Ήμασταν κάποτε αγρότες

Ήμασταν κάποτε αγρότες

του Χρήστου Σακαρίκα

Μετά τον πόλεμο, μετρηθήκαμε και βρεθήκαμε να είμαστε αγρότες (στο χωράφι, στο κοπάδι, στο ψάρεμα), περίπου ο μισός Ελληνικός πληθυσμός. Και με τι μέσα. Το τσαπί και το αλέτρι με τα βόδια ή τα άλογα, το σακούλι με λίγο ψωμί και ελιές….
Και όμως, παρόλα αυτά, ζήσαμε, οι οικογένειες είχαν πολλά παιδιά και ο πληθυσμός του τόπου μας άρχισε να μεγαλώνει χρόνο το χρόνο ξανά. Γιατί τότε ο λαός μας πίστεψε πως θα δει φως στον ορίζοντα, σήμερα βλέπει σκοτάδι.
Αγρότες είχαμε, κυβερνητική πολιτική για να αναπτύξει την ύπαιθρο δεν είχαμε.
Ένα σύστημα τρωκτικών του δημόσιου πλούτου, που είχε αναπτυχθεί από την εποχή της αναγέννησης του κράτους μας, θέριευε και κυριαρχούσε στον τόπο μας. Ήταν αυτό που ανέβαζε την κάθε κυβέρνηση με βάση τα συμφέροντά του, αυτό που ήταν υπάκουο στους ξένους «προστάτες» μας, αυτό που θεωρούσε και ακόμη θεωρεί απόλυτο δικαίωμά του να λεηλατεί την πατρίδα και να αφήνει το λαό νηστικό. Είναι αυτό το σύστημα συμφερόντων που νοιάζεται να αρπάξει, να κλέψει, να φυγαδέψει τα κλεμμένα σε τόπους ασφαλείς και να μυστικοσυμβουλέψει την τρόικα για το πώς θα μας στύψει ακόμα περισσότερο. «Πάρτου κι από το τσεπάκι, το είδα πως έχει κάτι τις, χαμήλωσέ του το μεροκάματο να τον έχω στη δούλεψή μου φτηνά, για να κερδίζω πιο πολλά….».
Έτσι δουλεύει το σύστημα των τρωκτικών.
Όταν, μετά τον πόλεμο, με το σχέδιο Μάρσαλ, μας έστειλαν, (σε τρόφιμα, είδη, ζώα και χρήματα), βοήθεια για να αναπτυχθεί ο ρημαγμένος τόπος μας, τότε τα τρωκτικά πλούτισαν κι έφτιαξαν βίλες στην Ελβετία, η ύπαιθρος μαράζωσε και ως λύση επινοήθηκε η ερήμωσή της, αφού ο ενεργός πληθυσμός (τα μπράτσα που έστυβαν την πέτρα), έφυγαν μετανάστες για να δημιουργήσουν το Γερμανικό θαύμα και να διαιωνίσουν την Ελληνική ανέχεια.
(Σήμερα χάσαμε 500 χιλιάδες, τα σπουδαγμένα παιδιά μας!)
Τότε βελτιώθηκε και ο άλλος τρόπος, αυτός της φυγής από την ύπαιθρο, γιατί οι πολιτευτές μας συμβούλευαν να πουληθεί το χωραφάκι στο χωριό για να αγοραστεί το θυρωρείο της πολυκατοικίας. Ο Έλληνας της ανοιχτής υπαίθρου, αυτός που ξύπναγε με την ανατολή του Ήλιου και θαύμαζε τα χρώματα του ουρανού στη δύση του, αυτός βρέθηκε στριμωγμένος στα 26 τετραγωνικά του ανήλιαγου υπόγειου, (τόσα ήταν τα θυρωρεία) και από αγρότης, βρέθηκε να καθαρίζει σκάλες.
Αλλά έγινε Αθηναίος!
Κι έπαψε να βλέπει τον Ήλιο!
Έτσι, φτάσαμε πάνω από το 1/3 του πληθυσμού μας να σωρευτεί στην άναρχη πρωτεύουσα, εγκαταλείποντας το χωράφι και το κοπάδι του. Αυτό το χωράφι και το κοπάδι που μας έζησε για χιλιάδες χρόνια, που φυτεύτηκε ως τρόπος ζωής στο DNA και την ψυχή μας. Αυτός ο τρόπος που ακόμη και με το λίγο, μας έκανε ευτυχισμένους, γιατί συντόνιζε τις δονήσεις της ψυχής μας. Αυτά τα χάσαμε. Συμπιεστήκαμε στην πόλη και προσπαθήσαμε να γίνουμε αστοί. Γιατί ήταν ντροπή, λέει, τότε, να πεις πως κατάγεσαι από την ύπαιθρο, πως γεννήθηκες και μεγάλωσες σε χωριό, γιατί ακόμη και ο σκουπιδιάρης της πόλης σε κοίταζε υποτιμητικά και σε αποκαλούσε χωριάτη. Αν δε, έλεγες πως φύλαγες ζωντανά, τότε σε αποκαλούσε βλάχο!
Έτσι ξεχάσαμε, πως για να τρώμε, κάποιος έπρεπε να παράγει τα τρόφιμα.
Κι ας ήμασταν κάποτε αγρότες!
Γιατί τα ρεύματα της μόδας μας παράσερναν, αφού έλειπε η βαθειά παιδεία και η κοινωνική πολιτική για την οργάνωση της υπαίθρου. Αλλά είχε αναπτυχθεί, είχε κορυφωθεί θα έλεγα, η πελατειακή πολιτική. Δεν υπήρχε πιθανότητα να βρεις οποιαδήποτε δουλειά αν δεν είχες σημείωμα του πολιτευτή, κι αν αυτός ο πολιτευτής δεν ανήκε στο κυβερνών κόμμα, πάντα αυτό της δεξιάς.

