Ένα “προπατορικό αμάρτημα”

Ένα “προπατορικό αμάρτημα”

“Το κράτος το χρειάζονται οι φτωχοί, αλλά το αγοράζουν οι πλούσιοι”
Ας πούμε ότι για κάποιο λόγο έπρεπε να συναντηθούμε. Εγώ σας έλεγα ό,τι μπορείτε να έρθετε στο σπίτι μου τη Πέμπτη (που βγαίνει ο “Μαΐστρος”) και ό,τι θα είμαι οπωσδήποτε εκεί και θα σας περιμένω και πως ό,τι και να γίνει θα πρέπει να επιμείνετε να με συναντήσετε, καθώς ο λόγος της συνάντησης είναι σοβαρός. Έρχεστε λοιπόν την καθορισμένη μέρα και ώρα, αλλά διαπιστώνετε ότι καγκελόπορτα και πόρτα της εισόδου είναι ερμητικά κλειστές και το κουδούνι δεν λειτουργεί. Περιμένετε κάμποση ώρα και κάνετε μια βόλτα γύρω από το σπίτι, μήπως και με δείτε κάπου και διαπιστώνετε ότι η πίσω πόρτα της κατοικίας μου είναι ορθάνοιχτη. Ενθυμούμενοι την επίμονη πρόσκλησή μου να γίνει η συνάντηση παίρνετε το θάρρος και μπαίνετε, έστω και από την πίσω πόρτα, αν και δεν σας αρέσει. Πράγματι με βρίσκετε να σας περιμένω, σας υποδέχομαι εγκάρδια, σας ζητώ να καθίσετε, σας προσφέρω καφέ και αρχίζουμε μια φιλική συζήτηση. Και ενώ όλα φαίνονται ήρεμα και φιλικά, ξαφνικά πετάγομαι επάνω, σαν να με “τσίμπησε η μύγα” και ωρυόμενος σας κατηγορώ που μπήκατε από την πίσω πόρτα. Στις δειλές προσπάθειές σας να δικαιολογηθείτε λέγοντας ότι οι πόρτες της εισόδου ήταν κλειστές και υπενθυμίζοντας μου ότι εγώ επέμενα να συναντηθούμε ό,τι και να γίνει, απαντώ, ωρυόμενος πάντα, ότι θα καλέσω την αστυνομία και θα σας καταγγείλω για διάρρηξη. Σίγουρα θα σκεφτόσασταν ή ότι είμαι τρελός ή ότι κάποια λωποδυτιά έχω σχεδιάσει εις βάρος σας.
Πριν από κάμποσα χρόνια(έξι-εφτά περίπου) έγινε μια έρευνα στις ΗΠΑ η οποία αφορούσε τα μεγαλοστελέχη πολυεθνικών μεγάλων εταιρειών (τα λεγόμενα και “golden boys” – αν και δεν είναι μόνο άντρες). Η έρευνα κατέδειξε ότι το σύνολο αυτών των υψηλόβαθμων και “τρελά” αμοιβόμενων στελεχών, είναι ψυχοπαθολογικές – διαταραγμένες προσωπικότητες, που δεν δίσταζαν να πάρουν οποιαδήποτε απόφαση, ασχέτως κοινωνικού κόστους (όπως οι χιλιάδες απολύσεις) προκειμένου να κρατήσουν τις υψηλές τους θέσεις και τις τεράστιες αμοιβές τους. Η έρευνα δεν απασχόλησε κανέναν, καθώς στις δυτικές “προηγμένες” κοινωνίες σημασία έχει πόσα λεφτά βγάζεις και όχι αν είσαι ένας συμπλεγματικός – διαταραγμένος εργασιομανής.
Στη χώρα μας οι περισσότεροι άνθρωποι είναι φυσιολογικοί και επιθυμούσαν να δουλεύουν λίγο και να αμείβονται αξιοπρεπώς (αυτό που πρέπει να θέλει ένας φυσιολογικός άνθρωπος δηλαδή!). Δυστυχώς οι φυσιολογικές ανάγκες των ανθρώπων γίνονται συχνά (σχεδόν μονίμως) ευκαιρίες εκμετάλλευσης.
Τις τρεις δεκαετίες πριν το σκάσιμο(στα μούτρα μας!) της χρηματοπιστωτικής “φούσκας” (το σύνθετο επίθετο μας δείχνει ακριβώς ποιος τη δημιούργησε), οι φυσιολογικοί άνθρωποι στη χώρα μας προσπάθησαν να αποφύγουν τον ιδιωτικό τομέα (αυτόν που θα μας σώσει!), που έχει τη μαγική ικανότητα να μετατρέπει τους φυσιολογικούς ανθρώπους σε “ζώα του μόχθου” (εκτός αν έχει λεφτά ο μπαμπάς!) και να “χωθούν” στο δημόσιο που υποσχόταν ανθρώπινα ωράρια και αξιοπρεπή αμοιβή (δυστυχώς είναι πολλοί που πιστεύουν ότι τέτοια πράγματα δεν τα αξίζουν οι άνθρωποι – δεν είναι μόνο τα “golden boys” συμπλεγματικά και διαταραγμένα!).
