστό γάλα να ρίξουμε μέσα του λίγο ξερό ψωμί για να απαλύνει, τότε, που αν οι γονείς μας, δεν ήταν αναγκασμένοι να κοιμίσουν τα παιδιά τους νηστικά και που για να ξεχάσουν την πείνα που έφεραν οι πόλεμοι, τότε ο πατέρας μου, μας μάζευε κοντά στο τζάκι για να μας πει παραμύθια, να ξεχαστούμε και να μας πάρει ο ύπνος!
Το αγαπημένο μου παραμύθι, ήταν μια εκδοχή της Πίνδου, της σταχτοπούτας, του φτωχού κοριτσιού που ζούσε μαρτυρική ζωή. Όταν όμως η καλή μάγισσα το άγγιξε με τη μαγική βεργούλα της, τότε ντύθηκε το όμορφο φόρεμα που αναδείκνυε την πανέμορφη ύπαρξή της.
Τότε, με αυτή τη θετική σκέψη, ότι κάποτε θα έρθουν καλύτερες μέρες, με έπαιρνε κι εμένα, μαζί με τα αδέρφια μου, ο ύπνος.
Παλιά, εκείνη την εποχή, τα χωριά μας εδώ στο Βάλτο, ήταν σχεδόν απομονωμένα, τόσο από την πόλη της Αμφιλοχίας όσο και μεταξύ τους. Τότε, μια φορά την εβδομάδα, ή το δεκαπενθήμερο, πήγαιναν (με το ποδάρι), «μέσα» για να φέρουν τα στοιχειώδη. Λίγη ζάχαρη, αλάτι και αλεύρι. Για καφέ, ούτε λόγος. Που να βρεις λεφτά για πολυτέλειες!. Κι έτσι έτριβαν στο μπακιρένιο χειρόμυλο ψημένο ρεβίθι.
Τώρα, τα χωριά μας είναι προάστια της πόλης, λειτουργικά συνδεδεμένα μαζί της και σε 10 λεπτά οι δημότες βρίσκονται στο κέντρο της. Τώρα, ότι γίνεται στην πόλη, έχει άμεση αντανάκλαση στα χωριά.
Εγώ, σχεδόν καθημερινά, κινούμενος προς την πόλη, έβλεπα με μεγάλη λύπη πως το παραλιακό της μέτωπο είχε γίνει το αποθετήριο μπάζων, αδρανών υλικών και σκουπιδιών, ενώ τα αγριόχορτα και οι αυτοφυείς θάμνοι θέριευαν. Δεν χρειαζόταν τίποτα άλλο, παρά ένα μισοσβησμένο αποτσίγαρο για να πιάσουν φωτιά.
Κι αν ο αέρας φυσούσε προς την πόλη, άντε να τον σταματήσεις!
«Καλά εμείς, το είδαμε, το ξαναείδαμε,.. σχεδόν οι περισσότεροι το συνήθισαν και δεν τους κάνει εντύπωση. Οι ξένοι όμως, που αναγκαστικά περνούν από εδώ, ποια ιδέα να σχηματίζουν για εμάς;», σκεπτόμουν.
Τότε έρχονταν στο νου μου η ρακένδυτη σταχτοπούτα, κι αμέσως η καλή νεραΐδα με το μαγικό ραβδάκι της. «Ναι, μπορούμε να μεταμορφώσουμε την πόλη μας, γιατί η πόλη μας έχει ομορφιά και πρέπει να τη ντύσουμε με το όμορφο φουστάνι, να την αναδείξουμε. Όπως τη σταχτοπούτα του παραμυθιού!», έλεγα μέσα μου. «Αρκεί μόνο να βρεθούν οι κατάλληλες συνθήκες και οι άνθρωποι με όραμα!»
Όταν η νέα δημοτική αρχή αποφάσισε να καθαρίσει το παραλιακό μέτωπο, τότε εντάχθηκα εθελοντικά στην προσπάθειά τους. Περνούσα όλη σχεδόν τη μέρα κάτω από το λιοπύρι, δίπλα στα μηχανήματα, υποστηρίζοντας και συμβουλεύοντας τους ανθρώπους που δούλευαν.
Όμως επειδή ο καρκίνος του δέρματός μου, δεν επιτρέπει καθόλου έκθεση στον ήλιο, φορούσα ένα πλατύγυρο καπέλο κι ένα φαρδύ μακρυμάνικο πουκάμισο, έξω από τα συνήθη ρούχα μου.
Τότε δεν καταλάβαινα ούτε αυγουστιάτικη ζέστη, ούτε κόπωση. Παρά μόνον όταν άλλαζα, έβλεπα τα ρούχα μου να στάζουν!