Σήμερα ο αγρότης βρίσκεται στη χειρότερη περίοδο της ζωής του. Γιατί αν δεν συμμάχησε, αν δεν έφαγε κι αυτός στο παρελθόν, τότε ανέχτηκε όσους με την πλάτη του κόμματος έπιασαν καρέκλα και λεηλάτησαν. Και η λεηλασία φέρνει οικονομικό ξεπεσμό και χρεωκοπία. Αυτή μας η χρεωκοπία είναι η επίσημη έκτη, μετά την επανάσταση του ’21. Από τότε επίσημα χρεωκοπήσαμε 6 φορές, ο λαός μας οδηγήθηκε από την αφροσύνη, την ανικανότητα ή την κλεπτομανία των ηγητόρων του 6 φορές σε επίσημη φτώχεια και μερικές δεκάδες φορές σε ανεπίσημη. (Ίσως να μην το ξέρεις, αλλά επί Πασόκ, χρεωκοπήσαμε ανεπίσημα το 1985 και το 1989, ίσως και να το αντιλήφτηκες, αλλά δεν θέλεις να το παραδεχτείς.)
Η επίσημη χρεωκοπία του 2009, αυτή με τον Κωστάκη και τον Γιωργάκη είχε βαθύτερες ρίζες, που εσύ θέλεις να τις αγνοείς ή να τις ξεχνάς.
Όλα αυτά βάρυναν το λαό μας. Αλλά έπεσαν βαρύτερα στον αγρότη. Γιατί ζει διαφορετικά αυτός που λεηλατώντας έκανε τη «μπάζα» του, από ότι εσύ που πρέπει για να καλλιεργήσεις, να βρεις καύσιμο, σπόρους, λιπάσματα, εργατικά και σύμμαχο τον καιρό!
Όλα αυτά φίλε αγρότη τα ήξερες, αλλά όταν οι κυβερνήσεις που σε χάιδευαν στο παρελθόν συμφώνησαν και υπόγραψαν από 45% του πληθυσμού μας, η αγροτιά να πέσει στο 9%, όταν σου έδιναν επιδοτήσεις για να ξεριζώσεις τα αμπέλια σου, να σταματήσεις τα καπνά σου, να «κόψεις» τα ψαροκάικα, να κλείσεις τα ναυπηγεία σου και τα εργοστάσια ζάχαρης, δεν κατάλαβες πως σου την έχουν στημένη.
Το πολιτικό σύστημα σε χάιδευε γιατί ήθελε την ψήφο σου, ήθελε να κρατηθεί στην καρέκλα του, όχι από αλτρουισμό αλλά από δικό του συμφέρον. Και σε χρησιμοποίησε για να πετύχει τους στόχους του. Ποιος σε δίδαξε πως αν διαφωνείς, αν δεν σου κάνουν τα χατίρια που ζητούσαν οι αγροτοπατέρες, μπορούσες να κλείνεις τους δρόμους; Ποιος σου έσκαγε τα λάστιχα, αργότερα, όταν έγινε κυβέρνηση και οι αντιδράσεις σου δεν εξυπηρετούσαν τους σκοπούς του; Ποιος σου χάρισε παράνομες επιδοτήσεις, που τώρα είτε εσύ, είτε ο λαός μας πρέπει να επιστρέψουμε;
Γιατί το έκαναν; Επειδή σε αγαπούσαν ή επειδή σε ήθελαν για εργαλείο τους;
Κατάλαβες τώρα ότι σε χρησιμοποιούσαν;
Εσύ πάλι, έπεσες στην παγίδα τους. Εγκατέλειψες την παραγωγική διαδικασία και συνήθισες να ζεις με την επιδότηση. Στο καφενείο, και του πιο απόμακρου χωριού, το ουίσκι Σκωτίας το αποκαλούμενο και «αγροτικό» έγινε συνήθεια στον ουρανίσκο και το λαρύγγι σου και εγκατέλειψες το ταπεινό, το άγιο τσιπουράκι.