Για το μεγαλύτερο διάστημα αυτής της περιόδου κυβερνούσε τη χώρα το κόμμα που τα χρέη σε χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και τράπεζες τα ονόμαζε “σοσιαλισμό”. Στα “διαλείμματα” κυβερνούσε το άλλο κόμμα που, το ίδιο πράγμα, το ονόμαζε “φιλελευθερισμό”. Τα κόμματα που κυβερνούσαν λοιπόν φρόντισαν να κλείσει κάθε νόμιμη αξιοκρατική είσοδος για τους χιλιάδες που θέλησαν να καταλάβουν τις προκηρυσσόμενες θέσεις (όταν προκηρύσσεις μια θέση προσκαλείς κάποιον να την καλύψει) στο δημόσιο, αφήνοντας ανοιχτή μόνο την “πίσω πόρτα” του βουλευτικού ρουσφετιού. Οι χιλιάδες ενδιαφερόμενοι έτρεχαν στα βουλευτικά γραφεία να εξασφαλίσουν το διορισμό αποφεύγοντας “όπως ο διάολος το λιβάνι” τον ιδιωτικό τομέα (προσέφερε, “γενναιόδωρα”, πολύ δουλειά και λίγα λεφτά!). Βέβαια οι λαμβάνοντες διορισμούς και παροχές (συντάξεις και λοιπά) θα ψήφιζαν το κυβερνών κόμμα χωρίς τη διαδικασία της επίσκεψης στα βουλευτικά γραφεία. Ναι, αλλά κανείς δεν θα μπορούσε να τους κατηγορήσει μετά ότι μπήκανε από την πίσω πόρτα, ούτε ότι πιέζανε τους “κακόμοιρους” και “αθώους” βουλευτές, η λωποδυτιά εις βάρος τους είχε σχεδιαστεί αριστοτεχνικά.
Οι βουλευτές λοιπόν συνέχισαν να διορίζουν κατά χιλιάδες (οι μαζικοί διορισμοί ήταν αίτημα της αριστεράς λέει!!! – τι περίεργο, αν κάτι χρεώνει τη χώρα στους τοκογλύφους γίνεται αποδεκτό ως αίτημα της αριστεράς, αν η αριστερά ζητήσει κάτι που βοηθάει κανέναν κακομοίρη, τότε είναι “άκρατος λαϊκισμός”!), βλέποντας ότι όσο περισσότερους διορίζουν τόσο περισσότερο χρεώνεται η χώρα και όσο περισσότερο χρεώνεται η χώρα τόσο πιο πλούσιοι γίνονται οι ίδιοι (καμία χώρα δεν θα υπερχρεωνόταν αν κάποιοι δεν γίνονταν πολύ πλούσιοι απ’ αυτό).
Όταν πλέον όλοι είχαν καταλάβει ότι για να προσληφθούν στο δημόσιο έπρεπε να καταφύγουν στους βουλευτές και στα βουλευτικά γραφεία γινόταν το αδιαχώρητο από ζητούντες διορισμό, αλλά ακόμη και στο δρόμο δεν τολμούσαν να περπατήσουν οι βουλευτές γιατί τους σταματούσαν οι “υποψήφιοι” δημόσιοι υπάλληλοι, τότε μόνο ψηφίσθηκε ο νόμος για τη σύσταση ανεξάρτητης αρχής για την επιλογή προσωπικού(ΑΣΕΠ) γνωστός ως νόμος Πεπονή. Ο νόμος φυσικά ίσχυσε μόνο για όσους είχαν το φιλότιμο να μην ενοχλούν πλέον τους βουλευτές, όσοι δεν καταλάβαιναν από νόμους και αξιοκρατία πριμοδοτήθηκαν με παράκαμψη του νόμου και διορισμό. Ήταν άλλη μια ευκαιρία να στελεχωθεί το δημόσιο με τα χειρότερα στελέχη.
Αφού τακτοποιήθηκε το θέμα της χαμηλής ποιότητας των δημοσίων υπαλλήλων έπρεπε να επιτευχθεί και η συνολική απαξίωση του δημόσιου τομέα. Κάθε κατάχρηση κάθε δωροληψία κάθε αποφυγή υπηρεσίας και κάθε συμπεριφορά που κατέστρεφε τον δημόσιο μηχανισμό της χώρας επιβραβεύθηκε με ατιμωρησία. Κανένας δεν πήγαινε φυλακή όσα κι αν είχε κλέψει, κανένας δεν απομακρύνονταν από την εργασία του, ακόμη κι αν αρνούνταν να την κάνει! (όχι, η μονιμότητα δεν καλύπτει αυτές τις περιπτώσεις) κανένας δεν τιμωρούνταν για τίποτα. Όσοι ήθελαν να κάνουν τη δουλειά τους (και ήταν πολλοί) και να προσφέρουν στον πολίτη, αν δεν εμποδίστηκαν (από τους ατιμώρητους),κουράστηκαν από την ατιμωρησία και την αναξιοκρατία και είτε υπέκυψαν στην ανηθικότητα (η λέξη ταιριάζει ακριβώς), είτε “αδρανοποιήθηκαν” σιωπηλά.
Χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, τράπεζες του εξωτερικού και οι ντόπιοι υπάλληλοί τους μόνο που δεν έστησαν αγάλματα στους επίορκους δημόσιους υπαλλήλους. Το δημόσιο έγινε μια μηχανή παραγωγής απελπισίας για τους πολίτες και τεράστιου δημόσιου χρέους. Έτσι μπορούν οι συμμορίτες δημοσιογράφοι να μιλάνε για τεμπέληδες (το αντίθετο της τεμπελιάς είναι 12ωρη εργασία για 650 ευρώ το μήνα – ή τεμπέλης ή βλάκας δηλαδή!) και να ωρύονται ότι το δημόσιο είναι αυτό που χρεοκόπησε (κανένα δημόσιο δεν χρεοκόπησε, χρεοκόπησαν μόνο τα κορόιδα, είτε δουλεύουν στον ιδιωτικό, είτε στον δημόσιο τομέα!).
Η απελπισία που έφερε ο άχρηστος δημόσιος τομέας είναι μόνο για τους φτωχούς ή για τους όχι πλούσιους. Οι πλούσιοι ούτε δουλεύουν στο δημόσιο ούτε περιμένουν τίποτα από το δημόσιο. Τα παιδιά των πλουσίων βρίσκουν δουλειές στον “ευλογημένο” ιδιωτικό τομέα. Αν είναι συμπλεγματικά και διαταραγμένα θα γίνουν ακόμη πιο πλούσια και “πετυχημένα”. Λίγοι από τους φτωχούς που έχουν τα ανάλογα συμπλέγματα και διαταραχές(τα έχουν πολλοί αλλά λίγοι θα μπορέσουν να τα “αξιοποιήσουν”) θα φτάσουν κι αυτοί ψηλά. Μαζί θα ληστεύουν το δημόσιο. Μαζί θα κάνουν το δημόσιο χρέος ιδιωτικό κέρδος. Μαζί θα κοιτάνε στα χαμηλά τους φτωχούς να σπρώχνονται για μια θέση στο χρεωμένο(σε ιδιώτες) δημόσιο.
Τα παιδιά των πλουσίων δεν γίνονται εκπαιδευτικοί να αντιμετωπίζουν αδιάφορα παιδιά ή αγριεμένους έφηβους. Δεν ξενυχτάνε στα αστυνομικά τμήματα ούτε στα νοσοκομεία. Δεν τρέχουνε να σβήσουν φωτιές ούτε χαλάνε τα μάτια τους ελέγχοντας φορολογικές δηλώσεις. Δεν κάνουν αναχαιτίσεις πάνω από το Αιγαίο, δεν ακούνε γκρίνιες και παράπονα (ίσως και βρισιές) πίσω από τα τζάμια των υπηρεσιών Ούτε καν στις προνομιούχες ΔΕΚΟ δεν διορίζονται τα παιδιά των πλουσίων (που έγιναν προνομιούχες μόνο και μόνο για να γίνουν ένα βάρος στη πλάτη του λαού, που θα τις ξεφορτωθεί, ιδιωτικοποιώντας τες, για να γίνουν πιο πλούσια τα παιδιά των πλουσίων).
Γι αυτό φταίει το δημόσιο για όλα τα κακά της μοίρας μας. Γιατί είναι φτιαγμένο από φτωχούς για τους φτωχούς και είναι καταραμένο όπως είναι καταραμένη η φτώχεια και καταραμένοι οι φτωχοί. Το δημόσιο είναι ένας σταυρός που τον κουβαλάμε (οι φτωχοί) στις πλάτες μας. Μια “τιμωρία” σ’ ένα κόσμο που κοιτά “ξελιγωμένα” τους λίγους πολύ πλούσιους (που είναι πολύ πλούσιοι σε βάρος του δημοσίου). Ένα “στίγμα” στον οικονομικά ορθό δυτικό κόσμο μας. Ένα “προπατορικό αμάρτημα” που τάραξε την τελειότητα της (ιδιωτικής) δημιουργίας.

Μ.Β.
Έντυπη έκδοση 224

Αφήστε ένα σχόλιο

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*