Μια επιστολή από την Άρτα

Μια επιστολή από την Άρτα

[Κύριε Πρωθυπουργέ
Ο πολύ βαρύς και συνεχιζόμενος χειμώνας που μας ήρθε φέτος μας υποχρεώνει να ανάβουμε τη σόμπα ή το καλοριφέρ μέρα-νύχτα για να ζεστάνουμε το γέρικο και ταλαιπωρημένο κορμί μας “από τις καλοσύνες που περάσαμε στα νιάτα μας”. Και συνέπεια αυτής της κατάστασης είναι ότι ένα μεγάλο μέρος αυτής της πενιχρής σύνταξης που παίρνουμε, που οι περισσότεροι από μας δεν παίρνουνε ούτε 150 χιλιάδες δραχμές το μήνα. Ζούνε κάτω από το όριο της φτώχειας και περνάνε πολύ δύσκολες μέρες.
Επίσης κύριε Πρωθυπουργέ με την εφαρμογή του ευρώ από 1-1-2002 η κερδοσκοπία οργιάζει με την αύξηση των τιμών σε πολλά είδη διατροφής και άλλα αγαθά, δήθεν για στρογγυλοποίηση προς τα πάνω με ένα έως δύο λεπτά.
Για τον λόγο αυτό ζητάμε μία έκτακτη οικονομική ενίσχυση και επίδομα θέρμανσης τουλάχιστον 120 χιλιάδες δραχμές, για να ανταποκριθούμε στις πραγματικές ανάγκες της ζωής και για να μπορέσουμε να διατηρηθούμε στην ζωή.
Συνταξιούχοι ΙΚΑ,ΤΣΑ και ΤΕΒΕ Άρτας]