Δεν σε ένοιαζε αν τα ελαιόδεντρά σου παράγουν καρπό, αν τα ζωντανά σου παράγουν γάλα. Δεν σε ένοιαζε να παράξεις, να δημιουργήσεις και να χαρείς το απόκτημά σου, όπως έκανες παλιά. Μόνο η επιδότηση σε ένοιαζε. Και τα βράδια, μέχρι πρωίας, την «έβγαζες» στα σκυλάδικα που ξεφύτρωναν σα μανιτάρια κατά μήκος των μεγάλων δρόμων. Πιο πολλά ήταν τα «σκυλάδικα» από ότι τα βενζινάδικα του δρόμου. Γιατί η ηθική παρακμή παράγει φτώχεια και κοινωνικά παράσιτα. Τότε ήταν τα σκυλάδικα που “ακουμπούσες” την επιδότηση, τώρα τα ενεχυροδανειστήρια που “ακουμπάει” ο κάθε φτωχός, ό,τι κειμήλιο του έχει απομείνει για ένα κομμάτι ψωμί.
Όπως γίνονταν και στην περίοδο της κατοχής.
Δημιούργησαν και σου σέρβιραν ένα μεγάλο για τα μέτρα σου και τις συνήθειές σου ευρώ, κι εσύ το χειρίστηκες όπως τη δραχμή. Τότε, στη λαϊκή παρακολούθησα τον εξής διάλογο:
«Πόσο κάνει ένα ματσάκι μαϊντανό;»
«Ένα ευρώ!»
«Είσαι καλά χριστιανέ μου, ένα ολόκληρο ευρώ, για ένα ματσάκι μαϊντανό;»
«Τι είναι ένα ευρώ κυρά μου;»
Κι ας είχε πριν, επί δραχμής, το ματσάκι ένα δεκάρικο, τώρα πουλιόνταν 340. Και το σάντουιτς που πριν είχε ένα εικοσάρι, τώρα είχε ενάμισι ευρώ, δηλαδή κάπου πεντακοσάρικο. Κι ας γέμιζες τη δεκαετία του ’90, ολόκληρο καρότσι στο πολυκατάστημα με ένα πεντακοσάρικο!
Ούτε τότε, αλλά ούτε και τώρα ήθελες να ακούσεις, να ενημερωθείς.
Μεταφέρω με λιγότερα λόγια, ότι έγραφε στο βιβλίο του «Πατριωτική Οικονομική Πολιτική» ο Ισίδωρος Πόσδαγλης το 1952: Ναι, δε διάβασες λάθος. Το 1952!
«Όταν η Ευρώπη μετά τον Πόλεμο θα φτιάσει το Νόμισμα για να απορροφήσει τα λαϊκά κεφάλαια, τότε θα στραφούν προς την Ελλάδα να της πάρουν το Χρέος που θα της έχουν φορτώσει, με σκοπό να τραβήξουν από τους εργαζόμενους και τους αγρότες ό,τι θα έχουν μαζέψει από το τέλος του Πολέμου και μετά».
«Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ισπανία και Ιταλία θα γίνουν στόχος του διεθνούς κεφαλαίου μόλις φτιάσουνε το Νόμισμα. Το άθροισμα των δικών τους χρεών – που με τέχνη και κόπο θα τους έχουν φορτώσει – θα ισορροπεί, θα αντιπροσωπεύει το Χρέος μιας ψευτο-ένωσης, ώστε να ισοφαρίζει τα κέρδη των Γερμανο-Γάλλων και των ιμπεριαλιστών συμμάχων τους»
«Όταν ο λαός πρέπει να καθοδηγηθεί προς την απομείωση του Χρέους, τότε χρειάζεται μια Κυβέρνηση συνεργασίας, που θα αντιπαλεύει τα λαϊκά συμφέροντα. Ο διεθνής παράγοντας του καπιταλισμού θα φροντίσει ώστε να μην υπάρχουν δυνατότητες άλλες απ΄αυτές που θα λέει η Κυβέρνηση συνεργασίας»