Η μεγαλύτερη χαρά μου ήταν, όταν καθάριζε και φώτιζε ο τόπος. Όταν τα μηχανήματα έργου άφηναν πίσω τους καθαρό ισόπεδο χώρο.
Τότε ο τόπος άλλαζε. Στα μάτια μου εμφανίζονταν μανάδες να περπατούν μαζί με τα παιδάκια τους κάτω από τη σκιά των ευκάλυπτων που θα φυτεύαμε. Έβλεπα παιδιά να γυμνάζονται και να χαίρονται κάνοντας ποδήλατο. Αυτά τα παιδιά που τώρα είναι κλεισμένα σε τέσσερις τοίχους και σπαταλούν τον πολύτιμο χρόνο σε μια παιγνιδομηχανή που τους κάνει τόση ψυχολογική ζημιά. Τέτοια σπατάλη της παιδικής ηλικίας, που δεν θα ξανάρθει, χωρίς άθληση, χωρίς εκτόνωση, χωρίς τη χαρά της συντροφιάς σε ένα μακρύ όμορφο περίπατο, σε ένα από τα ομορφότερα μέρη της πόλης μας.
Ναι, θα περπατούσαν, γιατί δίπλα στους ευκαλύπτους, θα υπήρχε σε λίγο ένας δρόμος περιπάτου και δίπλα του ένας ποδηλατόδρομος. Και τα παιδιά της πόλης θα έλεγαν στους φίλους τους: «Πάμε να σας δείξω το δένδρο μου. Εγώ το φύτεψα όταν ήμουν μικρός/η. Έχει και μια ταμπελίτσα στην κορφή του που γράφει το όνομά μου. Κι όσο ψηλώνει, τόσο χαίρομαι κι εγώ. Γιατί είμαι κι εγώ μέρος του πράσινου στον πλανήτη μας. Γιατί έτσι που ψηλώνει το δένδρο μου, μαζί του ίσως μπορέσω να αγγίξω κι εγώ τα σύννεφα!»
Πολλοί συμπολίτες μας θα περπατούσαν σε ένα όμορφο περιβάλλον, εκείνοι θα καλούσαν φίλους από τις γειτονικές μεγάλες πόλεις που δεν έχουν θάλασσα και η πόλη μας θα άνοιγε γινόμενη προορισμός αντί για αναγκαστικό πέρασμα που ήταν στο παρελθόν.
Από τη μεριά της θάλασσας θα φυτεύαμε καλλωπιστικά φυτά, κι ανάμεσα στα πλατώματα θα φτιάχναμε σταδιακά παρκάκι κυκλοφοριακής αγωγής με μοντέλο πόλης και πραγματικά φανάρια κυκλοφορίας και διαβάσεις πεζών, όπου η μισή τάξη θα γίνονταν οδηγοί και η άλλη μισή πεζοί και τανάπαλιν, στο ένα πλάτωμα. Γιατί τα παιδιά μαθαίνουν τους κανόνες κυκλοφορίας, πράττοντας. Γηπεδάκι μπάσκετ στο άλλο, γηπεδάκι τένις στο τρίτο και πάει λέγοντας αφού έχουμε ήδη 5 πλατώματα και πάνω από 15 στρέμματα χώρου.
Αν δούμε την ιστορία των πόλεων που άκμασαν, θα διαπιστώσουμε πως ήταν όσες ήταν ανοιχτές στο εμπόριο, τον τουρισμό, την παροχή υπηρεσιών και τις υποδομές υποδοχής. Αν ως πρώτο βήμα, αναπλάσουμε τα παραλιακά μας μέτωπα, καθαρίζουμε συστηματικά τις παραλίες μας και αρχίσουν οι επαγγελματίες μας να βελτιώνουν υπηρεσίες και υποδομές, τότε θα μπούμε σε καλό δρόμο.
Θυμήθηκα τι μου έλεγε μια σοφή φίλη, εκεί στο Μόναχο, που κάποτε ειδικευόμουν στις ψηφιακές επικοινωνίες
«Αν θέλεις κάτι πολύ, τότε μπορείς να το κάνεις εικόνα στο μυαλό σου,
να το ονειρευτείς.
Κι αν το ονειρευτείς, τότε κάνε την επιθυμία σου προσευχή για να γίνει!
Μην περιμένεις όμως να γίνει μόνο του, ούτε να στο φτιάξει κάποιος άλλος.
Αυτό που ονειρεύτηκες, είναι μοναδικό, φτιάξτο μόνος σου!
Κι αφού το θέλεις πολύ, δεν υπάρχει πιθανότητα να αποτύχεις!!!»