Η παραπάνω επιστολή στάλθηκε στον πρωθυπουργό της χώρας τον Ιανουάριο του 2002. Είναι η εποχή που “τα τρώγαμε όλοι μαζί” και παίρναμε τα χρήματα των “κακόμοιρων” πιστωτών και τα κάναμε μεγάλες συντάξεις. Εκείνη την “παραμυθένια” εποχή που τρώγαμε με “χρυσά κουτάλια”(και μαχαιροπίρουνα υποθέτω!) και ζούσαμε όλοι μες στη χλιδή. Εκείνη την εποχή που “καλοπερνούσαμε με τα δανεικά” και για την οποία πρέπει τώρα να πληρώσουμε και ευχαριστημένοι νάμαστε που δεν μας αφήνουν να πεθάνουμε από την πείνα (τέτοια γαϊδούρια που είμαστε!) αφού ό,τι έχουμε και δεν έχουμε δανεικό είναι και καταχρηστικώς τρώμε, καταχρηστικώς πίνουμε, καταχρηστικώς αναπνέουμε.
Δεν έχω κανένα λόγω να πιστεύω πως οι συνταξιούχοι του ΙΚΑ, του ΤΣΑ (αυτοκινητιστές) και του ΤΕΒΕ (επαγγελματίες και βιοτέχνες) της Άρτας, είχαν καμιά διαφορά από τους συνταξιούχους των άλλων περιοχών της χώρας. Σίγουρα παντού οι χαμηλοσυνταξιούχοι, που είναι και η μεγάλη πλειοψηφία, ζούσαν στα όρια της φτώχειας και τον υποτιθέμενο “πακτωλό” των δανεικών δεν τον βλέπανε ούτε στον ύπνο τους(σε αυτό δεν είμαι απόλυτος, μπορεί κάποιοι να τα ονειρεύονταν!).
Πρόσφατα, άρθρο σε κυριακάτικη εφημερίδα ανέφερε ότι ο συνταξιοδοτικός τομέας είναι υπεύθυνος κατά 70% για τη χρεοκοπία του ελληνικού κράτους το 2010. Μου είναι δύσκολο να καταλάβω πως συνταξιούχοι, όπως αυτοί της Άρτας, που βγάζουνε δύσκολα τους χειμώνες και είναι το 70% των συνταξιούχων, είναι υπεύθυνοι κατά 70% για τη χρεοκοπία της χώρας. Ξέχασα βέβαια πως δεν είναι παρά φτωχοί συνταξιούχοι και πως για όλα τα στραβά της μοίρας μας φταίνε οι φτωχοί. Αυτοί που πλούτισαν “καταβροχθίζοντας” τα δανεικά χρεώνοντας τους φτωχούς δεν είναι δυνατόν να φταίνε αφού είναι πολύ πλούσιοι (είναι δυνατόν να φταίνε οι πλούσιοι;!) Άσε που οι άμοιροι συνταξιούχοι κάνανε το τραγικό λάθος να ψηφίζουνε, στις σύγχρονες “αστικές δημοκρατίες” αν δεν ψηφίζεις είσαι ανεύθυνος και άξιος της μοίρας σου ενώ αν ψηφίζεις είσαι υπεύθυνος για όλα τα στραβά και άξιος χειρότερης μοίρας!!!, άσε που ψηφίζανε πολιτικούς που δεν κάνανε ποτέ αυτά που υπόσχονταν, πράγμα για το οποίο φταίνε πάντα οι ψηφοφόροι (είναι δυνατόν να φταίει αυτός που εκλέγεται;!).
Ο αρθρογράφος, για να δείξει ότι το κατέχει και ότι είναι σοβαρός και δεν αρλουμπολογεί, ανέφερε και τα στοιχεία για το συνταξιοδοτικό σήμερα. Το κράτος λοιπόν καταβάλλει κάθε χρόνο 30 δις για συντάξεις. Τα 18 δις προέρχονται από φόρους και τα υπόλοιπα από τις ασφαλιστικές εισφορές. Πάλι μου είναι δύσκολο να καταλάβω, πως συνταξιούχοι, που η πλειοψηφία τους είναι σαν αυτούς που στείλανε την επιστολή τον χειμώνα του 2002, μας κοστίζουνε 30 δις! Επίσης, δεν μου βγαίνει πώς, όταν για να πληρωθούν οι συντάξεις 30 δις παίρνουμε τα 18 δις από φόρους και τα υπόλοιπα 12 δις από εισφορές και 0 (ΜΗΔΕΝ!) δις από δανεικά, είναι δυνατόν να φταίει ο συνταξιοδοτικός τομέας και μάλιστα κατά 70% για τη χρεοκοπία της χώρας. Μη μου πείτε ότι αυξήθηκε δραματικά η φορολογία τα τελευταία χρόνια (αυτό δεν χρειάζεται να είσαι πολύ έξυπνος για να το καταλάβεις – αφού κι εγώ το κατάλαβα!), γιατί μπορώ να σας απαντήσω ότι το ίδιο ή και περισσότερο δραματικά μειώθηκαν η ασφαλιστικές εισφορές λόγω των λουκέτων, της τεράστιας ανεργίας, των υποχρεωτικών πρόωρων συνταξιοδοτήσεων και της μείωσης των μισθών. Υπήρχε, βέβαια (και χάρις στα μνημόνια υπάρχει ακόμα!), μια μειοψηφία συνταξιούχων που έπαιρνε (και παίρνει!) αδικαιολόγητα υψηλές συντάξεις. Αυτοί οι προνομιούχοι συνταξιούχοι έπαιρναν συντάξεις από την τεράστια λωποδυτιά που αποκαλούνταν “ευγενή ταμεία”. Τα “ευγενή” αυτά ταμεία είχαν βρει τον τρόπο να πληρώνουμε όλοι οι άλλοι (τα κορόιδα!) ασφαλιστικές εισφορές για αυτούς και καθόλου δεν χρειάζονταν τα δανεικά.