Τότε στην αφθονία του χρήματος, δεν έκανες τα κουμάντα σου. Δεν έφτιαξες στάβλο, δεν εκσυγχρόνισες την καλλιέργειά σου, δεν βελτίωσες το κοπάδι σου δεν απλοποίησες την παραγωγική σου διαδικασία. Άφησες τα τρωκτικά να σε κατευθύνουν. Να ρυθμίζουν εκείνοι τις τιμές των σπόρων, των ζωοτροφών, των λιπασμάτων. Δεν σε ένοιαζε, γιατί υπήρχε χρήμα. Χρήμα δανεικό που τώρα πρέπει να ξεπληρώσουμε στο πολλαπλάσιο. Χρήμα που σου έδωσε το πολιτικό σύστημα για να σε χειραγωγεί και σκλάβωσε την πατρίδα για πολλές γενιές! Τώρα που δεν υπάρχει χρήμα, τώρα που θέλεις να ξανά καλλιεργήσεις, τώρα διαπιστώνεις ότι το κόστος παραγωγής έχει φτάσει στον ουρανό. Και δεν κατάλαβες ακόμα, πως οι ντομάτες που παράγονται τεχνητά στην Ολλανδία, εκεί που ξοδεύεται ηλεκτρικό για να φωτιστούν και να θερμανθούν, βρίσκονται στο πολυκατάστημα στη μισή τιμή από ότι οι δικές σου που παράγονται κάτω από τον Ήλιο!
Τώρα βρίσκεσαι (δίκαια) σε απελπισία. Τι κι αν κλείσεις τους δρόμους. Τι κι αν φωνάξεις. Τι κι αν διεκδικήσεις. Μηδέν λαμβάνεις παρά του μη έχοντος!
Γιατί όσα έγιναν, έγιναν και με δική σου ευθύνη. Τότε την περίοδο των επιδοτήσεων κανένας πολιτικός από τους κυβερνώντες, δεν σου είπε, ότι αυτό το χρήμα δεν έρχεται από τον ουρανό, ότι αποτελεί το «τυρί» στην παγίδα που σου στήνουν.
Το δάγκωσες και πιάστηκες φίλε αγρότη. Τώρα πληρώνεις κι εσύ!
Γιατί τώρα, και αύριο και για πολλά χρόνια θα πληρώνει ο λαός μας.
Μόνο τα τρωκτικά, αυτά που σκάβουν λαγούμια και κάνουν τη «μπάζα» τους ακόμη και με τα χρήματα που δίνονται για τους δυστυχείς πρόσφυγες. Μόνον τα τρωκτικά, πολιτικά και μη. Αυτά περνούν πάντα «ζωή και κότα!» Έτσι έκαναν με τα «δάνεια της Αγγλίας», τους πρόσφυγες του ’22, έτσι με τον Ποντιακό Ελληνισμό, έτσι με το σχέδιο Μάρσαλ, έτσι και τώρα. Δεν κόβεται η συνήθεια βλέπεις. Κι εσύ αφελή αλλά καλόπιστε Έλληνα συνεχίζεις να φωνάζεις:
«Πασόκ Ρέεεεε, ενωθείτε με τη Φώφη για να ξανακυβερνήσουμε»
« ΝΔ Ρέεεε, στηρίξτε τον Κυριάκο για να μας σώσει…».
«Σύριζα Ρέεεεε…. Να φέρει τον, για πρώτη φορά αριστερά σοσιαλισμό, στον τόπο, αγαπήστε τον αγράμματο Καραδήμα και τα φρεσκοδιορισμένα παιδιά μας και κλωτσήστε τον αξιοπρεπή Χρυσόγονο που λέει αλήθειες!»
Τι κι αν κλείνεις τους δρόμους; Αν δεν αλλάξεις εσύ ο ίδιος, ούτε εσύ, ούτε η οικογένειά σου, ούτε ο τόπος σου, ούτε η πατρίδα θα έχουν μέλλον!

Έντυπη έκδοση 233

Ένα σχόλιο

  1. ΠΕΤΡΟΣ says:

    γνωστές επιδερμικότητες…
    Και πως το λένε αυτό το σύστημα,δεν εχει όνομα?
    Αλλα βεβαια,το υπερετεί ο γράφων του άρθρου ,αυτό το σύστημα,τα βαζει με πασοκ-νδ-συριζα και ηταν κι υποψήφιος τους…ΟΤΙ ΝΑΝΑΙ!

Αφήστε ένα σχόλιο

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*