Το έργο του καθαρισμού σχεδόν τελείωνε. Οι άνθρωποι που για λόγους υγείας κυρίως, βάδιζαν στην άσφαλτο, με κίνδυνο να τους χτυπήσει κάποιο αυτοκίνητο, σε λίγο θα κινούνταν σε ασφαλές μαλακό έδαφος, που δεν καταπονεί τις αρθρώσεις όπως η σκληρή άσφαλτος. Κι εκεί στο «σαρδηνιάνικο», που έπρεπε να κινούνται με ανασφάλεια πάνω στην καμπυλωτή γέφυρα, ανοίχτηκε στα πλαίσια του καθαρισμού το στενό δρομάκι και δόθηκε συνέχεια στον πεζόδρομο για να περνούν ασφαλέστερα οι περιπατητές και οι διαβάτες. Και ο δήμος θα εγκαταστήσει ένα πλέγμα ασφαλείας που είναι απαραίτητο.
«Μα ήταν τόσο απλό!, Αναρωτιόμαστε γιατί μας ανάγκαζαν να διακινδυνεύουμε τόσον καιρό! Ανοίξτε, δώστε συνέχεια και παραπέρα περάσματα», μας έλεγαν οι συμπολίτες που περπατούσαν σχεδόν καθημερινά.
«Αυτό που κάνει ο δήμος, είναι τόσο καλός καθαρισμός που με λίγη ακόμη δουλειά και δενδροφύτευση θα γίνει ανάπλαση του τοπίου. Οι αναπλάσεις στοιχίζουν από εκατοντάδες χιλιάδες ως εκατομμύρια. Έτσι διάβασα πρόσφατα. Στο δήμο πόσο στοίχισε αυτή η δουλειά;», ρώτησε ένας από τους μόνιμους περιπατητές.
«Όσο το πετρέλαιο που έκαψαν τα μηχανήματα, τόσο στοίχισε!» του απάντησε ο χειριστής του σκαπτικού, που είχε σταματήσει για να πιει λίγο νερό.
Πρέπει να σας πω, δυο λόγια για τους χειριστές των μηχανημάτων που δούλεψαν στο έργο του καθαρισμού.
Το πρωί της πρώτης μέρας, όταν ο αντιδήμαρχος έργων τους εγκαθιστούσε δίνοντας τις ανάλογες κατευθύνσεις, κοίταζα τα πρόσωπα τους και τα έβλεπα κάπως ανόρεκτα.
Σε λίγο, αφού κουβεντιάζαμε για τους στόχους μας, ένοιωθαν αυτόματα συμμέτοχοι στην προσπάθεια. Πολλές φορές συλλάμβανα το βλέμμα τους να κοιτάζει με ικανοποίηση προς τα πίσω, για να δει τι άφηνε το μηχάνημα που χειρίζονταν. Και ομολογώ πως όλοι τους υπερέβαλαν εαυτόν και παρήγαγαν σε μια ημέρα, έργο 2 ημερών. Για αυτό ο καθαρισμός ολοκληρώθηκε ως εκεί, τόσο σύντομα. Ασφαλώς πρέπει να γίνουν πολλά ακόμη, αλλά έχουμε ήδη κοντά στα δυο χιλιόμετρα σχεδόν έτοιμα για φύτευση.
Μια εθελοντική φύτευση που θα την κάνουν οι κάτοικοι της ξεκινώντας από τους πιο μικρούς, εκείνους του νηπιαγωγείου και του δημοτικού με μια ταμπελίτσα δεμένη στην κορφή των δένδρων τους, να γράφει το όνομά τους. Αυτούς τους πολίτες που σε λίγα χρόνια θα βαδίζουν κάτω από τη σκιά των δικών τους δένδρων, κρατώντας το χέρι του/της αγαπημένου/νης τους.
Μια εθελοντική φύτευση που την υποστηρίζουν όλοι, σύλλογοι, φορείς και εκλεγμένοι στην πόλη και το δήμο.
Όταν δίδασκα, συνήθιζα να λέω στους μαθητές και τους φοιτητές μου, πως στα μαθηματικά 1+1 κάνει 2, αλλά στη ζωή ένα συν ένα κάνει έντεκα. Τόση είναι η δύναμη ενός ζευγαριού. Γι’ αυτό είναι ικανό να «χτίσει» οικογένεια.
Για φανταστείτε τώρα, ενωμένους όλους τους κατοίκους της πόλης μας.
Πόση δύναμη θα αποκτήσουμε και πόσα είμαστε ικανοί να πραγματοποιήσουμε!

Έντυπη έκδοση Εφημερίδας τεύχος 292 –  9/2021

Share

Αφήστε ένα σχόλιο

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*