Θα ήθελα να πω στον “σοβαρό” αρθρογράφο, πως όπως εκείνη η “παραμυθένια” εποχή που “τα τρώγαμε όλοι μαζί” και καλοπερνούσαμε δεν υπήρξε ποτέ (αυτοί που καλοπερνούσαν τότε καλοπερνάνε και σήμερα), έτσι και η πλειοψηφία των συνταξιούχων και το συνταξιοδοτικό δεν είναι υπεύθυνοι για τη χρεοκοπία. Επειδή η αρλούμπα ότι φταίει το δημόσιο κατά 100% “έπαιξε” πολύ και δεν την “τρώει” κανένας πια, τώρα φταίει ο συνταξιοδοτικός τομέας κατά 70% (τουλάχιστον ρίξανε το ποσοστό!). Η μία αρλούμπα ακολουθεί την άλλη αρκεί να κρυφτεί η αλήθεια. Ότι δηλαδή υπεύθυνη για τη χρεοκοπία είναι η πρακτική ιδιωτικών τραπεζών και πιστωτικών ιδρυμάτων κατά 90% και κατά 10% όλα τα άλλα μαζί.
Θα ήθελα, επίσης, να θυμίσω στους νοσταλγούς της δραχμής, ότι και με τη δραχμή οι πολλοί χαμηλοσυνταξιούχοι είχαν αποδοχές πείνας (στην επιστολή των συνταξιούχων της Άρτας οι συντάξεις αναφέρονται σε δραχμές). Το ότι με το ευρώ χειροτέρευσε και το συνταξιοδοτικό, όπως και οτιδήποτε αφορούσε τους μη προνομιούχους, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία. Δεν έχω, όμως, κανένα λόγο να πιστεύω ότι και με τη δραχμή δεν θα συνέβαινε το ίδιο. Απλώς το ευρώ επιτάχυνε κάποιες διαδικασίες. Αν και έχω τη χειρότερη γνώμη για το κοινό μας νόμισμα, δεν πρέπει να μας ξεφεύγει πως είναι οι πολιτικές που κρύβονται πίσω από τα νομίσματα υπεύθυνες για την καλυτέρευση ή την χειροτέρευση μιας κατάστασης και όχι τα ίδια τα νομίσματα.
Πριν μερικούς μήνες έπεσε εντελώς τυχαία στα χέρια μου ένα κιτρινισμένο από την πολυκαιρία (κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 2002) φύλλο τοπικής εφημερίδας της Άρτας. Εκεί διάβασα την επιστολή των συνταξιούχων που έδωσε και την αφορμή να γραφτεί αυτό το κείμενο. Την αντέγραψα ακριβώς και για μια μικρή ασάφεια που υπάρχει στη δεύτερη πρόταση δεν ευθύνομαι (ίσως είναι λάθος της εφημερίδας, ίσως έτσι να έφυγε από το χέρι του ηλικιωμένου συντάκτη, μικρή σημασία έχει). Δεν ξέρω πόσοι από τους συνταξιούχους εκείνους που αφορούσε η επιστολή, κατάφεραν να ξεπεράσουν εκείνο τον βαρύ χειμώνα και όσους δύσκολους χειμώνες ακολούθησαν και είναι σήμερα στη ζωή παίρνοντας έστω και αυτή τη χαμηλή σύνταξη που, μετά την αφαίρεση των δικαιωμάτων των πλουσίων, τους αναλογεί (τα τελευταία 25 χρόνια ο οικονομικός τομέας αναπτύχθηκε κατά 500%!, αλλά λεφτά για αξιοπρεπείς συντάξεις δεν υπάρχουν!). Ούτε ξέρω αν το αίτημά τους εισακούστηκε από τον πρωθυπουργό, το θεωρώ εντελώς απίθανο. Δυστυχώς το νέο νόμισμα, που το πήραμε πρώτη φορά στα χέρια μας λίγες ημέρες πριν γραφτεί εκείνη η επιστολή, διέψευσε γρήγορα τις προσδοκίες μας για καλυτέρευση της ζωής μας και έκανε ακριβώς το αντίθετο. Ακολούθησαν τα μνημόνια και η φαεινή ιδέα να πληρώσουν όλοι, αλλά κυρίως αυτοί που δεν φταίγανε που φτάσαμε στα μνημόνια. Οι περισσότεροι συνταξιούχοι βρίσκονται σήμερα στην ίδια κατάσταση που βρίσκονταν και πριν δεκαπέντε χρόνια και κάτι μήνες. Είτε μέσα στη φούσκα, είτε μέσα στα μνημόνια, οι περισσότεροι συνταξιούχοι βγάζουν δύσκολα τους χειμώνες. Όσο για τους νεότερους μη προνομιούχους ασφαλισμένους, φαίνεται πως η σύγχρονη συνταξιοδοτική πρακτική είναι πως όσο λιγότερο δουλέψει κάποιος τόσο περισσότερο θα του αξίζει η σύνταξη που θα πάρει!

Μ.Β.

(έντυπη έκδοση 241)

Αφήστε ένα σχόλιο

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*